Interview met Amanda Palmer en Jason Webley (Evelyn Evelyn): over Duvels drinken en konten knijpen

Amanda Palmer, voormalige zangeres van de cabaretpunkband The Dresden Dolls en Jason Webley, de eeuwig goedlachse bard uit Seatlle, kwamen onlangs in de Antwerpse Arenbergschouwburg hun meest recente muzikale project Evelyn Evelyn voorstellen: een Siamees getint duoproject waarin de twee zich op het podium presenteren onder het masker van de Neville zusjes, fysiek en muzikaal volledig aan elkaar vergroeid.



We spraken met de conceptuele eigenaars van deze toch wel bevreemdende muzikale freakshow en trachtten het gesprek op gang te brengen met een tweeling Duvels. Deze gift van eigen bodem speelde later die avond tijdens het Amanda’s solo-optreden niet alleen een prominente rol, maar maakte ook nostalgische herinneringen wakker bij Amanda en Jason aan fraaie katers van Belgische origine…

Jason Webley: Duvel is super, en het is waarschijnlijk het beste Belgische bier ooit. Dat kan ook niet anders met zo’n hoog percentage aan alcohol!

Amanda Palmer: Dankzij dit bier ben ik het meest dronken ooit geweest. Het was een black-out zoals er geen andere bestaat, ik was eenentwintig en lag bewusteloos op straat in Brussel. En de kater die ik de dag erna had was echt de ergste kater ooit. Alle andere katers die ik daarna heb mogen ervaren, kunnen nooit tippen aan de enige echte Duvel-kater!

Indiestyle: Amanda, laten we, voor we met het eigenlijke interview over jullie Evelyn Evelyn-act van start gaan, nog eens terugblikken op wat er jij het afgelopen jaar hebt meegemaakt. Sinds je laatste tour met je soloalbum Who Killed Amanda Palmer ben je verloofd (met de Britse auteur Neil Gaiman, nvdr), waarvoor overigens proficiat.

Amanda: Het is overigens Jasons schuld dat ik verloofd ben met Neil, hij heeft ons namelijk aan elkaar voorgesteld.

Jason: Ja, ik heb dit verlovingsplannetje stiekem helemaal uitgedokterd.

Indiestyle: Daarnaast ben je ook weg bij Roadrunner Records…

Amanda: Ik ben eerder bevrijd van of zelfs geëmancipeerd van Roadrunner Records, zou ik zeggen.

Indiestyle: … en daarom zou ik graag eens het hele dispuut dat ontstaan was rond de videoclip voor het nummer Leeds United (het label wou namelijk een aantal buikshots van Amanda uit de video halen, omdat ze niet ‘flatterend’ genoeg waren en Amanda volgens hen zo niet voldeed aan de verpletterende schoonheidsstandaard, opgelegd aan vrouwelijke artiesten vandaag, nvdr ) willen oprakelen. Een heleboel fans hebben je toen gesteund door de Rebellyon-campagne (waarin honderden buikjes in alle vormen en maten steun aan Amanda betuigden, nvdr) op te starten. Dit heeft me doen nadenken en ik kwam tot het besluit dat er toch nog steeds een dubbele standaard wordt gehanteerd in de muziekindustrie: vrouwelijke artiestes moeten zich hieraan conformeren en al stereotiep zwijgend mooi staan te wezen. Wat denk jij van dit anti-feministische klimaat binnen de muziekindustrie?

A: Wel, allereerst denk ik dat dit klimaat zich niet beperkt tot de muziekindustrie, and it blows! (grinnikt luid) Ik vind dit een moeilijk onderwerp, want we dragen er allemaal op één of andere manier de verantwoordelijkheid voor. Iedereen, ook jij en ik, gaan in de fout, aangezien we allemaal tezamen een culturele collaboratie vormen. Waardoor het heel erg ingewikkeld wordt om deze kwestie nog maar zelfs te bespreken. Wij bekijken het vanuit één perspectief, maar op het moment dat we dat doen ontglipt een ander mogelijk perspectief ons. Daarom probeer ik zo weinig mogelijk te werken rond de theorieën van het feminisme, omdat ik meen dat het antwoord daar niet te vinden valt. Ik denk dat ieder z’n eigen antwoord, als privépersoon, moet creëren en zich machtig en veilig moet kunnen voelen.

