Interview Siglo XX - Opnieuw optreden? Onze som der delen en unieke sound terug oproepen is onmogelijk

Wie is de belangrijkste groep is in de Belgische muziekgeschiedenis? Over het antwoord op deze vraag  kun je discussiëren. Menig muziekliefhebber zal Siglo XX wel als een kanshebber aanstippen. Deze Limburgers werden vaak aanzien als de Vlaamse Joy Division. Tot op heden heeft hun geluid nog steeds niks aan waarde ingeboet. Interviews met dit Belgische monument zijn schaarser dan schaars maar dankzij Pieter van Onderstroom Records, dat net onder de titel ‘Siglo XX’ de eerste tape van de band heruitbracht op vinyl, mocht Indiestyle enkele vragen stellen aan Klaas Hoogerwaard van Siglo XX over hoe het nu is, en vooral over hoe het was.



Indiestyle: Hoe zou jij Siglo XX anno 2010 zien in de Belgische muziekwereld?
Ik denk niet dat het veel anders zou zijn als toen, dus gewoon zoals we altijd al geweest zijn: eigengereid, oftewel dwars, eigenzinnig, rebels, eigenwijs, maar wel met heel veel gevoel. En tegen de stroom in natuurlijk (lacht).

Indiestyle: Was er toen jullie begonnen sprake van een soort van meesterplan of verliep alles volgens het principe van "we zien wel"?
We waren gewoon een groep vrienden die zich verveelden en zich wilden afzetten tegen de gevestigde orde. Niks nieuws dus, maar punk gaf ons wel de mogelijkheid om ons ding te doen en op een podium te kruipen zonder dat we echt konden spelen.

Indiestyle: Jullie deden alles in eigen beheer, wat vanzelfsprekend klinkt anno 2010. Was dat niet anders begin jaren '80?
Eigen beheer was toen juist wél vanzelfsprekend. Wij deden dit vanaf 1979 onder Straatlawaai Produkties omdat we een afkeer hadden van platenfirma's en commercieel ingestelde organisatoren. Niet enkel brachten we platen uit, we organiseerden ook optredens zoals Rock Against Racism. Ook veel andere groepen deden trouwens alles in eigen beheer. De Brassers, Struggler en The Ex bijvoorbeeld. Op die manier zijn er in die tijd zijn dan ook heel veel kleine labels ontstaan, die dan later weer commerciëler werden. Je kunt de situatie van nu niet vergelijken met begin jaren 80.

Indiestyle: Voor zover ik weet, konden jullie niet echt rekenen op veel mediasteun. Wel raar dat diezelfde media je vandaag als één van de bouwstenen van de Belgische muziek beschouwen, niet?
Goh, we deden er natuurlijk ook wel alles aan om niet mee te draaien in het mediacircus. In interviews wilden we het niet over muziek hebben en we lieten geen foto’s nemen. Meestal ging het over politiek of sociale thema's, onder het motto: muziek moet je maken, niet erover praten. Mediamensen als Gust De Coster, Luc Janssen, Peter De Groot, Jacky Huys om er maar een paar te noemen besteedden wel de nodige aandacht aan de toenmalige Belgische scene, dus... En bouwstenen van de Belgische muziek, tja wat moet ik daar nu op zeggen? We deden gewoon waar we zin in hadden en als anderen dat toevallig ook goed vonden...

Indiestyle: Hoe schatten jullie het succes in dat jullie in deze jaren hadden? Nu lijkt Siglo XX een vaste waarde in België, maar ik heb begrepen dat dit destijds niet zo was.
Succes wil ik het niet noemen, maar in de zogenaamde underground scene waren we vanaf het begin af al redelijk bekend. Vooral in het begin in Vlaanderen en Nederland, en wat later zelfs in Wallonië, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk... De plaatbesprekingen, vooral in de buitenlandse pers, waren vaak meer dan lovend en dat vertaalde zich meestal tot een redelijke platenverkoop en in optredens. In totaal speelden een 500-tal concerten tussen ' 79 en ' 91. De eerste helft van de jaren 80 hebben we enkele honderden optredens in heel België en Nederland gedaan. Vanaf 86 speelden voornamelijk in de andere landen, waar alles veel professioneler werd aangepakt en we meer als een échte band aanzien werden.  Eind jaren 80 wisten zelfs veel mensen in België niet eens dat wij nog bestonden, terwijl we heel plezante concerten deden in alle uithoeken van Frankrijk, Duitsland tot zelfs in Boedapest.

Indiestyle: Jullie worden weleens de Vlaamse Joy Division genoemd. Ik vind dat tegelijkertijd vleiend en zeer fout want jullie hadden echt wel een eigen geluid.
Uiteraard zijn we heel fel beïnvloed door Joy Division, maar ik kan zo nog wel een twintigtal groepen opsommen van Black Sabbath tot Leonard Cohen. Ik vind persoonlijk ook dat we een eigen sound en manier van 'muziek' maken hadden. Vergeleken worden met Joy Division is natuurlijk nooit verkeerd.

