Orwell - Continental: Bedroompop zonder scherpe randjes

Orwell is een groepje dat hier weinig of niks betekent. In thuisland Frankrijk zijn zij reeds tien jaar de makers van Franstalige pop, waarbij hun cd’s weleens in de smaak vielen bij buitenlandse journalisten. Het bleef echter bij lovende recensies, wat Thierry Bellia en Alexandre Logo deed besluiten om het bij Orwell voor gezien te houden. Voortaan wordt de band enkel bestuurd door Jérôme Didelot.

De nieuwe aanpak betekent ook dat Orwell de Franse taal achterwege liet, zodat 'Continental' in het Engels opgenomen werd om de pijlen eveneens op de rest van de wereld te richten. Jérôme is niet vies van de nodige overdrijvingen. Zo liet hij zich op deze cd naar eigen zeggen inspireren door '100 Jaar Eenzaamheid' van Gabriel Garcia Marquez, pompeuze woorden die niet meteen vertaald worden in de muzikale uitvoering ervan. Al bij al is deze bedroompop-cd eerder een mager beestje, waarop nergens een scherp randje te bekennen valt en we ons te vaak tevreden moeten stellen met het oppervlakkige niets.

Jammer, want titelsong  'Continental' opent op meer dan opmerkelijke wijze met een geslaagde mix van krautrockdisco à la Air met Neue Deutsche Welle. Daarmee ligt het hoogtepunt van deze cd meteen achter de rug. Zo kwamen we bij het volgende nummer 'Lonely Ride' niet verder als iets dat lijkt alsof Art Garfunkel plots de wereld van de synthesizers heeft ontdekt. 'Always' kunnen we met wat goede wil wel vergelijken met OMD, en een synthpopsymfonie als 'The Wife, the Battlefield' kan ook onze goedkeuring wegdragen.

Toch blijft de rest van deze cd teveel een grijze muis. Die beesten hebben recht op leven, maar wie merkt ze op?

Score: 3/5

Door Didier Becu


Orwell MySpace

Album verdeeld door Green l.f.ant

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!