Interview met Tanja Frinta van Lonely Drifter Karen - Eenzame zielen zoeken warmte op in de Botanique

Het is ijskoud als we ons op zondagavond naar de Botanique begeven om Tanja Frinta van Lonely Drifter Karen te interviewen. Gelukkig worden we door de zangeres en songschrijfster warm ontvangen. Ze vertelt met plezier over het ongewone parcours dat ze aflegde: ze groeide op in Oostenrijk, maar verhuisde daarna naar Zweden om drie jaar later naar Barcelona te trekken. Onderweg kwam ze haar huidige bandmaatjes tegen, waarmee ze haar debuut 'Grass is singing' opnam.


Waarom ben je eigenlijk beginnen reizen, en waarom koos je eerst voor het Noorden en dan voor het Zuiden?
Tanja: "Ik was gewoon nieuwsgierig naar andere landen en ben naar Zweden getrokken omdat mijn zus er woonde. Aanvankelijk wilde ik maar een half jaar gaan, maar uiteindelijk ben ik er drie jaar gebleven. In Zweden is alles echter heel georganiseerd en tot in de puntjes geregeld. Het was dan ook een verademing om op reis te gaan naar Barcelona, waar het er chaotischer en geïmproviseerder aan toe gaat. In Barcelona kwam ik Marc tegen, waarmee het muzikaal erg klikte. Toen Giorgio erbij kwam, vormden we een band. Omdat ik op dat moment aan verandering toe was, ben ik gewoon naar Spanje verhuisd om aan mijn muziek te kunnen werken."

Waar vond je de moed om je thuis te verlaten en daarna van Noord naar Zuid te trekken?
Tanja: "Ik was best wel nerveus om zo lang van huis weg te gaan, maar ook ontzettend nieuwsgierig. Bovendien had ik al vaak gereisd, waardoor het buitenland minder bedreigend overkwam."

Door zoveel te reizen heb je verschillende muziekgenres leren kennen, hoe heeft dat je muziek beïnvloed?
Tanja: "Ik hou van reizen en van muziek, die twee dingen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er gaat dus niets boven inspiratie opdoen tijdens een reis. Dat kan gaan van de mensen die je ontmoet over het samenspel met andere muzikanten tot de ontdekking van een nieuw muziekgenre dat je daarvoor niet echt kende."

Wie is het personage Karen in Lonely Drifter Karen en waarom is ze eenzaam?
Tanja: "Lonely Drifter Karen is de naam van een film waarover ik gelezen heb. Ik heb hem niet gezien en weet dus ook niet  wat de persoonlijke geschiedenis van Karen in die film was, maar ik vond het mooi klinken en ook wel passend bij mijn muziek en mijn band. Ik weet niet of reizen per se eenzaam moet zijn. Enerzijds ben je wel weg van thuis, maar anderzijds kom je zoveel mensen tegen waarmee je kan praten. En je bezoekt plaatsen die heel erg als thuis aanvoelen. Daardoor besef je net dat je niet alleen op dit continent rondloopt, dat je helemaal niet eenzaam hoeft te zijn. Je leert dus wel wat relativeren."

Is het moeilijk om je songs, die op je plaat 'Grass is singing' heel fijn en tot in de puntjes uitgewerkt zijn, live met slechts drie muzikanten te brengen?
Tanja: (lacht) "Ja, dat vormt een heuse uitdaging. Tijdens de opnames waren we eigenlijk niet echt met de live act bezig, waardoor we het achteraf moeilijk vonden om het live gespeeld te krijgen. Zo hadden we op het album met gastmuzikanten gewerkt, maar die kan je moeilijk mee op tour vragen. Gelukkig hebben we na wat gesleutel toch de nummers in een live-vorm kunnen gieten. Veel instrumenten, zoals een accordeon, kunnen op een keyboard gesimuleerd worden."

Wat is het verschil tussen je vroegere EP's en 'Grass is singing'?
Tanja: "Vroeger deed ik alles op mezelf: schrijven, opnemen, touren. Ik behielp me met voorgeprogrammeerde tracks en een drumcomputer. Het verschil met 'Grass is singing' is dat andere muzikanten eraan meegewerkt hebben. Je hoort niet alleen dat er meer instrumenten bespeeld worden en meer arrangementen geschreven werden, je voelt vooral hun invloed. Aanvankelijk werden mijn oude liedjes door Marc en Giorgio in een nieuw jasje gestoken, maar nu schrijven we met z'n drieën, wat een totaal ander resultaat geeft."

Je hebt een rijke fantasie, zo blijkt uit je songteksten. Hoe belangrijk zijn die voor jou?
Tanja: "Ik probeer er vooral een bepaalde sfeer mee te scheppen. Of beter, ik probeer de sfeer van de muziek te benadrukken. De tekst volgt altijd de muziek, nooit omgekeerd. Ik zie mezelf in de eerste plaats als een muzikante, iemand die met melodieën en niet met teksten bezig is. Ik vind het dan ook nog altijd vreemd en moeilijk om te schrijven. Ik schrijf over surreële dingen, maar geraak meestal door alledaagse dingen en levensechte personen geïnspireerd. Ik verberg het gewoon graag in een fantasierijke tekst. Het personage Professor Dragon is bijvoorbeeld gebaseerd op een vriend van me."

Vanavond speel je je eerste concert van een nieuwe Europese tour, maar je bezocht onze stad al tijdens de zomer (De Feêerieën, nvdr.). Wat is het grote verschil tussen optreden in de winter en in de zomer?
Tanja: (lacht) "Het weer! Eigenlijk hangt het van de locatie af. In de zomer spelen we graag buiten, maar niet in het zuiden van Spanje, dan is het daar veel te warm. Maar omgekeerd, als het hier frisser wordt in de herfst, kunnen we in Spanje nog een tijdje buiten spelen.Er is ook een verschil in publiek: in de zomer zijn veel luisteraars op festivals toevallige passanten. In de winter blijven de meeste mensen wellicht liever binnen en zetten ze minder gemakkelijk de stap naar een concertzaal."

Ben je al aan nieuwe nummers bezig?
Tanja: "Ja, toch wel. Je verliest wel wat tijd tijdens het touren, maar we zijn nu tussendoor toch wat aan het repeteren. Over twee nummers zijn we al een beetje tevreden, we zullen ze straks misschien spelen."

We kijken er naar uit!

Door Chloë Nols

Links:
Lonely Drifter Karen MySpace
Concertverslag Lonely Drifter Karen Botanique
Foto's Lonely Drifter Karen Botanique

Klik hier als je zelf je mening wilt geven in onze Facebookgroep