Uiteindelijk is het leeuwendeel van deze problematiek gebaseerd op onzekerheid en angst. Daar lijkt het feminisme volgens mij geen tegengif voor te kunnen bieden.

Indiestyle: Dus de enige manier om met dit anti-feminisme om te gaan en het weg te werken ligt volgens jou in individuele acties, door gewoon jezelf te wezen en te doen wat je wil doen?

Amanda: Inderdaad. Individuele empowerment geeft ons meer vrijheid dan al dat theoretische gezever dat de gangbare feministische doctrines ons trachten aan te praten. En daar heeft volgens mij niemand wat aan: want deze theorieën willen ook weer regeltjes en normen opleggen die dan gevolgd moeten worden…

Indiestyle: … en dat kan dan ook eerder aangevoeld worden als belemmerend in plaats van bevrijdend?

Amanda: Inderdaad! En van al die regeltjes word ik kregelig.



Indiestyle: Na dit intermezzo kunnen we overstappen naar een ander onderwerp: namelijk het Evelyn Evelyn-concert van vanavond. Wanneer hebben jij en Jason elkaar ontmoet en hoe is het initiële concept van de tweelingzusjes Neville ontstaan?

Jason: We hebben elkaar voor het eerst ontmoet ergens in februari of maart 2000, in Adelaide, Australië. Maar het hele Evelyn Evelyn-concept moet ergens ontstaan zijn begin 2006, in Washington D.C.. Amanda en ik hadden toen een boeiende discussie over haar fixatie met het getal ‘11’. Haar eerste Dresden Dolls’ album had trouwens het getal ‘11’ op de cover.

Amanda: We zijn allebei nogal elevenly.

Jason: Amanda vertelde me toen dat één van de mogelijke namen voor The Dresden Dolls “Eleven Eleven” was, en ook “Marsha Marsha Marsha” werd heel even overwogen. Maar beide van deze namen waren al door andere bands gebruikt.

Amanda: “Marsha Marsha Marsha” was één van de terugkerende zinnetjes van een personage uit The Brady Bunch (Amerikaanse sitcom uit de jaren ’70, nvdr). Het is niet enkel een referentie naar The Brady Bunch zelf, maar het is eigenlijk een referentie naar een referentie, uit de spoof-film over deze serie. En ik vond dat een fantastische bandnaam, maar toen bleek die al bezet te zijn, waardoor ik tot de conclusie kwam dat de inspiratie voor bandnamen echt wel uitgestorven moest zijn.

Jason: Daarom dat ik de suggestie deed om voor ons project iets te doen met de naam “Evelyn Evelyn Evelyn”. Amanda vond dit initieel maar niks, en stelde voor om het gewoon op Evelyn Evelyn te houden. Tussen dan en het tijdstip waarop we het concept verder hebben ontwikkeld, hebben we elkaar een tijdje niet gezien.

Amanda: Ja, wat is er eigenlijk in die tussentijd allemaal gebeurd? We wilden al erg lang muzikaal samen iets doen. Hebben we eigenlijk ooit overwogen om onder onze eigen namen materiaal te schrijven en uit te brengen?

Jason: Ja, dat was ons eerste idee. Ik verzette me eerst nogal tegen het Evelyn Evelyn-idee, omdat het niet paste bij mijn toenmalig muzikale project. De grap rond de tweeling Evelyn Evelyn, waarbij de ene een vrouw was en de andere een man, hoorde vanaf het begin bij het concept, omdat Evelyn van oorsprong een mannennaam is. Op een bepaald moment werden ze dan plots een Siamese tweeling…

Amanda: …het idee moet alleszins erg laat op de avond zijn ontstaan…

Indiestyle: Misschien na het drinken van wat Duvels?

