Interview The Leisure Society - Het was best een schok toen de pers ineens bij mij op de werkvloer stond

Nick Hemming en Christian Hardy van The Leisure Society lopen er duidelijk goedgeluimd bij wanneer ik hen op de vooravond van hun optreden in de Botanique ontmoet in hun kleedkamer. Ze geven ook een opvallend energieke indruk voor een groep die dezelfde avond nog zijn tournee gaat afsluiten. Nochtans hebben ze er voor hun doen een wilde trip van gemaakt. “We hebben veel gefeest op deze tour. We zijn redelijk kalme mensen, maar er was veel bier in het spel,” aldus een lachende Hardy. Gelukkig lijkt het hen geen al te zware kater opgeleverd te hebben en zijn de twee mannen nog in staat om een babbel met ons te slaan.



“Er bestaat geen twijfel over dat we een popgroep zijn”

Indiestyle: Jullie zijn een dichtbevolkte band. Hoeveel van jullie zijn echt actief betrokken bij het schrijven van de songs en de teksten?
Christian: Dat zijn wij twee, en dan vooral Nick. Hij schrijft zowat 80 procent van de muziek, waarschijnlijk nog meer. Hij komt met de basis van de nummers, waarna we met ons tweeën samenwerken in de studio. De rest van de band wordt betrokken bij het uitwerken van de arrangementen.

Nick: De studioband bestaat uit zeven mensen, voor onze optredens roepen we de hulp van nog eens zoveel muzikanten in.

Indiestyle: Is het niet moeilijk om een sound te vinden waarin alle groepsleden zich kunnen vinden?
Nick: Eigenlijk niet. Alle groepsleden spelen in verschillende bands, die allemaal zeer uiteenlopende muziek maken, maar toch lijkt het erop dat iedereen geniet van wat we samen doen.

Indiestyle: Jullie worden steeds maar vergeleken met Amerikaanse bands als Grizzly Bear, Midlake en Fleet Foxes. Die vergelijking gaat inderdaad tot op zekere hoogte op, al heb ik toch altijd dat gevoel dat zij folkmuziek maken, terwijl jullie eerder een popgroep zijn.
Nick en Christian (hevig): Correct!

Christian: Goed dat je dat opmerkt. We hebben misschien wel de instrumentatie van een folkband, maar we zouden ons zelf nooit als een beschouwen. Onze manier van songschrijven, het gebruik van hooks en een bepaald type melodieën…er bestaat geen twijfel over dat we een popgroep zijn. Vooral Grizzly Bear is een stuk meer experimenteel.

Indiestyle: Hoe zit het met jullie eigen inspiratiebronnen? Zijn dat ook eerder artiesten uit de popwereld?
Christian: Ja. Nick heeft het bijvoorbeeld stevig te pakken voor popbands uit de jaren zestig. The Kinks, The Beatles, en vooral ook The Beach Boys.

“Het was best een schok toen de pers ineens bij mij op de werkvloer stond!”

Indiestyle: Jullie song ‘The Last Of The Melting Snow’ werd dit jaar genomineerd voor de prestigieuze Ivor Novello Award (de award werd uiteindelijk gewonnen door Guy Garvey van Elbow). Rond die periode waren jullie nog nobele onbekenden en de nominatie kwam dan ook als een complete verrassing. Wat voelden jullie zelf toen de nominatie bekendgemaakt werd?
Nick: Het was een totale schok. Zoals je al zei, kende niemand ons toen. Plotsklaps was de pers geïnteresseerd en werden we overstelpt met cameraploegen en journalisten. In die periode werkte ik nog overdag en het was best een schok toen de pers ineens bij mij op de werkvloer stond!

Indiestyle: Heeft die nominatie je niet meer bewust gemaakt van het songschrijfproces?
Nick: Ja, dat voel je toch wel een klein beetje. De award heeft een zekere verwachting geschept voor het volgende album en dat doet de druk toch toenemen. Het is wel niet zo dat we nu bewust een zelfde soort song proberen te schrijven, want nummers schrijven is voor mij iets dat heel spontaan gebeurt. Maar wanneer het volgende album gaat uitkomen, zal ik toch wel ontzettend bang zijn. (lacht)

Christian: We waren allebei heel nerveus toen we hoorden dat ‘The Last Of The Melting Snow’ op Radio 2 gespeeld ging worden door een van onze favoriete presentatoren. We zaten samen in de keuken vol spanning te luisteren, bang dat hij het zou haten. Maar toen het nummer gedaan was, sprak hij er wel twee of drie minuten over. Het was duidelijk dat het hem op de een of andere manier geraakt had. Wat een opluchting! (lacht) Nadien bleek dat heel wat dj’s door onze muziek, en dan vooral door dat nummer aangegrepen werden. Dat heeft ons echt enorm gelukkig gemaakt.
 