Indiestyle: Nooit aan gedacht om zoals the Names een poging te doen om de aandacht van Factory Records te trekken?
Onze eerste platenfirma was Cleo, later Antler Records, omdat Roland Beelen iemand was met dezelfde visie en buiten onze producer ook een goede vriend was. We hebben eigenlijk nooit enige moeite gedaan om een label te zoeken. In '86 zijn we benaderd door Kenny van PIAS, op dat moment een label dat meer iets voor ons was, omdat Antler toen meer mainstream werd. We zijn hiervoor gegaan en hebben ook Mickey Mike (Snowy Red) als soundmixer weggehaald bij La Muerte, waardoor het aantal decibels op optredens nog hoger werd (lacht).

Indiestyle: Engeland had zijn Manchester, België zijn Limburg. Een betere plaats voor de coldwave was er niet. Toeval denk je?
Verval, verveling en noem maar op zijn natuurlijk altijd ideale omstandigheden om muziek in te maken (hard gelach).  

Indiestyle: De coldwave heeft tegelijkertijd een melancholisch en depressief geluid. Als je er nu op terugkijkt, waren die jaren dan zo zwart?
Onze muziek was een weerspiegeling van die tijd, zwart dus, maar we hebben ook ongelooflijk veel plezier gehad tijdens die periode. In onze muziek legden we ons hart en onze ziel. Daar konden we alle emoties, frustraties, kwaadheid en noem maar op in kwijt.  Muziek maken was voor ons dan ook een serieuze aangelegenheid. Alles daarrond echter was enerzijds gewoon pure fun en anderzijds een mogelijkheid om ons af te zetten tegen van alles en nog wat.

Indiestyle: Jullie zijn ongetwijfeld verbonden met de jaren '80. Wat vinden jullie van de heropleving van die periode? Soms lijken wij veertigers wel net de opa's die de jaren '60 herbeleven.
Ikzelf luister veel naar StuBru en Radio 1 en vind de huidige muziek soms best ok. Echt iets nieuws hoor je natuurlijk al lang niet meer, maar laten we eerlijk zijn: veel muziek die er in bijvoorbeeld de jaren 60 gemaakt is, was gewoon heel goed en heeft op zijn manier invloed gehad op die van de jaren 80 enzovoort.

Indiestyle: Nu zijn jullie een echte cultband in het buitenland, was er destijds ook over de grens enige interesse?
We verkochten slechts 10 à 20% van onze platen in België, de rest voornamelijk in Frankrijk, Duitsland en Nederland. Met onze laatste CD ‘Under A Purple Sky’ zaten we rond de 15.000 stuks, dus...

Indiestyle: Jullie stierven een stille dood. Nooit spijt gehad dat je achteraf enkel van het cultsucces kon proeven?
Ons platencontract liep af en we hadden het gevoel het allemaal wel gehad te hebben. Ook andere uitdagingen als werk of kinderen en het feit dat we er toch niet van konden leven hebben ertoe bijgedragen om ermee te stoppen.

Indiestyle: Dit cultsucces zorgde er wel voor dat jullie een groep zijn wiens platen aan woekerprijzen worden verkocht. Dit lijkt zo in schril contrast te staan met de boodschap van jullie platen, niet?
Tja, kunst die moeilijk te krijgen is verkoopt blijkbaar goed (lacht). Wat kan ik daar op zeggen? Indertijd hadden wij zelf de controle over de inhoud, de verpakking en de prijszetting. Als mensen nu bereid zijn om woekerprijzen te betalen...

Indiestyle: Over boodschap gesproken: vroeger was beter naar het schijnt?
Toen waren we nog jong, dus ja zeker? (lacht)

Indiestyle: Vroeger had de jeugd punk en politieke idealen, vandaag lijken de idealen Playstations geworden. Hoe voelen jullie je daar bij?
Pfff, iedereen moet doen wat hij of zij zelf wil. Wij hadden toen onze eigen idealen en deden wat we deden. We hielden ook geen rekening met de mening van enkele 'oude' zakken, dus wie ben ik om daar over te oordelen?

Indiestyle: Jullie allereerste opnames werden onlangs terug heruitgebracht op Onderstroom Records. Wat denken jullie daarvan wanneer jullie ze terug horen?
Nostalgie (lacht). En je hoort gewoon dat we er heel veel plezier in hadden.

Indiestyle: Dan die vraag waar iedereen zit op te wachten: zien we Siglo XX ooit terug op een podium?
Neen.  

Indiestyle: Ik kan me inbeelden dat jullie een wachtrij hebben van geïnteresseerde promotoren. Eigenlijk konden jullie veel poen scheppen. Waarom deden jullie het niet?
Toen we pas begonnen, konden we geen noot spelen, vanaf de tweede helft van de jaren 80 een klein beetje en op het einde iets beter. We waren een échte en hechte groep die door de som der delen tot een 'unieke' sound kwam en vol overgave speelde. Dit alles nu terug oproepen en op een podium ten berde brengen is gewoonweg onmogelijk. Daarom houden we liever de mythe in stand. Of er moet ons natuurlijk een aanbod gedaan worden dat niet te weigeren valt (had gelach).

Indiestyle: Deze vraag stel ik aan iedereen. Wat is je favoriete plaat en waarom?
Het is de plaat die momenteel in mijn hoofd zit er er misschien ooit nog zal uitkomen. Vraag me dat later misschien nog eens.

Indiestyle: Heeft Siglo XX een speciale boodschap voor de Indiestyle-lezer?
Doe waar je zin in hebt en kijk nooit om.

door Didier Becu


Siglo XX MySpace

Siglo XX op Onderstroom Records

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!