Let's Wrestle - In The Court Of The Wrestling Let's: rommelig, stoffig, pakkend en catchy
Het debuutalbum van Let's Wrestle lag goed anderhalf jaar geleden al een eerste keer in de winkels, maar omdat het toen amper een rimpel in de vijver veroorzaakte - en ook wel om de verhuis naar een ander label te vieren - krijgt 'In The Court Of The Wrestling Let's' nu al een re-issue. Hoog tijd voor de laatkomers om de schade in te halen.
Let's Wrestle is een piepjong trio dat zijn eerste album opnam in een kelder in Londen en dat is er aan te horen. In tegenstelling tot zovele leeftijds-, stads- en landgenoten zoekt de band de inspiratie echter niet bij The Libertines, maar bij de borstelige Amerikaanse indierock die halverwege de jaren negentig de dienst uitmaakte. Het geluid is morsig en stoffig te noemen, maar achter elke krakkemikkige gitaarriff of rommelige drumroffel loert een verraderlijk catchy hook om de, euh, hoek. Tel daar de van teenage angst doorspekte en uitermate grappige teksten en de lijzige zang van frontman Wesley Patrick Gonzalez bij en je mag van een curiosum spreken. Gonzalez heeft gelukkig ook goed begrepen dat humor in popmuziek alleen werkt als het songmateriaal van niveau is.
Wesley Patrick Gonzalez klinkt als een kruising tussen J Mascis, Mark E. Smith en de betreurde, niet overdreven toonvaste busker Wesley Willis (die ooit een culthit over Alanis Morrissette te pakken had). Neem de openingsseconden van 'Song For Old People', waarin hij het op een dronkemanswauwelen zet. Net als je het nummer wil skippen zet de band een onweerstaanbare oorworm in. Het nummer zegt alles over de band Let's Wrestle. Op het eerste gehoor lijkt wanorde te heersen, maar de jongens beheersen hun instrument en vooral het songschrijven en schudden het ene pakkende refrein na de andere catchy song nonchalant uit de mouw. 'I Won't Lie To You', 'My Arms Don't Bend That Way, Damn It!' en 'Tanks' zijn maar enkele van de uitschieters met gitaren in overdrive en heerlijk vloeiende baslijnen. En dat het ook een versnelling lager werkt bewijst de band met het ontroerende 'Diana's Hair' (over verliefd worden op een bandlid, omdat hij een prinses Diana-kapsel draagt) en met 'My Schedule', 'In Dreams' (zowaar met een sha la la-koortje) en de interlude 'Atlantis'.
Het allermooiste is dat er na de verschroeiende afsluitende instrumental en titelsong 'In The Court Of The Wrestling Let's', nog een bonus-cd wacht met de integrale, doorheen geschudde en quasi onvindbare 'In Loving Memory Of...' EP. Inclusief vroege takes van de stampers 'I'm OK If You're OK' en 'I'm In Fighting Mode' en aangevuld met zeldzame B-kantjes. Geen overschotjes, maar licht ontregelde en zelfs ontroerende ('Getting Rest') top- en popnummers. Dat brengt het totaal aantal op maar liefst negenentwintig songs. "We are the men you'll grow to love soon," zingt WPG in het gelijknamige nummer. In ons geval duurde het welgeteld 2 minuten en 43 seconden, toen we en tweetal jaar geleden 'I Won't Lie To You' voor het eerst hoorden. Begin volgend jaar zou het tweede album al in de winkels moeten liggen. Kort het wachten alvast in met dit geestige en charmante album.
Score: 4/5
door Gabriel M
Luister gratis naar enkele nummers van Let's Wrestle op MySpace.
Album verdeeld door Pias.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!