Interview William Fitzsimmons: Muziek moet mij iets doen inzien of verstaan

Wie hem voor het eerst ziet is wellicht onder de indruk van zijn imposante uiterlijk. Met een baard die kan wedijveren met die van gevestigde waarden als Sinterklaas en de Kerstman en daarenboven nog een bonkige bril op zijn neus, heeft William Fitzsimmons nochtans een heel klein hartje. Dat doet zijn fluistermuziek althans vermoeden. Met een stem die doet denken aan die van Sufjan Stevens houdt de Amerikaan Europa al een tijdje in de  ban. Dat hij bovendien het land rondreist aan de zijde van Ayco Duyster zorgt er ook voor dat hij in België enkele ‘succesjes’ heeft. Wij ontmoeten de zachtaardige singer-songwriter graag in het huisje naast de Diksmuidse concertclub 4AD, ook wel de backstage genaamd. En hoewel de setting behoorlijk koel was, bleek het interview bijzonder hartverwarmend.



Indiestyle: Je bent van Jacksonville, Illinois. Dat is niet zomaar een stad. Sufjan Stevens maakte er een album over. Hoe hard beïnvloedt hij je muziek?
Sufjan Stevens is een fantastische muzikant. Het is grappig, want net praatte ik er nog over met iemand. Over dat specifieke album dan. Ik vind dat echt een ‘masterpiece’. De muziek die daar op staat, vind ik de beste muziek ooit. En dat meen ik uit de grond van mijn hart. Hij beïnvloedt mijn muziek dan ook enorm, want het motiveert me om die plaat echt te overtreffen, hoewel ik aan de andere kant ook realistisch genoeg ben om te beseffen dat me dat nooit lukt. Daarom blijf ik maar proberen om het ooit te kunnen. Liever  dat dan het gewoon zomaar opgeven.

Indiestyle: Je ouders zijn allebei blind. Hoe was het om te leven met deze situatie? Bracht dat problemen met zich mee?
Er waren geen problemen hoor, maar er waren wel ‘rare’ zaken. Althans, ‘raar’ voor de buitenwereld want gezien wij er mee opgroeiden, beschouwden wij ze veelal als normaal. Zo was het bijvoorbeeld de hele dag donker omdat mijn ouders vaak het licht vergaten aan te doen. Bovendien hing er aan de muren niets om naar te kijken. Wij zouden hier (wijst naar de muur) een schilderijtje hangen of een foto, maar thuis gebeurde dat niet. Dat had ook geen nut voor mijn ouders. Ze konden het toch niet zien. Maar terwijl het visuele ontbrak, stond het huis bol van de geluiden. Mijn ouders bespeelden instrumenten en zorgden er altijd voor dat er wel iets geluid maakte thuis. Bovenal was het toch een eenzame manier van leven. Zo gingen we nooit op vakantie omdat mijn ouders niet met de auto konden reizen. En er zijn nog veel van die kleine dingen die het leven toch ‘anders’ maakten thuis. Maar geloof me, ik zou het nooit anders gewild hebben.

Indiestyle: Was het thuis dat je passie voor muziek dan begon?
 Ja, ik hou van muziek, maar ik hou er vooral van omdat het geen passie moest zijn voor me. Voor ons was het gewoon een taal, een manier om met elkaar te communiceren. In ons gezin stonden muziek en geluid in het algemeen centraal en net dat maakte muziek in al zijn vormen ‘normaal’. Ik heb overigens een veel grotere passie dan muziek.


Indiestyle: Zoals?
Psychologie bijvoorbeeld, dat is echt mijn droom, mensen bestuderen, familie bestuderen.. Ik doe niets liever. Muziek is veel minder een passie dan psychologie, maar eerder een levensstijl. En ik denk persoonlijk dat dit het beste is, want volgens mij worden de beste liedjes gemaakt door mensen die hun leven in hun muziek leggen. Denk maar aan Justin Vernon van Bon Iver, en Sufjan Stevens ook. Zij vertellen hun verhaal door middel van muziek. En dat bewonder ik geweldig.

