Interview The Bony King of Nowhere - Ik beschouw Bob Dylan als de grondlegger van de pop en rock

The Bony King of Nowhere is hot tegenwoordig. De pers is unaniem lovend over het  werk van Bram Vanparys, die na zijn prinselijke debuut 'Alas My Love' nu echt koning is geworden dankzij zijn uitstekende tweede langspeelplaat 'Eleonore'. De Gentenaar mocht die plaat op zaterdag 19 februari 2011 voorstellen aan het Ieperse publiek. Voor de tweede keer in drie jaar trad hij er op op een zeer unieke locatie. Deze keer gaf The Bony King of Nowhere het beste van zichzelf in de kapel van een Ieperse secundaire school. We ontmoeten Bram backstage terwijl hij zeer smakelijk een peer oppeuzelt. Een gezonde jongen, die Gentenaar.



Indiestyle: Dag Bram, eerst en vooral proficiat met je uitstekende optreden van daarnet.
Dank u, ik vond het zelf ook zeer leuk.

Indiestyle: Het lijkt erop dat Hypnoiz Ieper je enkel aan het werk wil zien op speciale plekken (de vorige keer dat de band in Ieper stond, speelden ze in een oude bibliotheek, nvdr.). Deze keer speel je in een oude kapel. Hou je er van om op zo’n unieke locaties te spelen?
Het giet de optredens meteen in een bepaalde sfeer die past bij mijn muziek. Ook al letten de mensen misschien helemaal niet op de zaal. De vloer was bijvoorbeeld superschoon maar daar heeft waarschijnlijk geen kat op gelet.

Indiestyle: Bedoel je daarmee dat de zaal er eigenlijk niet echt toe doet?
Kijk, er zijn twee factoren die bepalen hoe onuitwisbaar een optreden is. Enerzijds is dat hoe je jezelf voelt, anderzijds is dat het publiek. Vooral bij mijn muziek is die tweede factor doorslaggevend. Ik schrijf en speel luistermuziek en probeer hiermee mensen te bereiken, een verhaal te vertellen. Als niemand staat te luisteren naar dat verhaal, dan voel ik dat ook heel fel op het podium en zal het optreden wellicht veel minder zijn. In die zin is de locatie ietwat ondergeschikt. Voor mij is het eender waar ik speel, als dat nu een authentieke locatie is of een hypermoderne concertzaal, mijn verhaal blijft hetzelfde en mij gaat het erom dat verhaal zo mooi mogelijk over te brengen, waar dat ook mag zijn.

Indiestyle: Klopt. Even over jullie eerste plaat. Met 'Alas My Love' toerden jullie doorheen België en Nederland, even leken jullie ook de Verenigde Staten aan te doen. Jullie lied werd namelijk gebruikt als soundtrack voor de film 'Boy Meets Girl'. Heeft dat nog iets in gang gezet?
Goh, dat is iets dat mijns inziens door de media is opgeblazen. Het klopt dat een song van mij gebruikt werd voor die prent, maar dat was zo’n kleine film, uiteindelijk betekende dat niet veel. Dat geldt ook voor de ‘tournee’ die erop volgde. Ik heb daar inderdaad enkele concerten gespeeld, maar dat was voor mij gewoon een reis. Ik wilde vijf weken op vakantie naar New York en gezien ik toch altijd mijn gitaar bij heb, leek het me zonde om daar dan geen concerten te doen. Dus ik belde wat rond en voor ik het wist, had ik een vijftal optredens. In de media wordt dit dan: “The Bony King Of Nowhere gaat op tournee in Amerika”, helemaal uit zijn verband gerukt natuurlijk.

Indiestyle: De media trekken snel conclusies, daar heb je volgens mij zeker gelijk in. Maar het staat buiten kijf dat je toch graag muziek schrijft voor soundtracks. Het voorbije jaar werkte je ook een complete soundtrack uit voor de film ‘Les Géants’.  Waarom hou je er zo van?
Ik doe eigenlijk gewoon mijn ding. In dat opzicht is het puur toeval of de regisseur het mooi vindt of niet. Natuurlijk weten ze op voorhand wel welke richting het uit zal gaan. Dat wil toch enigszins zeggen dat ze een vermoeden hebben dat het wel zal passen. Ik heb dit nu twee keer gedaan en toevallig is dat twee keer goed gegaan. Dat maakt me wel blij. En uiteindelijk was het goed voor mijn groeiproces, want eigenlijk ken ik bijna geen enkele muzikant die nooit muziek heeft geschreven voor een film (lacht).  

