Interview The Pains of Being Pure at Heart - Ik vroeg me af waarom alle broodjes mijn naam droegen

De tweede plaat is steevast de moeilijkste, zo wordt wel eens beweerd. Het viertal van The Pains of Being Pure At Heart lijkt daar alvast geen last van te hebben. Met 'Belong' bevestigen ze al het goede van hun titelloze debuutplaat. Enkele weken geleden kwamen de Amerikanen langs in Bitterzoet en De Kreun voor een eerste Nederlandse en Belgische kennismaking met het nieuwe materiaal. Een dag na het optreden in Kortrijk mochten wij met frontman Kip Berman en Peggy Wang – het gezicht achter de schattige backing vocals – een halfuurtje nakaarten in de gebouwen van PIAS.



Indiestyle: Jullie speelden gisteren in De Kreun in Kortrijk. Hoe beviel jullie dat?
Kip Berman: Heel goed! We waren al twee jaar niet meer in België geweest, het was fijn om hier nog eens te komen. Nog maar onze 2de show op Belgische bodem trouwens. We hebben zelfs nog nooit in Brussel gespeeld. Hier komen we zeker nog eens langs in de toekomst, dat staat vast.

Indiestyle: We hebben hier nog enkele geweldige zomerfestivals…
Kip: Ja, daar heb ik al van gehoord. Mijn vriend Connor (Hanwick, red.) van The Drums speelde afgelopen zomer nog op Pukkelpop, en hij was daar echt weg van. Nu, ons album is nog niet uit, we moeten eerst afwachten hoe dat loopt. Hopelijk krijgen we de kans om hier deze zomer terug te keren.

Indiestyle: Hoe verschillend is het Belgische publiek van dat in andere landen?
Kip: De mensen die van onze muziek houden lijken meer op elkaar dan dat ze verschillen, denk ik. Ze zijn min of meer met dezelfde dingen bezig. Als ik na een optreden met een fan een pint drink aan de toog, hebben we meestal heel wat gemeenschappelijke interesses, of dat nu in Kortrijk of in New York is.

Indiestyle: Is het Belgische publiek dan niet een pak minder enthousiast dan pakweg Britten, zoals wel eens beweerd wordt?
Kip: Dat verschilt echt van optreden tot optreden. We hebben shows in Engeland gehad waar de zaal echt volledig uit z’n dak ging, moshpits incluis, terwijl het Engelse publiek op andere optredens veel gereserveerder was. Het hangt er een beetje af van hoeveel mensen voor en tijdens het optreden drinken: dat verenigt mensen, los van alle landsgrenzen (lacht)
Peggy Wang: Gisteren werd er wel niet zoveel gedronken. Het was dan ook een schoolavond (lacht).
 
Indiestyle: Hoe bevalt het toeren jullie momenteel? Is het ritme niet te zwaar?
Peggy: Nee, het valt best mee. We zijn dan ook nog maar een tweetal weken op pad.
Kip: Dit is eigenlijk de eerste keer dat we alle nieuwe songs live kunnen spelen. Dat is fijn, want het voelt allemaal nog vers aan. Er kan wel veel mislopen, maar het geeft toch nog steeds het leuke gevoel van aan iets nieuws te beginnen. En ik vind toeren sowieso erg leuk: de meeste bands krijgen nooit de kans om zoals wij de hele wereld rond te reizen voor onze muziek. We krijgen nu de unieke gelegenheid om elke avond voor andere en heel verscheiden mensen te spelen. Dat is fantastisch.

Indiestyle: Worden de nieuwe liedjes goed opgepikt door het publiek?
Kip: Zeker en vast, en dat is een opluchting.
P: Zoals 'Heart In Your Heartbreak', onze eerste single van de nieuwe plaat: die is pas enkele maanden geleden verschenen, en toch heb ik al het gevoel dat mensen het herkennen en zelfs meezingen wanneer we het spelen. Dat doet echt deugd.
Kip: Toen we in Duitsland speelden, zag ik zelfs iemand meezingen met de B-kant van 'Belong'. Het internet is daar geweldig voor: de fans hebben onmiddellijk toegang tot nieuwe muziek. Dat is ook fijn voor ons, want de mensen kennen nu ook echt de liedjes wanneer ze die live horen. Het maakt de live-ervaring ervan zoveel beter.

Indiestyle: Jullie tweede album 'Belong' verschijnt eind maart. Is er iets wat jullie anders gedaan hebben?
K: De basis blijft dezelfde: we houden van “noisy pop”, en we houden het graag fijn en kort. Dat blijft allemaal relatief consistent, maar we konden nu wel in een traditionele opnamestudio werken met een producer en dergelijke. Dat brengt verscheidene opties en snufjes met zich mee waar we vroeger niet over beschikten. Ik hoop dat de plaat daarmee gewoon “noisier” en “poppier” klinkt. Maar voor ons is er niet veel veranderd: het zijn nog altijd songs over gevoelens.

