Pete And The Pirates - One Thousand Pictures: stoppels op de kinnen in plaats van dons
Kleine jongens worden groot. 'Little Death', het debuut dat Pete And The Pirates drie jaar geleden op de wereld losliet, was nog een levendige collectie rommelige en puntige lo-fi popsongs. Een populair Engels muziekblad, gekend en berucht om haar lichte overdrijvingen, had het zelfs over één van de indie albums van het decennium. Wij houden het - nuchter als we zijn - op een fris en onstuimig album dat ons erg nieuwsgierig maakte naar de toekomst van de band.
Op de opvolger laat het vijftal uit Reading een geluid horen dat ietwat donkerder en vooral ambitieuzer klinkt. Samen met de onvermijdelijke orgels, synths en de gladdere productie sloop er ook een dosis psychedelica en melancholie in de iets langer uitgesponnen nummers. Instrumentale albumvullers en songteksten over moeilijke, vastgeroeste en gebroken relaties, zware motorfietsen en het leven met een aan alcohol verslaafde partner moeten helemáál duidelijk maken dat er anno 2011 geen dons, maar échte stoppels op de kinnen van Pete's piraten staan.
Het gevolg is helaas dat je ook een Pete And the Pirates hoort dat elk risico lijkt te schuwen met het oog op een groter en beschaafder publiek. Een band die een album schreef dat je op de achtergrond kan opleggen tijdens een kennismakingsdiner met je toekomstige schoonouders, zonder het risico te lopen dat die halfweg - een tegenspartelende zoon of dochter in hun kielzog - de benen nemen. Je hoort een ingehouden band, die zelden nog echt loos gaat. Er is het chaotische slot van het voor het overige behoorlijk slaapverwekkende 'Things That Go Bump', 'Shotgun' werkt heel traag naar een korte, maar hevige gitaaruitbarsting op het einde en het schreeuwerige 'Come To the Bar' ontaardt in een felgekleurde psychedelische trip. Voor het overige lijkt het alsof het album werd opgenomen terwijl de band met gekruiste benen in een comfortabele sofa zit. De fles Cola Light binnen handbereik.
Versta ons niet verkeerd; frontman Tom Sanders is een uitstekende songschrijver met een warme, licht nerveuze stem en goede nummers zijn er genoeg. Vooraan in het peloton blinkt de bitterzoete downtempo gitaarpop van 'Washing Powder' en ook het donkere 'Winter 1', met die brommende bassen, chukka chukka-gitaren en wiebelende orgelriffs, doet het bloed in onze aderen net dat tikje sneller stromen. Albumafsluiter 'Half Moon Street' is een glorieuze semi-ballad, waarin de gitaren prachtig meehuilen met het door hartenzeer getroffen hoofdpersonage en 'United' is met dat belachelijk catchy refrein de perfecte single. Britpop en -rock fans vinden ongetwijfeld hun gading op 'One Thousand Pictures'. Voor ondergetekende had het nét een tikje stouter gemogen.
Score: 3.5/5
Door Gabriel M
Pete And The Pirates live zien kan in de zomer van 2011 in Nijmegen (de-Affaire, 18.07, info & tickets), Amsterdam (Paradiso, 19.07, info & tickets) en Vlieland (Into The Great Wide Open, 02.09, info & tickets)
Pete And The Pirates website
Album verdeeld door Bertus
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!