Indiestyle: Maar je haalt er vast je inspiratie uit? Ik neem aan dat de beelden toch inspirerend werken?
Onbewust wel hé. Je ziet de beelden en je neemt die ook op. Als je dan aan het schrijven bent, dan komen die onbewust toch in je op. Daar groeit dan soms een nummer uit.

Indiestyle: De hoofdreden van dit interview is nog steeds je nieuwe plaat 'Eleonore'. Wat me opvalt is dat dit album in tegenstelling tot het vorige veeleer songwriter georiënteerd is. Opvallend, ik dacht zelf dat jullie veel meer in de richting van Radiohead gingen evolueren. Dat jullie eerder gingen kiezen voor het experiment, het abstracte. Was het een bewuste keuze om dat niet te doen?
Kijk, het zit zo. Na 'Alas My Love' konden we nog twee richtingen uit. We konden ofwel het experimentele pad bewandelen of we konden dankzij de dosis folk die in 'Alas My Love' verborgen zat eerder het pad van het pure luisterlied bewandelen. Gezien ik uit dat eerste mijn voldoening niet meer haalde, leek een keuze voor dat tweede pad veel interessanter.

Indiestyle: Waarom haalde je daar je voldoening niet meer uit?
Weet je, op 'Alas My Love' stonden een aantal nummers die moeilijk solo te hernemen vielen. Bepaalde nummers klonken op het album fantastisch, maar als je er een aantal arrangementen uit liet, bleken ze niets meer waard. Daar wou ik vanaf stappen. Het geeft me nu veel meer voldoening dat mijn nummers zowel met band als solo overeind blijven. In die zin was het een onbewuste bewuste keuze om naar het klassieke songschrijven terug te keren.

Indiestyle: Je grootste sterkte is ongetwijfeld dat je veel suggereert maar vrij weinig vertelt. Maakt dit allemaal deel uit van je ietwat mysterieuze imago?
Voor alle duidelijkheid, het is niet mijn bedoeling om mezelf een mysterieus imago aan te meten. De hoes van 'Eleonore' heeft bijvoorbeeld alles in zich om dat te bewijzen. Daarmee toon ik mezelf immers zoals ik ben.  

Indiestyle: Bedoel je dat het suggestieve voornamelijk onbewust gebeurt?
In principe wel, ik ben eigenlijk niet supercommunicatief. Vandaar dat mijn nummers voor de buitenwereld misschien nogal vaag overkomen. Ik weet echter zeer goed wat ik zeg en bedoel met mijn verhalen. Ik kan een bepaalde beeldspraak gebruiken die voor anderen misschien vaag is maar voor mij net heel duidelijk. Wellicht komt het suggestieve daardoor zo nadrukkelijk naar boven in mijn werk.

Indiestyle: Je bekijkt muziek nooit van een rationele kant?
Dat kun je wel stellen. Eigenlijk is het enige moment waarop ik echt nadenk over mijn muziek, het moment waarop ik interviews doe, zoals vandaag met jou. Vandaar dat ik misschien nogal tegenstrijdig uit de hoek kan komen tijdens interviews. Wat ik je vandaag vertel, kan ik morgen misschien helemaal anders vertellen bij een collega interviewer van je.

Indiestyle: Dan stoppen we er beter mee, niet? Dan heeft dit interview geen enkele waarde? (lacht)
Zo extreem moet je het nu ook weer niet bekijken (lacht)… Ga gerust verder.

Indiestyle: Even over je invloeden misschien? De eerste muzikant waar ik tijdens de eerste luisterbeurt aan dacht was Bob Dylan. In hoeverre heeft hij je muziek beïnvloed?
Uiteraard ken ik Bob Dylan, en dan vooral zijn werk, zeer goed. Om heel eerlijk te zijn, kun je ook niet om hem heen. Vooral niet als je net als ik zeer songwriter georiënteerd werk wilt uitbrengen. Ik beschouw Bob Dylan nog steeds als de grondlegger van de pop en rock. Ik zal met deze zin wellicht veel Beatles-fans uitdagen, maar naar mijn bescheiden mening vind ik dat hij veel meer betekend heeft voor de muziek dan The Beatles.

