Interview The Ettes: je zou ervan verschieten hoeveel van die rockvamps graag de bitch uithangen

Als The Supremes ooit hadden besloten om een garagepunkplaat op te nemen,  zou deze waarschijnlijk veel weg hebben van "Look At Life Again Soon" van The Ettes. Dit viertal uit Nashville klinkt tegelijkertijd vuil, sexy, poppy, noisy en rammelig. Kortom: al wat nodig is om tot een uitmuntende indierock-plaat te komen. We besloten dan ook om een uitvoerig babbeltje te slaan met de groep.



Indiestyle: Jullie komen uit Nashville. Bij die naam alleen al zie ik honderden countrybands voor mijn ogen. Ik veronderstel dat jullie daar niet echt bijhoren?

We zijn inderdaad niet wat je een typische Nashville-band zou noemen. Onze roots zijn niet in de country te vinden want eigenlijk laat dat soort muziek ons gewoon ijskoud. In Nashville is alles beginnen veranderen toen Jack White besloot om hier zijn tenten op te slaan. Jack richtte hier zijn label op en begon ook studio’s te bouwen, waardoor zijn  groepen als The Raconteurs en Dead Weather  hier terecht kwamen. Vrij vlug kwam daar ook Dan Auerbach bij. Ook hij besloot om zijn studio in onze contreien te zetten.
Vanaf dat moment was er meer rock ’n roll te bespeuren in Nashville en daardoor heb je nu keicoole groepjes als Hans Codor rondlopen. Nashville blijft tot op vandaag een industriestad, maar toch blijven we er daar ons dag op dag tegen verzetten.

Indiestyle: Eigenlijk heeft jullie muziek een tamelijk rauwe garagesound die ik zelf zou vergelijken met The Stooges of The Sonics.

Wij houden echt wel van die twee groepen. Dat 60’s beat gedoe, die garagesound, de begindagen van de punk, zelfs metal spreekt ons aan. Ik hou ook wel van oude country, maar enkel de dingen van voor de jaren ’60. Tuurlijk hou ik ook van The Beatles en The Stones, maar dat garagegeluid waar jij het over hebt…dat is het.

Indiestyle: Ik hoorde inderdaad heel wat 60’s invloeden in je liedjes. Hoe belangrijk zijn de 60’s, en dan heb ik het niet alleen over de muziek.

Een zeer belangrijk decennium en dan denk ik ook aan het politieke en het sociale, en we zeggen nog niks over de mode. Ik zeg altijd dat ik op het verkeerde tijdstip geboren ben, maar dan zegt mijn moeder dat de sixties doorbrengen op een boerderij allesbehalve plezant was. Ze zei dat het eigenlijk een angstige tijd was omdat de mensen net reageerden alsof het de einde van de wereld nabij was. Ik vind dat je dat gevoel ook grotendeels terug vindt in de muziek uit die tijd en het is daarom dat we er zo sterk door beïnvloed zijn.

Indiestyle: Ik heb het gevoel dat bij The Ettes een nummer slechts drie minuten mag duren.

Ja kijk, je mag gerust nummers maken van tien minuten, maar ze moeten wel iets betekenen. Mij ga je niet horen beweren dat “Sympathy for the devil” of “Ode to Billy Joe” van Bobby Gentry nummers zijn zonder betekenis. Anderzijds haat ik het als ze tien minuten doorgaan omdat het tien minuten moeten zijn. Ik haat kunst om de kunst. Kunst en muziek dienen om te communiceren, om een punt te maken, niet om iets te uiten wat geen betekenis heeft.
Het kan misschien wel zijn dat er mensen rondlopen die zich willen uitdrukken in songs van tien minuten die rotvervelend zijn, ik zal er in de meeste gevallen niet naar luisteren. Tenzij er Jimi Hendrix op je paspoort staat.

Indiestyle: Elk van jullie heeft een bijnaam. Erg rock ’n roll vind ik dat nu ook weer niet.

We noemen elkaar al Coco en Poni van zolang we elkaar kennen. Er was zo’n film die “Switchblade Sisters” heette en we waren gewoon bezig over welke bijnamen we elkaar zouden geven moesten we in die film zitten. Jem zeggen ze hier in het zuiden tegen, eigenlijk komt dat voort uit “To kill a mockingbird”.
Shoulders…tja, da’s gewoon om aan te tonen dat we overal lak aan hebben zeker. Die heeft eigenlijk veel bijnamen: Cootloti, Yanni, Krandy… Ik denk dat iedereen die met hem speelt hem een bijnaam geeft. Eigenlijk vind ik Johnny de mooiste bijnaam die je kan hebben als je in een rockband zit.

Indiestyle: Onlangs las ik een recensie waarin de schrijver gek werd van Poni, hij beschreef haar als Animal van The Muppets.

Dat is ook wel zo hoor. Moest Poni bij The Muppets zitten dan is zij sowieso Animal, daar ben ik zeker van. Zij gebruikt haar hele lijf wanneer zij drums speelt en ze heeft het allemaal zelf geleerd. Er is trouwens geen enkele leraar die je zoiets kan leren.