Indiestyle: Zijn jullie al aan nummers voor het volgende album bezig?
Christian: Ja. Vandaag is de laatste dag van de tour, morgen keren we terug naar Engeland en beginnen we meteen op te nemen. We hopen dit jaar nog de opnames af te ronden, maar omdat onze eerste cd hier nu maar pas uitgekomen is, zal de nieuwe plaat niet voor de late zomer van volgend jaar verschijnen

“De ex van Nick zei dat als er een nummer over haar geschreven moest worden, waarvan iedereen weet dat het over haar gaat, ze blij is dat het ‘The Last Of The Melting Snow’ geworden is”

Indiestyle: Nick, je teksten zijn bijzonder autobiografisch, lijkt me.
Nick: Dat klopt, enorm. Elk nummer gaat over iets dat ik zelf meegemaakt heb. Toch probeer ik een zekere vaagheid te bewaren zodat iedereen er zijn eigen betekenis aan kan geven.

Indiestyle: Vooral sinds de nominatie worden jullie teksten druk bestudeerd en bediscussieerd. Voelt dat niet vreemd aan wanneer je teksten zo persoonlijk zijn?
Nick: Absoluut. Zeker in het geval van ‘The Last Of The Melting Snow’ dat over mijn ex-partner gaat. Ik let er wel op dat ik nooit namen gebruik, niet in de nummers zelf maar ook niet tijdens interviews.

Indiestyle: Heb je het met je ex al gehad over dat nummer?
Nick: Ja, en ze is er eigenlijk best trots op. Ze is blij met het nummer.

Christian: Ze is een heel cool persoon. Het had heel gênant kunnen worden, maar ik heb er met haar over gesproken en ze voelde zich er allesbehalve slecht bij. Ze zei dat als er een nummer over haar geschreven moest worden, waarvan iedereen weet dat het over haar gaat, ze blij is dat het ‘The Last Of The Melting Snow’ geworden is. Ze is echt heel aardig.

Indiestyle: Mijn persoonlijke favoriet op jullie debuutplaat is ‘We Were Wasted’.
Christian: Dat is ook onze favoriet!

Indiestyle: Wat is het precieze verhaal achter dat nummer?
Nick: Dat is alweer een heel autobiografisch nummer. Vroeger vertoefden we voortdurend in nachtclubs om te dansen en gewoon stomdronken te worden. Het nummer gaat over wanneer je achterin de auto terug naar het huis van een vriend gereden wordt. Je bent dronken en kijkt doorheen het autoraampje naar het stadsplein, naar de mensen die naar huis gaan of een paar enkelingen die alweer wakker zijn.

Indiestyle: Jullie hebben ook een coverversie gemaakt van ‘Something’ van The Beatles. Indien jullie opnieuw een cover moesten doen, van welk nummer zou dat dan zijn?
Nick: Moeilijk te zeggen. We hebben er al een aantal gedaan, eigenlijk. ‘Something’ was in het kader van het goede doel, en onlangs hebben we nog ‘Cars’ van Gary Numan gecoverd tijdens een radioshow.

Christian: In Amerika hebben we ook meegewerkt aan een coveralbum voor het goede doel. Het heette ‘Indie For Kids’ en ook bands als Sigur Rós waren erbij betrokken. Daarnaast coveren we ook nog een nummer van Telescope, een band waar Nick deel van uitmaakte. Dat zijn al vier covers, genoeg dus. (lacht)

Indiestyle: Dan gooien we het roer even om. Mochten jullie een artiest uitkiezen om een nummer van The Leisure Society te coveren, wie zou het dan worden en voor welk nummer?
Christian: Ik zou Grizzly Bear wel eens ‘We Were Wasted’ willen horen doen. Ze zouden de harmonieën vast een stuk beter doen klinken dan ons. (lacht)

“We zijn sowieso als een echte studioband begonnen, maar nu we veel meer optreden zijn we ons ook wel als een liveband gaan voelen”

Indiestyle: Jullie maken deel uit van het Wilkommen Collective. Wat is dat precies?
Nick: Het is een groep muzikanten die werken vanuit Brighton. De centrale figuur is Tom Cowan, een heel aardige vent uit Burton-upon-Trent. We komen allemaal van daar, maar de meeste van ons zijn verkast naar Brighton of Londen. Tom heeft zo’n 30 gelijkgezinde artiesten rondom hem verzameld. We spelen allemaal in elkaars bands – er zitten nog zo’n vijf of zes andere groepen bij het collectief – steeds weer in andere combinaties. Heel leuk.

