Max Richter - infra: muziek die je verbeelding op hol doet slaan

Max Richter, de Schotse klassieke componist met een voorkeur voor krakende elektronica, werkte voor zijn vijfde album 'infra' in opdracht van choreograaf Wayne McGregor, die muziek nodig had voor het gelijknamige moderne dansstuk en visuele spektakel dat hij bedacht voor het Londense Royal Ballet. De inspiratie voor dat stuk en voor de score werd gevonden bij T.S. Elliott's gedicht 'The Waste Land'.

Niet meteen voer voor deze pagina's, zou je denken, waarop doorgaans minder gedistingeerde acts aan bod komen, maar dan herinneren we jullie er graag aan dat Richter met 'Memoryhouse' verantwoordelijk was voor één van de mooiste albums van het decennium én dat de Schot zijn minimalistische kamermuziek bij voorkeur in hapklare brokken serveert. Denk maar aan zijn vorige, meest toegankelijke worp '24 Postcards in Full Colour', waarvan je de "muzikale postkaarten" ook als ringtone kon binnenhalen. De dertien korte (en genummerde) stukken op 'infra' zijn weliswaar iets vormlozer en onthechter dan die op de voorganger, maar gaan er niettemin vlotjes in.

Het album opent met statische ruis en onheilspellende, versnipperde radiostemmen en gaat gladjes over in het desolate gejank van strijkers. Een patroon dat gedurende de rest van het album wordt herhaald: al krijg je afwisselend diepmelancholische strijkers en bloedstollende, droefgeestige pianominiatuurtjes te horen, altijd zijn er die knetterende en griezelig fluitende stoorzenders die het gepolijste, perfect gevormde oppervlak bekrassen. De schoonheid daarvan - en van Max Richters werk in het geheel - is moeilijk in woorden te vatten, zeker als je zoals ondergetekende over een verwaasloosbare theoretische muziekkennis beschikt.

Laten we het erbij houden dat het muziek is die onder je huid kruipt en vreemde dingen doet met je ruggengraat en de haartjes op je armen. En hoewel het een "begeleidend" album is werkt 'infra' prima zonder beeld, omdat het muziek is die je verbeelding op hol doet slaan. Het mag dan ook geen wonder heten dat Max Richter een veelgevraagde componist voor filmmuziek is.

Als je wel eens een plaat van Johann Johannsson koopt, iets uit de Type- of Rune Grammofon-catalogus oplegt of genoot van eerder werk van Max Richter, dan kan je je aan een eventuele aankoop van 'infra' zeker geen buil vallen. Bij voorkeur in het geheel te beluisteren met een fors hoofdtelefoon op je bezwete kanus. Het is maar een tip.

Score: 4/5

door Gabriel M

Links:
Max Richter MySpace
Max Richter homepage
Verdeeld door Bertus

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!