Killing Joke - Absolute Dissent: grootse aanval op 't gehoor die niveau van "Nighttime" evenaart

Killing Joke mag zich met volle borst vooruit één van de belangrijkste groepen uit de muziekgeschiedenis noemen. Hun eerste platen gelden als de basis voor wat later de Amerikaanse industriële scene zou genoemd worden. Zowel Ministry, Nine Inch Nails als Marilyn Manson vermeldden deze oerpunkers als hun hoofdinvloed.

Ondanks hun vertrouwd geluid dat bestaat uit het vertrouwd oergeschreeuw van frontman Jaz Coleman, metallische gothgitaren, doomy keyboards en tribal drums, lijkt het echter of Killing Joke zich bij elke cd steeds verplicht ziet om zich heruit te vinden. Killing Joke sloeg ongetwijfeld geregeld de bal weleens mis en heeft enkele mindere cd’s op hun palmares. Als je weet dat ze het doen om nieuwe horizonten te ontdekken, durf je echter hun fouten met de mantel der liefde te bedekken.

Deze nieuwe reïncarnatie van Killing Joke is er echter één van een heel ander kaliber. Jammer genoeg ontstond alles door het overlijden van één van de kernleden, Paul Raven. Na jaren van ruzie stonden de oude Killing Joke-leden plots herenigd rondom de lijkkist van hun oude vriend. De eeuwenoude discussiepunten werden bijgelegd en sinds 20 jaar zijn de oorspronkelijke leden (Jaz Coleman, Geordie Walker, Paul Ferguson en de legendarische producer Youth) terug bij elkaar onder de noemer Killing Joke. Wie een tweetal maand geleden hun “In Excelsis” 10” hoorde, wist meteen dat alles snor zat. Het leek er verdomd veel op dat de groep terug aanknopingspunten zocht bij hun vroeger legendarisch werk.

Vanaf opener en tevens titelnummer “Absolute Dissent” worden alle registers opengetrokken en kan je  hun geluid enkel als een een regelrechte aanval op het gehoor omschrijven. Nog nooit klonk Killing Joke zo metal als nu. Dit gebalde geluid wordt de komende vijf nummers verder getrokken, ook al merk je dat naarmate de cd vordert,  de sfeer donkerder en grimmiger wordt. Net als het bij “End Game” eventjes mis dreigt te lopen kent deze cd een plotse ommekeer met “The Raven King”, een nummer dat opgedragen is aan hun vriend Paul. De geluidssalvo’s maken plaats voor melancholische, bijna trieste synths die hand in hand gaan met het typische Killing Joke-geluid. Het moet trouwens van “Brighter Than a Thousand Suns” geleden zijn dat we zo’n aangrijpende song van hun hebben gehoord. Het is trouwens een sfeer waarmee je meteen ook de rest van de cd kan omschrijven: rauw, maar tegelijkertijd fragiel.

De cd eindigt met een dubreggae-nummer “Ghosts on Ladbroke Grove” wat mooie herinneringen oproept aan klassieker “Turn to Red”. Als er iets negatiefs te vermelden valt is dat, op één nummer na, de volledige “In Excelsis”-EP deel uit maakt van deze cd. Voor de fans is deze “Absolute Dissent” een grootse terugkeer. Voor degenen die af en toe wel eens een Killing Joke plaatje lusten, kunnen we gerust stellen dat deze cd hun klassieker “Nighttime” evenaart. Zo’n vergelijking spreekt boekdelen.

Score: 4/5

door Didier Becu

Killing Joke live zien kan eind september 2010 in Brussel (AB, 28.09), Amsterdam (Melkweg, 29.09) en Lille (L'Aéronef, 30.09).

Links:
Killing Joke MySpace
Killing Joke homepage
AB
Melkweg
L'Aéronef
Verdeeld door V2

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!