Indiestyle: Dat is je goed recht. Het is een discussie die wel nog uren kan duren dus gaan we daar beter niet op in. Je schrijft over weinig evidente zaken (sterfbedscène, …). Waar haal jij je inspiratie vandaan?
Dat is vreemd, ik heb namelijk het gevoel dat ik net wel over evidente zaken schrijf. Ik schrijf vooral over zaken die ik zelf beleef. Zaken die jij wellicht ook meemaakt. Net daar schuilt een grote herkenbaarheid. Straks rij ik terug naar huis, dan scheurt een auto me vast voorbij aan 200 km/h. Dat zal me onbewust beïnvloeden als ik aan het schrijven ben. Daar ligt dus mijn grote inspiratiebron. Zaken die in mijn omgeving allemaal gebeuren.

Indiestyle: Dat neem ik aan. Als muzikant ben je ook gegroeid vergeleken met de vorige plaat. Hoe anders heb je de productie van deze plaat aangepakt?
De songs evolueren op natuurlijke wijze, dat is een groeiproces dat je nu eenmaal doormaakt. Dat is vooral een groot verschil vergeleken met 'Alas My Love'. Qua productie is het grootste verschil vooral dat 'Eleonore' niet in overdub is opgenomen. Dat wil zeggen dat we vooraf de tijd hebben genomen om de nummers echt goed in te studeren met de band en het dan allemaal live in de studio hebben ingespeeld. Dat maakt de aanpak toch wat anders. Zo hebben we ervoor gezorgd dat alle arrangementen speelbaar waren door ons vijf. Als er iets is waar ik bewust voor gekozen heb in mijn muziek is het dat wel. Stel dat er een belangrijke melodie ingespeeld moest worden door een zesde, dan gingen we zelfs op zoek hoe we het konden integreren in de stukken van één van ons vijf.

Indiestyle: Waarom?
Net omdat we echt wilden dat de plaat volledig speelbaar was door ons vijf. Dat er met andere woorden live niks zou ontbreken.

Indiestyle: Juist. Het is algemeen geweten dat je een ongelooflijke persoonlijkheid hebt op het podium. In hoeverre weegt het live spelen op tegen het maken van een plaat? Stel dat je zou kunnen kiezen?
Dat is een moeilijke vraag. Kijk, ik hou enorm van live optreden en vind het nog iedere keer ongelooflijk maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog altijd gewoon het liefst nummers schrijf. Ik wil graag de derde plaat alleen opnemen. Momenteel schrijf ik dus liedjes en ik neem die meteen op. Dat is op dit moment mijn favoriete bezigheid. Als ik dan een aantal songs heb die ik bij elkaar vind passen, is het kwestie van ze op een drager te zetten en ze uit te brengen. Als dat zo kan gaan, is dat voor mij de perfecte werkwijze.

Indiestyle: Dat kan ik geloven. Wat brengt de toekomst voor The Bony King Of Nowhere?
Wel, eerst en vooral staan er een aantal concerten gepland in België en Nederland. Voorts is het nog wat afwachten of er ook nog een buitenlandse release komt. Daarvoor is het nog wat vroeg. De tweede plaat is immers nog maar net uit. 'Eleonore' is alvast de eerste single, die wordt overigens nu al op de radio afgespeeld. En er komen natuurlijk nog andere singles. Ondertussen ben ik zoals ik net zei al volop aan het werken aan een derde plaat.

Indiestyle: Een bezige bij dus. Ik wens je alvast zeer veel succes met het nieuwe album en het verdere vervolg van je muzikale loopbaan. Bedankt voor dit interview.
Graag gedaan.

door Vincent Coomans


The Bony King of Nowhere live zien kan de komende weken in Brussel (ABClub, 16.03, info & tickets), Hasselt (Muziekodroom, 26.03, info & tickets), Leuven (Het Depot, 30.03, info & tickets), Opwijk (Nijdrop, 22.04, info & tickets) en enkele andere plaatsen in België en Nederland. Check MySpace voor precieze data en plaatsen.

Album verdeeld door Pias

Small-time Hero, de eigen blog van onze redacteur Vincent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!