Jason: Ja, dat zou wel eens best kunnen! (Amanda stemt in en giechelt luid)

Indiestyle: Wie van jullie beide is er op het idee gekomen om de zusjes Neville van zo’n tragisch, bijna afschuwwekkend levensverhaal te voorzien?

Jason: Dat hebben we samen ontwikkeld, hoewel Amanda denkt dat ik het meeste van het verhaal heb verzonnen.

Amanda: Ik zei daarstraks nog tegen Neil (Gaiman, nvdr) dat nu de genese van het project alweer een tijd geleden heeft plaatsgevonden, ik me eigenlijk helemaal niets meer herinner van wie nu juist de verhaallijn of songs geschreven heeft. Uiteraard zijn er een aantal nummers op het Evelyn Evelyn-album waarvan het kernconcept door mij ontwikkeld is, andere songs zijn dan weer door Jason opgestart. Hij stelde tijdens het schrijfproces bijvoorbeeld voor om met bepaalde liedjes meer naar de stijl van country & western te leunen. Elk van onze ideeën waren uiteindelijk geïnfecteerd door ideeën van de ander.

Jason: We filterden elkaars ideeën uit.

Amanda: En ons tweelingproject is in feite vrij symbolisch, want muzikale partners zijn en samen een album uitbrengen en op tour gaan vereist een soort van wederzijds beslissen. Het artistieke deel is dan nog het leukste om te doen, maar eenmaal de muziek of de kunst is gecreëerd, moet je ze ook nog aan de man brengen en ermee naar buiten komen. Maar we werken redelijk goed samen, zeker als je weet dat wel allebei in se controlfreaks zijn.

Indiestyle: Dus er zijn nog geen tabloidwaardige disputen ontstaan?

Amanda: (lacht) Nee, niemand heeft er tot nu toe mee gedreigd uit de tour te stappen. Vechtpartijen hebben ook nog niet plaatsgevonden.

Jason: Heimelijk ruziën en vechten we wel op het podium onder onze kostuums van Evelyn Evelyn. Alleen heeft niemand dat tot nu toe opgemerkt.

Amanda: Ja, onder onze kostuums zitten we in feite steeds in elkaars kont te knijpen. (giechelt)

Indiestyle: Hoe zijn jullie op het idee gekomen om zoveel muzikale gasten uit te nodigen op het album? (op het nummer My Space brengen Frances Cobain, Tegan&Sara Quin, Margaret Cho, Neil Gaiman en vele anderen dezelfde, korte muzikale bijdrage, nvdr)

Amanda: Ik kwam toen toevallig allerlei bekende mensen tegen, de week voor de EP opnamen.

Jason: Amanda kwam toen allerlei beroemdheden tegen zoals Cyndi Lauper, Debbie Harry…

Amanda: … en Weird Al Yankovic en Trent Reznor. Ik was waarschijnlijk in Los Angeles toen.

Jason: En ik stelde Amanda voor dat ze een kleine taperecorder moest meenemen om hun stem op te nemen, zodat we ze konden gebruiken op ons album.

Amanda: En toen werden we heel erg enthousiast en dachten we dat we wel honderd beroemdheden zouden kunnen strikken, gaande van Madonna tot beroemde wetenschappers. Maar we waren eigenlijk te lui om iedereen te contacteren.

Jason: Toen het Evelyn Evelyn-album bijna af was, hebben we toch de moeite genomen om wat mensen aan te schrijven die we kenden.

Amanda: Sommige afwijzingsbrieven waren wel fantastisch trouwens. Eén van die brieven kwam van Noam Chomsky (Amerikaanse filosoof en politieke activist, nvdr). Hij vond zijn zangstem niet mooi genoeg en besloot daarom om niet mee te werken.

Jason: David Lynch (Amerikaanse cineast, nvdr) hadden wij ook bijna te pakken.

Indiestyle: Spijtig dat dat niet gelukt is, want Lynch had perfect binnen de verhaallijn van dit album gepast. Hoe zouden jullie overigens de muziekstijl van Evelyn Evelyn omschrijven? Als Americana of pop cabaret?