Indiestyle: Bij ons zijn groepen als Vivian Girls of Dum Dum Girls in de undergroundscene tamelijk bekend en ergens zie ik een verband tussen jullie. Vinden jullie ook dat The Ettes tot die scene behoren?

Ik ken Vivian Girls niet persoonlijk, van Dum Dum Girls ken ik wel 2 meiden en ze zijn echt zeer vriendelijk. The Ettes geven altijd hun steun aan vrouwen die rock ’n roll spelen. Dit gezegd zijnde: je zou ervan verschieten hoeveel van die rockvamps graag de bitch uithangen en elkaar zien als concurrenten. Ik vind dat zo’n schoolse mentaliteit waarbij ik moet denken aan cheerleaders die elkaar bekampen. Wij moeten elkaar toch steunen?
Maar ik veronderstel dat zulke mensen nu eenmaal probleemkinderen voor altijd zullen zijn, bij ons vind je die mentaliteit niet terug. Mensen die zo uit de hoek komen hebben niks met rock ’n roll te maken, ik noem dat poseurs. Wij hebben andere groepen nooit als concurrenten gezien, bij ons is het meer een kwestie van: hoe kunnen wij er voor zorgen dat we elkaar beter maken?
Wat jouw vraag betreft: er zal wel een soort van verband zijn tussen de groepen, al is het maar dat de meeste van onze leden over een vagina beschikken. Wat hebben we anders gemeen? Fantastisch gitaargeluid? Misschien zijn het de tattoo's die ons verbinden? Eigenlijk hoor ik maar weinig nieuwe muziek want ik ben zo lui om nieuwe dingen te ontdekken. Als het is omdat ze keigoede muziek spelen, mogen ze van mijn part de wereld veroveren.

Indiestyle: Jullie werkten met Liam Watson, hoe was dat?

We hebben nu onze vierde cd achter de rug met Liam. Hij is gewoonweg de beste producer waar ik aan kan denken. Bij hem moet je niet met zever afkomen, weet je, maar als het de bedoeling is om een punkalbum te maken dat van 1,2,3,4 gaat, is Liam de ideale mens. Hij is wat ik noem een echte producer en hij heeft eerder gewerkt met groepen als Thee Headcoatees en ook met Fabienne Delsol waarmee hij mooie 60’s psychedelica heeft gemaakt.
Liam is het soort mens dat  ook zijn handen vuil zal maken als hij met je samenwerkt. Tijdens de laatste sessie begon hij een gitaarpartij zelf te spelen en we zagen dat hij daar volledig in op ging. Ik ben altijd onder de indruk van het werk dat hij weet te leveren.

Indiestyle: Ik vind dat hij fantastisch werk geleverd heeft. Het klinkt lekker rauw en als ik één ding haat dan zijn het wel groepen die te afgelikt klinken.

Dat is inderdaad wat ik de gevaarlijke balans zou durven te noemen. Ik zeg ook altijd: hoe vuiler, hoe scherper, hoe agressiever, hoe liever ik het heb. Soms is het wel zo dat Liam echt alles doet om ons zo te laten klinken hoor, want al bij al is hij het eigenlijk die dergelijke geluiden schept. Op onze nieuwste cd wou ik bijvoorbeeld een meer emotionele en tegelijkertijd ruigere stem waarop Liam gewoon zei: probeer dit eens.
Het is soms zo simpel, weet je, in plaats van te beginnen werken met allerlei tremelo's, kun je ook gewoonweg je stem op een bepaalde manier laten klinken. Hij toont respect voor de rauwe en intense manier waarop wij willen klinken. Hij is altijd bezig van “ik wil dat je ’t zo doet, toon het me, doe het, overtuig me” en wij doen gewoon braafjes wat hij zegt.

Indiestyle: Om eens een ondeugend vraagje te stellen: geloven jullie in de Heilige Drievuldigheid die seks, drugs en rock ‘n roll heet?

Tuurlijk. Dat hangt allemaal samen. Ik zie wel mensen die ouder worden en ergens lijkt het er wel op dat ze het allemaal gezien hebben. Toch blijft het voor een deel in hun zitten. Dus ik vrees inderdaad dat het allemaal waar is.

Indiestyle: Jullie favoriete plaat aller tijden is?

Moet ik echt die vraag gaan beantwoorden? Dat is echt problematisch hoor. Grappig genoeg moest ik onlangs op een gelijkaardige vraag antwoorden: moest je de wereld kunnen rondtrekken en je mag maar één plaat meenemen, welke zou het zijn?
Ik heb gewoon gezegd: “Peace, love and death metal” van Eagles Of Death Metal, maar eerlijkheidshalve kon ik een miljoen andere voorbeelden gegeven hebben. Anderzijds heb ik nu zowat het hele land doorkruist en dat was ook de enige cd waar ik zat naar te luisteren. Je maakt er maar van wat je wil.

Indiestyle: Waarom moeten de lezers van Indiestyle The Ettes uitchecken?

Omdat ze volgend jaar zich belachelijk gaan vinden als ze moeten toegeven dat ze ons nu niet kennen!

door Didier Becu

Luister gratis naar enkele nummers van The Ettes op MySpace

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!