PS I Love You - Meet Me At The Muster Station: genadeloze storm

Tweekoppige groepen kunnen soms verbazingwekkend veel lawaai maken. Na The Kills en Blood Red Shoes bewijzen ook de mannen van PS I Love You dat. De Canadese band bestaat uit drummer Benjamin Nelson en zanger/gitarist Paul Saulnier, die met zijn Spencer Krug-achtige vocalen sowieso de meest opvallende indruk nalaat. Samen razen ze als een op het eerste gehoor genadeloze, maar achteraf bekeken niet al te gevaarlijke storm door hun debuutalbum 'Meet Me At Muster Station'.

Saulnier en Nelson rammen er van het eerste tot het eerste nummer op los met resultaten die een stuk gevarieerder zijn dan hun muziek zelf. De songs liggen over het algemeen gemakkelijk in het oor en klinken als perfect voer voor festivalgangers met een pintje in de hand, maar zijn niet bepaald avontuurlijk en hebben weinig potentieel om tot blijvende waarden uit te groeien. Zelfs de bijzondere stem van Saulnier kan ons niet van de indruk ontdoen dat het materiaal van PS I Love You behoorlijke eenheidsworst is. De in eerste instantie nog intrigerende mix van rammelrock en larger than life instrumentatie zwakt al gauw af qua impact. Toch slaagt het duo erin om een paar keer wel de nagel op de kop te slaan, en de beste voorbeelden daarvan zijn de titelsong, '2012', 'Cbez' en voornamelijk 'Little Spoon'. In die nummers winnen de catchy hooks, bruisende energie en felle uitvoering het van de weinig inventieve melodielijnen.

Niettemin gaat onze liefde voor PS I Love You zeker niet verder dan een onschuldige kalverliefde die na een week of twee al wegebt. Benieuwd of een tweede album de romantiek weer kan doen oplaaien.

Score: 3/5

Door Laura Van Eeckhout


PS I Love You MySpace

Album verdeeld door N.E.W.S

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!