Indiestyle: Na enkele luisterbeurten viel het me op dat sommige nummers, zoals 'Terrible Friend', een pak melodieuzer klinken dan jullie oudere werk. Was dat de bedoeling?
Kip: Ja, we hadden de indruk dat de synthesizer daar wel eens voor kon dienen (lacht).
Peggy: Het is nu niet dat die synthesizer op ons debuutalbum niet aanwezig was. Ik denk dat die toen meer omnipresent was op het hele album, terwijl het gebruik ervan nu vooral geconcentreerd was in enkele nummers. Zoals 'Terrible Friend' dus.
Kip: Ik vind dat die synthesizer zeker een meerwaarde aan onze sound biedt. Ik zou het album niet omschrijven als “synthesizer pop”, maar hij is wel degelijk prominent aanwezig en het klinkt cool. Good job, Peggy (high five) !

Indiestyle: Afsluiter 'Strange' heeft een wat langere opbouw, een stevige outro en grossiert in lange gitaarhalen. Is dat jullie meest epische nummer tot dusver?
Kip: Ik hou wel een beetje van het idee dat het een episch nummer is, maar dan wel op een kleine schaal. Het voelt wat groots aan, maar dan zonder zes minuten te duren. Het is ook fijn om het live te spelen. Aan het einde van de set dan, want het is moeilijk om daarna nog een nummer te brengen.
Peggy: Op onze optredens respecteren we de volgorde van het album: 'Belong' als opener en 'Strange' als afsluiter. Dat werkt best goed, vind ik.

Indiestyle: Over wat gaat het album? Is er een wederkerend thema?
Kip: Eigenlijk min of meer hetzelfde als op onze eerste plaat: de CD behandelt het vage gevoel van opgroeien en je plaats vinden in deze wereld. We zijn niet echt een conceptuele band: de songs gaan gewoon over gevoelens, over erbij horen en er niet bij horen. Dat zijn geen specifieke thema’s van ons, maar eerder de grote onderwerpen uit popmuziek. We kunnen daar goed over schrijven, omdat ze echt aanvoelen voor ons. De teksten zijn dan ook diep geworteld in wat we zelf ervaren en voelen. Wij zijn niet creatief genoeg om te schrijven over zaken waar we geen kennis over hebben.

Indiestyle: Ik las dat jullie groepsnaam uit een niet-gepubliceerd kinderverhaaltje komt. Vrezen jullie niet dat die nogal deprimerend klinkt? Het lijkt haast alsof eerlijk en puur zijn niets dan vreselijke pijnen oplevert.
Peggy: Misschien is dat de reden waarom het verhaal nooit gepubliceerd is geraakt (lacht).
Kip: Ach, ik weet dat onze groepsnaam nogal wat mensen irriteert, maar ik vind dat eigenlijk wel best leuk.
Peggy: Je gaat onze band alvast niet kunnen gebruiken om te bewijzen dat je cool bent. Ik moet de eerste puber nog tegenkomen die stoer uitpakt met “I’m going to see The Pains of Being Pure At Heart Tonight, yeah!”. Toen we pas begonnen waren, kreeg ik het op m’n bord van een vriendin van me: “ik kan niet geloven dat je die naam gekozen hebt, dat is toch de slechtste bandnaam ooit!”. Maar dat kon me eigenlijk niet schelen. We really showed her! (hilariteit, gevolgd door een nieuwe high five)

Indiestyle: Welke muzikale voorbeelden zijn cruciaal geweest voor het bestaan van The Pains of Being Pure At Heart?
Peggy: Er zijn een paar bands die ons van bij het begin geïnspireerd hebben, zoals The Pastels of de 'Sunny Sundae Smile' EP van My Bloody Valentine.
Kip: Of zelfs groepen waar we niet echt op lijken, zoals Sonic Youth, 'Painful' van Yo La Tengo of Teenage Fanclub,… Deze lijst zou eeuwig voort kunnen gaan. We vinden het altijd leuk wanneer mensen in onze muziek invloeden van oudere bands ontdekken. Het is goed dat iemand ziet wat ons geïnspireerd heeft. Dat betekent uiteraard niet dat je geen eigen sound moet ontwikkelen, maar imitatie en creativiteit zijn min of meer identiek: iedereen probeert wel te zijn zoals de artiest die hij bewondert, maar uiteindelijk klink je toch gewoon als jezelf: je faalt in het imiteren en creëert iets nieuws. Oudere bands hielden van nog oudere bands, waar ze ook op probeerden te lijken. Uiteindelijk kom je zelf met iets nieuws naar buiten. Het is leuk om jezelf in zekere zin als “part of history” te voelen: misschien zullen tieners in Brussel ooit wel eens gitaar willen spelen zoals Peggy Wang (lacht).
Peggy: Dat is de essentie van post-modernisme: je plukt uit dingen die je goed vindt en daarmee doe je dan iets nieuws.  .
Kip (gespeeld verontwaardigd): Jawel hoor, wij hebben de muziek uitgevonden. Depeche Mode, The Offspring, Garbage, The Breeders, noem maar op, wij liggen er aan de basis van! Ik weet niet hoe het met die jongen zit (wijst naar een poster van Danzel aan de muur), maar ik heb het gevoel dat hij aspecten van m’n leven gepikt heeft (hilariteit).