Indiestyle: Dat denk ik zelf ook. Dat denk je van muziek in het algemeen maar waar ga je eigenlijk vooral naar op zoek in nummers of platen? Wat maakt volgens jou een nummer of cd ideaal?
Wel ik ben erg blij dat je mij dat vraagt. Vooraleer ik een nummer of plaat echt kan appreciëren moet ik iets heel diep en sterk voelen. En dat wil niet zeggen dat het triest moet zijn hoor. Integendeel, het moet vooral iets vertellen dat mij iets kan doen verstaan of inzien. Het moet bovendien ook niet moeilijk zijn om mooi te zijn. Less is more weet je …

Indiestyle: Zijn er specifiek bands die jou zo’n gevoel geven?
Ja hoor, ik denk dan vooral aan Bon Iver. Vooral toen ik de scheiding met mijn vrouw moest verwerken, kreeg die muziek een speciale rol in mijn leven.  Maar ook Blue van Joni Mitchell vind ik een heel belangrijke plaat. Het gaat over je weg terugvinden, over ‘ergens raken’ en heeft me toch al heel intense momenten geschonken.  Fantastische vraag is dat.

Indiestyle: Dank u. Over jouw muziek nu. Je toert rond in Europa met je nieuwe plaat. Hoe verloopt die tour?
Goed hoor. We zitten nu halverwege en ik vind het allemaal fantastisch. Bovendien is het de eerste keer dat ik ook een deel doe met een band en die samenwerking verloopt echt vlot. En het  is natuurlijk leuk om zo te kunnen reizen met enkele van je beste vrienden. Dat is echt een droom. Maar ik kan niet ontkennen dat ik mijn ouderlijke huisje mis als ik zo ver van thuis ben. Door mijn opvoeding heb ik het moeilijk om lang weg te blijven van thuis. Gelukkig mag ik er wel naar terugkeren met kerstmis, dus dat is alvast iets waar ik geweldig naar uit kijk. 

Indiestyle: Er staan nog drie shows in België gepland. Voorlopig doet enkel Duitsland beter. Hoe komt dat? Heb je één of andere emotionele band met ons land of is het gewoon toeval?
Om eerlijk te zijn, ik ben in nog geen enkel land geweest waar ik me niet thuis voelde. Maar het is wel leuk om hier te komen hoor. Ik weet nog goed dat mijn eerste show in Europa hier was  ergens op een festival in Eeklo, dus ik was best enthousiast om ruim een jaar later terug te komen naar hier. En ik moet toegeven, jullie hebben hier ook wel de beste bieren van de wereld. Zelfs al kom ik hier vijftig jaar aan een stuk ieder jaar vijf bieren testen, dan nog zou ik ze nog niet allemaal geproefd hebben. Ook dat is een extra stimulans om veel naar België te komen. (lacht)

Indiestyle: Je plaat ‘The Sparrow and the crow’ is een ‘break-up record’. Was het belangrijk voor het genezingsproces om deze plaat te maken? Hielp het je?
Wel het was heel moeilijk om ze te schrijven maar het hielp ongetwijfeld. Het forceerde me namelijk om al mijn misstappen op te biechten. Ik ben door een hele zware en harde periode gegaan. Terecht, want ik heb heel veel domme dingen gedaan. Ik ‘verdiende’ het. Maar de plaat schrijven werkte wel genezend. Doordat de plaat trouwens al een tijdje uit is in Amerika, en nu pas in Europa, moet ik nu alles opnieuw beleven. En dat is gevaarlijk hoor, omdat ik tijdens het spelen van deze nummers nog steeds getroffen word door dezelfde emoties als toen ik ze schreef. Desalniettemin heeft het me toch allemaal enkele stappen voorwaarts doen zetten.