Amanda: Eerder als gedeeltelijk schizofreen. Elk liedje is anders, dus als je het hele album vanuit één perspectief zou moeten beschrijven, dan zou ik het een schizofrene mix noemen van musical, Americana en country & western.

Jason: Het geheel gelijkt zo heel erg op muzikaal theater.

Amanda: De Evelyn Evelyn-stijl is sowieso erg show tunes-achtig en heeft zelfs wat weg van de musicals van Webber&Rice. Alle nummers op het album hebben eigenlijk die typische show tune vibe. Neem bijvoorbeeld A Campaign of Shock and Awe, dat nummer is gewoon geschreven om op een podium gebracht te worden.

Indiestyle: Om het interview af te sluiten met een theatrale noot zou ik graag nog eens terugkomen op de eventuele theaterfilosofische relevantie van Evelyn Evelyn. Bij het bekijken van jullie performance onder de maskers van Evelyn Evelyn ontdekte ik toch een soort van brechtiaans vervreemdingseffect. Valt jullie project onder de noemer van Bertolt Brechts episch theater, of is deze filosofische betekenis compleet vergezocht en proberen jullie gewoon iets tongue in cheek te doen?

Amanda: Mh, dat is misschien wel iets te vergezocht. Ik vind Evelyn Evelyn alvast niet erg brechtiaans.

Jason: De term brechtiaans is gewoon een concept dat nogal snel wordt toegepast. The Dresden Dolls werden bijvoorbeeld steeds zo genoemd, wat ik nooit heb begrepen.

Amanda: Goh, ik noemde ons gewoon brechtiaans, maar dat was meer ironisch bedoeld.

Neil Gaiman (die ondertussen de foyer is binnengekomen, neemt deel aan de discussie, nvdr): Maar ik vind Evelyn Evelyn eigenlijk best wel brechtiaans van opzet, nu ik de show al een aantal keren gezien heb.

Jason: Maar als je het concept brechtiaans ziet als iets dat verwijst naar het gebruiken van welbepaalde technieken om vervreemding binnen een performance te creëren…

Amanda: … dan zou Sxip Shirey (in rol van de begeleider van Evelyn Evelyn, nvdr) het podium op komen met een bordje dat zegt: ‘De scène waarin Evelyn Evelyn beslissen kwaad te worden.’

Neil: Maar brechtiaans wordt vaak gerelateerd aan alles wat het publiek ongemakkelijk maakt, dus in een enge zin zou het eventueel wel op Evelyn Evelyn toegepast kunnen worden.

Amanda: Telkens wanneer ik een bullshit-antwoord moet geven op deze vraag, die me trouwens al tien jaar lang achtervolgt, dan zeg ik: ik hou van Brechts stijl omdat er bij hem geen sentimentalisme of schmaltz te vinden valt. Hij weigert het product op het podium te sentimentaliseren voor het publiek. En dat kleffe gedoe in kunst en musicals haat ik zelf ook. Het publiek zijn zin geven is de gemakkelijkste weg, de realiteit laten zien is een veel moeilijkere taak. Daar ging het om bij The Dresden Dolls. En mijn en Jasons filosofische visie op theater is zo nog steeds: we willen geen perfect beeld van droefheid of geluk presenteren aan het publiek, we willen net iets realistisch weergegeven.

Indiestyle: Dus Evelyn Evelyn dient vooral als ironie, als iets tongue in cheek begrepen te worden?

Amanda: Inderdaad. Maar Evelyn Evelyn is niet zomaar een tongue in check, sarcastisch project: both tongues are in both cheeks!

Indiestyle: En met deze, al dan niet brechtiaanse noot, sloten we het interview af. Amanda en Jason gaven die avond in de Arenbergschouwburg het beste van zichzelf en ze hielden allebei heel waarschijnlijk een beruchte Duvel-kater over aan hun laatste Evelyn Evelyn-optreden op Europese bodem.

Door Evelien Geerts (tekst en foto's)

Links:
Evelyn Evelyn MySpace
Evelyn Evelyn homepage
Amanda Palmer homepage

Dit artikel delen met je vrienden?