Indiestyle: Ben je op dit moment betrokken bij andere projecten van het collectief?
Nick: Ja, al staan veel van die projecten momenteel op een laag pitje omdat we het zo druk hebben met The Leisure Society. Zonde, want het is fijn om met verschillende dingen bezig te zijn.

Indiestyle: Zou je The Leisure Society beschouwen als een studioband of een livegroep?
Christian: Beide. We zijn sowieso als een echte studioband begonnen. Nick en ik vormden een duo, enkel wij en twee gitaren. We namen alles zelf op en huurden bijvoorbeeld een drummer in voor een of twee sessies. Een echte studioband, dus. Maar nu we er meer muzikanten bij betrokken hebben en veel meer optreden zijn we ons ook wel als een liveband gaan voelen.

Indiestyle: Wat is het leukste optreden dat jullie al gegeven hebben?
Christian: Onze passage in Letland was heel leuk. Of ons optreden op het End Of The Road festival in North Dorset. We werden er pas op de valreep bijgehaald en moesten als eerste band op de main stage aantreden. We hadden niet verwacht dat er veel volk zou opdagen, maar uiteindelijk stonden we voor duizenden mensen op te treden en kregen we een geweldige respons. De zon scheen, later op de dag speelden Fleet Foxes, het was echt een mooie dag. 

“We zaten steeds weer samen in de keuken bij een kop thee of een glas wijn te luisteren naar al die aardige dingen die de dj’s maar bleven zeggen over ons nummer”

Indiestyle: Jullie zitten al even in de muziekbusiness.
Christian: We zijn oud! (lacht)

Indiestyle: Dat heb ik niet gezegd! Maar wat ik me afvroeg was wat voor jullie het mooiste moment was van jullie carrière. Hetzij met The Leisure Society, hetzij met een van jullie vroegere bands.
Nick: Waarschijnlijk de release van onze eerste single. We verwachtten er niets van, maar dan werd hij plots single van de week op Radio 2. De dj’s speelden het avond na avond en bleven maar met lof strooien, iemand noemde het nummer zelfs een klassieker. Dat succes was zó onverwachts.

Christian: Dat was een heel emotionele periode. Nick en ik woonden samen in die periode en hebben het album in hetzelfde huis gemaakt. We zaten steeds weer samen in de keuken bij een kop thee of een glas wijn te luisteren naar al die aardige dingen die de dj’s maar bleven zeggen over ons nummer. We hebben twee, bijna drie jaar gewerkt aan het album en het had evengoed complete tijdverspilling kunnen zijn. We hoopten natuurlijk van niet en de reacties op die single waren dan ook een ontzettende opluchting.

Nick: Er was ook zo’n radioprogramma waarin de luisteraars iedere avond hun favoriete song mogen kiezen. We waren ervan overtuigd dat we geen kans maakten, maar we werden steeds weer gekozen. Prachtig.

Indiestyle: Vanwaar ‘The Leisure Society’ als groepsnaam?
Christian: Dat was de keuze van Nick.

Nick: Een vorige band van mij had een song die The Leisure Society heette. Het was een concept dat me toen al boeide. Het gaat over een toekomst waarin alles geautomatiseerd is en mensen niet meer hoeven te werken, maar alles kunnen overlaten aan robots en machines. De werkelijkheid ligt hier natuurlijk mijlenver van af, maar ik ben gefascineerd door het retro-futuristisme achter het idee. Het concept stamt uit een periode waarin men nog dacht dat men op dit moment in ruimteschepen zou rondvliegen. Ik wou altijd al een band die daarnaar genoemd werd.

Indiestyle: Wat zijn de plannen voor 2010?
Christian: In januari gaan we opnieuw toeren door Europa. We hopen zoveel mogelijk landen te bezoeken, liefst ook België. Aan het einde van de zomer zou het volgende album moeten uitkomen. En dan gaan we weer de baan op, onder meer voor de festivals.

Indiestyle: We kijken er al naar uit, bedankt voor de babbel!

door Laura Van Eeckhout

Links:
The Leisure Society MySpace
The Leisure Society website