O.Children - O.Children: de liefdesbaby van zowat elke gloomy new wave/goth band in het straatje van Joy Division

De boomlange Tobi O'Kandi is een boeiend figuur. Kan ook moeilijk anders als je met een controversiële band als Bono Must Die op de proppen komt. Dat bizarre project is inmiddels volledig afgesloten, maar O'Kandi zit niet stil. Tegenwoordig werpt de jonge muzikant zich op als de zwarte Ian Curtis, met artistiek en hopelijk gauw ook commercieel succes.

De vergelijking met Curtis doet waarschijnlijk al heel wat wenkbrauwen fronsen: alwéér een Joy Division-afkooksel? Eerlijk is eerlijk - O.Children is wel degelijk de liefdesbaby van zowat elke gloomy new wave/goth band in het straatje van de groep uit Manchester. Daartegenover staat dat het gezelschap het kopiëren wel met de nodige stijl aanpakt. Hun zelfgetitelde debuut kent amper mindere momenten en is ook een zeer compleet totaalpakket: zwartgallige teksten, pikdonkere vocalen, bombastische koortjes en melancholische doch dansbare synths. Ondanks de treffende gelijkenis in stem zijn Bauhaus ("Malo"), Sisters of Mercy ("Heels", "Dear Disco Dancer") en zelfs Madrugada ("Fault Line") vaak dichterbij dan Joy Division. Er straalt een zekere arrogantie van O.Children af, maar het staat hen wel. Het geeft hen de air van een trendsettende band, ook al bouwt de groep in realiteit bijna voor de volle honderd procent voort op het verleden. Clever truukje, en het werkt.

We raden elke liefhebber van het genre dan ook aan om O.Children een eerlijke kans te geven. Het betreft hier een groep met ballen, die er prat op mag gaan een van de meest consistente albums van de afgelopen 12 maanden afgeleverd te hebben.

Score: 4/5

door Laura Van Eeckhout


O.Children MySpace

Album verdeeld door N.E.W.S
Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!