Indiestyle: Wat doen jullie wanneer jullie niet met The Pains of Being Pure At Heart aan het werk zijn?
Peggy: Ik werk voor buzzfeed.com, een website over alles wat met populaire cultuur te maken heeft. Erg entertainend werk, want zo kan ik bij blijven met wat er zoal gebeurt. Wanneer we op tour zijn, ben ik meestal nergens van op de hoogte. Dan kom ik thuis en hoor ik plots dat Christina Aguilera opgepakt is, een grote schok (lacht).
Kip: Ik geniet in New York met volle teugen van de bruisende muziekscene. In elke stad gebeuren leuke dingen, maar ik heb het gevoel dat Brooklyn op muzikaal vlak tegenwoordig zoveel te bieden heeft. Het is leuk om die nieuwe muziek in m’n eigen thuisstad te kunnen ontdekken. Soms ga ik naar optredens van vrienden om hen te steunen, maar ik ga ook gewoon vaak naar groepen waarvan ik gewoon de muziek goed vind.

Indiestyle: Kip, heeft iemand je ooit al gewezen op de Nederlandse betekenis van je naam?
Kip: Ja hoor, ik heb het eens gevraagd na een optreden in Nederland. Voordien kwamen we eens in een Nederlands tankstation. Ik vroeg mezelf echt af waarom alle broodjes naar mij genoemd waren (lacht).

Indiestyle: Tot slot nog enkele korte vraagjes om af te sluiten. Wat is jullie favoriete nummer aller tijden?
Peggy: Ik ga voor 'Crimson & Clover', daar houd ik echt van.
Kip: Doe mij maar 'A Whiter Shade of Pale' van Procol Harum. De keyboardsound in dat nummer word ik echt nooit moe.

Indiestyle: Favoriete bezigheid vijf minuten voor een optreden?
Peggy: Ik drink een wijn gemixt met cola
Kip: En ik drink wat Peggy voor me klaarmaakt: zij speelt dan altijd barvrouw, en maakt een cocktail met gelijk welke ingrediënten ze backstage kan vinden. Pretty gross sometimes (lacht).
Peggy: Het is leuk om een klein beetje dronken te zijn voor een optreden. Natuurlijk niet teveel, het mag je prestatie op het podium niet vergallen.

Indiestyle: Favoriet land om in te spelen?
Peggy: Dat is moeilijk om te kiezen. Het is leuk om in je eigen stad voor je vrienden te spelen, hoewel dat ook ontzettend stresserend is. Anderzijds is het buitenland ook leuk, gewoon om te kijken hoe mensen reageren op je muziek. Soms voel je jezelf daar als een celebrity. Ik verbaas me er nog altijd over als mensen na een optreden met mij op de foto willen: “Echt waar? Met mij?”. Thuis zou niemand dat doen.
Kip: Daar is het meer iets van “Are you Rihanna? If no, I’m moving on!” (lacht)

Indiestyle: Slechtste concert ooit gespeeld?
Kip: Het laatste dat we speelden voor onze drummer erbij kwam. Toen werkten we met een drumcomputer op een iPod, en dat was verre van ideaal. Dit was ook een voorbeeld van een show waar we een beetje teveel op hadden: ik ben toen zelfs nog over een kabel gestruikeld. Achteraf kwam iemand naar mij en feliciteerde hij me met ons sterk en krachtig optreden. Ik vroeg me echt af hoe je zo’n verschrikkelijk concert als krachtig kon omschrijven (lacht). Gelukkig kwam Peggy daarna met een geweldig idee: “je moet je kamergenoot Kurt (Feldman, red.) vragen, hij speelt drums!”. Good job, Peggy! (een laatste high five)

Door Filip Van Der Elst

The Pains Of Being Pure At Heart spelen op 11 juli 2011 live in Trouw/Amsterdam (info & tickets). Hou de MySpace en Last.fm pages van de groep in de gaten voor eventuele verdere live dates.

Album verdeed door PIAS

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!