Mark Olson - Many Colored Kite: weemoedig, intiem en vervuld van een romantische droefenis

Wat Paul Weller is voor de mod revival of Johnny Rotten voor de punk, beschrijft zo’n beetje wat Mark Olson betekent voor de alt.country. In de tweede helft van de jaren tachtig en het eerste deel van de jaren negentig vormde Olson met zijn band The Jayhawks een van de belangrijkste hoekstenen van het genre. In 1995 vond hij echter dat het welletjes geweest was en durfde hij de moedige stap te zetten om af te haken wanneer de groep nog op volle kracht presteerde. Meer dan een decennium en een stukgelopen huwelijk (met Victoria Williams, met wie hij tussen 1997 en 2004 zeven albums opnam) later, verscheen Olson opnieuw op het voorplan. Zijn solodebuut uit 2007 werd warm ontvangen en ook zijn samenwerking met voormalig bandmaatje Gary Louris viel in de smaak. ‘Many Colored Kite’ is het tweede wapenfeit van Olson als soloartiest en diens poging om  zijn herwonnen positie in de wereld van de alt.country te bestendigen.

Het album opent met ‘Little Bird of Freedom’, een opvallend lichthartig nummer voor de vaak melancholische Olson – een uitstekende single heeft de man alvast te pakken. En dat mag je eigenlijk ook best verwachten van de persoon achter het ontroerende, maar vooral ook oh zo catchy ‘Take Me With You (When You Go)’. De rest van ‘Many Colored Kite’ is echter meer zoals we de man kennen: weemoedig, intiem en vervuld van een romantische droefenis. Olson is inmiddels meester in het schrijven van dergelijke songs, en ook hier pakt zijn vertrouwde recept meestal goed uit. ‘Morning Dove’, ‘Beehive’ en ‘Your Life Beside Us’ zijn behoorlijk minimalistisch, enkel gekleurd door een verraderlijk simpele melodie en de herkenbare stem van Olson, vaak in harmonie met vaste vriendin Ingunn Ringvold – het klinkt allemaal prachtig. ‘Bluebell Song’ is weer wat vrolijker, maar doet The Jayhawks welhaast herleven en verdient eveneens een plekje in het rijtje met onze favorieten. Zonde van die paar nummers waarin Olson zijn focus lijkt te verliezen en waarin zijn stem een wat zeurderig timbre aanneemt (‘More Hours’, ‘Scholastica’, ‘Kingsnake’).

Het is een cliché, maar tevens een feit: ‘Many Colored Kite’ is een groeiertje. Hoe vaker je de plaat opzet, hoe meer niveaus de songs durven te onthullen en hoe dieper ze zich onder je huid nestelen, langzaam maar zeker. Voorlopig blijven we hangen bij een welverdiende 3.5/5, maar wie weet hoe we er morgen over denken?

Score: 3.5/5

door Laura Van Eeckhout  

Mark Olson live zien kan eind 2010 in Engelbert (De Engelstede, 15.10) en Amsterdam (Paradiso, 17.10). Voor beschikbaarheid van tickets en verdere info verwijzen we je graag naar de website van de zaal in kwestie.

Links:
Mark Olson MySpace
Mark Olson Last.fm
De Engelstede
Paradiso
Verdeeld door Rough Trade

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!