Indiestyle: Vrees je niet dat de nummers zo goed zijn dat je ze binnen enkele jaren nog steeds zult moeten spelen? Je zult nooit volledig een punt kunnen zetten achter deze liedjes. Live dan toch…
Wel, daar heb ik een truc voor. Als je de nummers zodanig slecht maakt, moet je ze later niet meer allemaal spelen… (lacht)
Nee, er schuilt zeker een waarheid in wat je zegt hoor. Voorlopig vrees ik er niet voor. Ik weet wel nog goed dat, toen mijn ex de plaat voor de eerste keer hoorde, ze ook ongerust was dat ik deze nummers nu voor jaren live ging moeten spelen. Maar mij maakt het allemaal niet zo bevreesd hoor. De toekomst zal uitwijzen of ik het er dan nog moeilijk mee zal hebben.

Indiestyle: Is het, met dit alles in het achterhoofd, niet moeilijk om te luisteren naar je eigen plaat? Kun je dat nu al? Of is het nog te vroeg?
Ik heb er eigenlijk tot nog toe nog maar een keer naar geluisterd, en dat was toen ze net klaar was, meer bepaald om te horen of er geen fouten in zaten etc. En eerlijk, het is al genoeg dat ik ze bijna wekelijks moet spelen. Ernaar luisteren is dan ook best wel moeilijk.

Indiestyle: Enkele van de nummers (They’ll Never Take The Good Years en Goodmorning) op de plaat bevatten toch wat hoop. Betekent dit dat je bijna afgerekend hebt met alles wat er gebeurd is?
Toch een beetje ja. Ik geloof er heilig in dat ook al zijn je hart, ziel en gedachten niet waar ze zijn, ze wel volgen als je tegen jezelf blijft zeggen dat het wel weer goed komt. En dat is niet gemakkelijk hé. Goodmorning is zo’n nummer dat perfect in die filosofie past. Wanneer je hart, ziel en gedachten niet zijn waar ze zijn, sta je depressief op en de dag begint sowieso slecht. Dat had ik tijdens die periode vooral. En ik dacht dat ik door iedere dag te zeggen dat het wel weer goed zou komen, dat mijn hart, gedachten en ziel wel zouden volgen. Dat ik dit op de duur ook gewoon zou geloven. En dat is ook zo. Ik denk dat zowel mijn ex als ik er veel beter uit gekomen zijn uit die hele scheiding. Ook al geloofde ik dat aanvankelijk niet..

Indiestyle: Wat wil je nog bereiken met je muziek? Welk gevoel wil je geven aan de mensen die luisteren naar je muziek?
Goh, ik wil vooral mijn muziek verder combineren met een leven als therapeut. Mijn grote doel is dat ik mensen die aan het sukkelen zijn kan helpen aan de hand van mijn muziek. Ik wil nog veel meer nummers schrijven die mensen echt helpen. Dat is zonder meer mijn grootste droom op vlak van muziek.

Indiestyle: Je muziek werd al gebruikt voor series als Grey ’s Anatomy. Wat doet dat voor je?
Dat is natuurlijk een reusachtig compliment, want het betekent dat je werk toch bepaalde beelden oproept, wat vanzelfsprekend leuk is. Maar ikzelf wil veel liever een echte connectie met de mensen waarvoor ik spreek. Dit gesprek dat wij nu hebben is volgens mij veel belangrijker dan met mijn muziek in een tv-serie op te duiken. Het gaat zo breed dat het volgens mij minder efficiënt is dan die kleine ontmoeting.

Indiestyle: Dat geloof ik ook William. Bedankt voor het interview.
Nee, jij bent bedankt, het was echt één van de leukste interviews tijdens mijn tournee. En wat ik nog het leukste vind, is dat je geen enkele vraag stelde over mijn baard. Dat is bewonderenswaardig!

Indiestyle: It’s all about the Music, William.
Fantastisch Vincent, er zouden er meer moeten zijn zoals jij. Veel plezier met de concerten!

door Vincent Coomans

Links:
William Fitzsimmons MySpace
William Fitzsimmons website
4ad