Kula Shaker - Pilgrim's Progress: vrolijke, atmosferische pop
Ooit was Kula Shaker één van de vaandeldragers van de Britse muziek en mocht zanger Crispian Mills zich meten met Damon Albarn en Noel Gallagher. Vijftien jaar geleden was hun album “K” één van de snelst verkochte debuutplaten aller tijden. Een tweetal jaar later zag men al gauw dat dit niet het geval ging worden met opvolger “Peasants, Pigs and Astronauts”.
Misschien lag het aan de verschrikkelijke cd-titel, maar terwijl Jay toetsen ging spelen bij Oasis en Alonza het gezelschap van Johnny Marr verkoos, zag Crispian langzaam maar zeker zijn muzikale droom uit elkaar spatten. Ergens in 2000 nam hij nog tevergeefs een soloplaat uit die geen kat kocht, en ook zijn daarop volgend project The Jeevas kon enkel maar op de goedkeuring van enkele Japanners rekenen.
Totaal onverwacht echter kwam Kula Shaker in 2007 terug op het front met een nieuwe plaat “Strangefolk”, waarvan deze “Pilgrim’s progress” de opvolger is. Tegenwoordig heeft de groep blijkbaar hun inspiratie gevonden in onze eigen Ardennen want ergens nabij Chimay hebben ze zowaar een eigen opnamestudio gebouwd. Het zal wel iets te maken hebben met de nabije brouwerij vrezen we, want volgens het Kula Shaker-opperhoofd ruikt deze plaat naar de Ardennen. Op een paar fluitende vogeltjes na hoor je alleen het overbekende Hare Krishna-geluid, maar niets wat je zou gaan associëren met de Lesse of de Semois.
Geen mens, en waarschijnlijk ook de groep zelf niet, rekent er op dat de succesdagen van deze heren ooit nog zal terugkomen. Hun geluid was nu eenmaal iets te gelimiteerd, en het is misschien deze gedachte dat “Pilgrim’s Progress” een aardige cd maakt. Je hoort dat de groep zich niet verplicht voelt om een hit te schrijven en zo bekom je vrolijke, atmosferische pop die ergens zweeft tussen het symfonische van The Verve en het psychedelische van Syd Barrett, met als absolute uitschieter het bijna geniale “Peter Pan RIP”, dat trouwens ook de eerste single van de cd geworden is.
In de hoogdagen van de Britpop heeft Crispian steeds geopperd dat hij niks met de scene wilde te maken hebben en dat zijn roots bij de psychedelica lagen. Destijds maakte dit soort opmerkingen hem tot een klier. Nu de druk op de groep weg is, hoor je dat die Crispian het wel eens bij het rechte eind zou kunnen gehad hebben. Ook al is “Pilgrim’s Progess” verre van een memorabele cd, het geeft je toch de indruk dat de poging er was om die tot stand te brengen. Het klinkt als onzin, maar de ware Kula Shaker moet je ontdekken in 2010.
Score: 3/5
door Didier Becu
Links:
Kula Shaker MySpace
Kula Shaker homepage
Verdeeld door Rough Trade
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!