Middle Class Rut - No Name No Color: alle gitaarregisters opengetrokken

Een nieuw jaar is aangebroken, en meteen zijn we uiterst nieuwsgierig naar welke smaakvolle indiereleases we dit jaar op de broodplank zullen krijgen. Een van de eerste cd’s die dit jaar de Indiestyle redactie bereikte is er eentje waarop meteen alle gitaarregisters worden opengetrokken, en waar niet op een decibel meer of minder gekeken wordt.

Nochtans geeft een blik in de binnenhoes prijs dat dit rocklawaai voortgebracht wordt door slechts twee mensen. Ook al denk je bij zo’n bezetting meteen aan The White Stripes, deze twee Amerikanen tappen toch uit een heel ander vaatje. ‘No Name no Color’ herbergt twaalf nummers waaraan zo’n vier jaar is gesleuteld. Het eerste waaraan je denkt als je dit beluistert, is dat de stem van zanger-gitarist Zack Lopez verduiveld veel lijkt op die van Perry Farrell, de excentrieke frontman die ooit verantwoordelijk was voor Jane’s Addiction en Porno For Pyros. De gelijkenissen beperken zich niet enkel tot de zang. Zo zorgt het psychedelische tintje ervoor dat de muziek van Middle Class Rut kan gelinkt worden met die van pakweg Panic At The Disco, al is het gitaarwerk overwegend grunge of bij momenten zelfs no wave-achtig. Op ‘New Low’ wordt bewezen tot welke goede resultaten het kan leiden als je een reggaebeat met indiepop vermengt.

‘“No Name no Color’ is een geslaagde indieplaat die vooral fans zal aanspreken die verliefd waren op het indiegeluid dat talrijke Amerikaanse bands uit de jaren ’90 voortbrachten. Ondanks de aanstekelijke sound moeten we er wel op wijzen dat de variatiemeter soms op een laag niveau dreigt vast te lopen.

Score: 3/5

Door Didier Becu


Middle Class Rut MySpace

Album verdeeld door Rough Trade

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!