Manic Street Preachers - Postcards From A Young Man: jongensachtige schaamteloosheid
Als er één band met twee levens is, moet dat wel de Manic Street Preachers zijn. Na de glorieperiode van de jaren negentig (eerst mét, maar daarna ook nog geruime tijd zonder de spoorloos verdwenen gitarist/songschrijver Richey Edwards) zakten de Welshmen tijdens de eerste helft van het nieuwe decennium stilletjes weg onder het van hen verwachte niveau. Verrassend genoeg wist de groep zichzelf succesvol te herbronnen en is het tegenwoordig opnieuw uitkijken geblazen wanneer het drietal met nieuw materiaal op de proppen komt. Het tamelijk bombastische “Send Away The Tigers” uit 2007 zette de toon, maar helemaal overstag gingen we voor het pas vorig jaar verschenen “Journal For Plague Lovers”. Het album met nooit eerder gebruikte lyrics van wijlen (?) Edwards en uitmuntende prestaties van de overige drie bandleden, liet de Manics voor het eerst sinds hun eerste drie platen weer stevig rocken. Indiestyle beloonde het schijfje met vijf dikverdiende sterren en keek uiteraard reikhalzend uit naar “Postcards From A Young Man”.
De nieuwe cd is een stuk minder ruig dan zijn voorganger, maar gelukkig hoeft dat voor de Manics niet noodzakelijk de doodsteek te betekenen. De glamrockers neigen op hun kersverse baby namelijk naar de zwierige, zwaar georkestreerde glamrock van “This Is My Truth, Tell Me Yours”, en ontken maar niet de genialiteit van de daarop aanwezige hits als “Tsunami”, “If You Tolerate This, Then Your Children Will Be Next” en “You Stole The Sun From My Heart”. Bijzonder genuanceerd is de groep niet wanneer die naar deze over-the-top-and-higher modus overschakelt, maar die jongensachtige schaamteloosheid is net hun grote charme en belangrijkste wapenfeit.
“(It’s Not War) Just The End Of Love” is het eerste visitekaartje van “Postcards From A Young Man” en wat voor één! De verslavende combinatie van melodie, pathos, intensiteit en gewiekste lyrics is de groep ten voeten uit, en weegt ook door op de rest van de plaat. Om enkele favorieten te noemen: de titelsong (strijkers, James Dean Bradfields kenmerkende zang en een refrein dat er boenk op is), “Some Kind Of Nothingness” (popmuziek van de bovenste plank featuring Ian McColloch), “Auto Intoxication” (inclusief het leukste rifje van de hele cd), “I Think I Found It” (met Bradfield als lyricist) en “The Future Has Been Here 4Ever” (met de immer charismatische bassist/songschrijver Nicky Wire als leadzanger, en zonder twijfel zijn beste werk totnogtoe in die rol). De Manics doen songschrijven weer kinderspel lijken, en dat is hét symptoom bij uitstek van een klasseband.
Manic Street Preachers hebben hun moeilijkere fase met verve doorstaan en zijn eruit gekomen als een andere en toch dezelfde band als die waarop we in de nineties verliefd zijn geworden. De groep klinkt onvermijdelijk volwassener dan twintig en zelfs tien jaar geleden, maar heeft – in tegenstelling tot in de periode anno “Know Your Enemy” en “Lifeblood” – weer voldoende vers bloed door zijn aderen stromen om onze harten opnieuw sneller te laten kloppen. De Manics hebben hun plaats gevonden tussen het verleden en de toekomst, en brengen in het heden weer ontzettend lekkere platen uit. Naar de volle vijf sterren tasten we deze keer niet, maar hoe we het ook draaien of keren – veel scheelt het niet.
Score: 4.5/5
door Laura Van Eeckhout
Manic Street Preachers MySpace
Manic Street Preachers homepage
Verdeeld door Sony Music
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!