Interview Sia - het is eigenlijk bijzonder aangenaam om middelmatig te zijn

Enkele uren voor haar gesmaakte optreden in de AB sprak Indiestyle met de Australische zangeres Sia Furler. Sia bleek een prettig gestoorde, maar vooral ook interessante en vriendelijke vrouw te zijn die zonder blad voor de mond te nemen alles met ons deelde over haar nieuwe plaat, haar dromen en angsten, haar samenwerking met popprinses Christina Aguilera en haar afkeer voor Avril Lavigne.



Indiestyle: Je nieuwe album ‘We Are Born’ klinkt wel heel anders dan wat je voordien gedaan hebt. Het is poppier, vrolijker… Was dat van meet af aan het plan?

Nee, officieel ben ik al meer dan zes jaar aan die nummers aan het schrijven, maar niemand wou ze uitbrengen omdat ze niet pasten binnen het plaatje van Sia als ‘down-tempo’ artiest. Van de songs op de nieuwe plaat zijn er een stuk of vier zo’n zes jaar oud, de rest is in de loop der jaren geschreven.  
Na ‘Colour The Small One’ (Sia’s derde album, uit 2004) schreef ik samen met Greg Kurstin (ook de producer van de nieuwe cd) een hele leuke popplaat bijeen, met tien fun nummers waar ik stuk voor stuk erg trots op was. Ik overhandigde het aan Universal, maar daar klonk het als volgt: “Dit kan je niet maken! Je bent een down-tempo artiest, je gaat je fanbasis in de war brengen!”. Ik vroeg me in de eerste plaats af over welke fanbasis ze het in die tijd in godsnaam hadden – ik had amper 6000 albums verkocht tot dan toe!
Ze hielden echter voet bij stuk, ook ik bleef koppig, wat er uiteindelijk toe leidde dat ze me lieten vallen. Ik had nog steeds mijn plaat op zak – getiteld ‘The H Crusader’ – en hield hem bij tot ik het me kon veroorloven hem uit te brengen. Dat was het geval zes jaar later, wanneer mijn management me liet weten dat ik het beste werk van op ‘The H Crusader’ gerust kon verwerken in mijn nieuwe album. Vandaar dus dat die vier oude songs weer opgepikt werden. Ironisch genoeg was Universal één van de labels die betrokken waren in de opbiedingsstrijd om ‘We Are Born’.

Indiestyle: Je label was dus onmogelijk over de streep te trekken, maar hoe reageerden andere mensen op je koerswijziging?

Wel, iedereen vond het een leuke plaat, maar niemand vond dat ik het ook daadwerkelijk moest uitbrengen. Op dat moment hadden ze waarschijnlijk ook gelijk wanneer ze zeiden dat het wat de zakelijke kant betreft geen al te goede beslissing zou geweest zijn.
Sinds ‘Buttons’ een hitje is geworden, zijn de kaarten weliswaar opnieuw geschud en heb ik wat meer ruimte gekregen. Het was immers gebleken dat mijn fans toch een stuk ruimdenkender waren dan de platenfirma en mijn vrienden hadden verwacht. Popmuziek kon ook voor hen. Gelukkig maar, want het is een belangrijk deel van wie ik ben.
Ik schreef mijn down-tempo, depressieve nummers wanneer ik me ook zo voelde. Wanneer ik me goed voel, ben ik meer geneigd vrolijke popsongs neer te pennen. Het was dan ook een slag in mijn gezicht toen ik te horen kreeg dat ik verder moest gaan met het schrijven van melancholische nummers. Hoe kan iemand vooruitgaan op emotioneel vlak wanneer hij verplicht wordt om te blijven rondwaren in een donkere fase van zijn leven? Nu ik het eindelijk voor elkaar heb gekregen om te mogen rondtoeren met mijn opgewekte plaat, ben ik vreemd genoeg niet meer zo gelukkig.
Met de toename van mijn muzikale successen is ook de hele mediaheisa op de spits gedreven, wat ertoe heeft geleid dat ik weer zwaar aan de antidepressiva zit. Nu voel ik me wel goed, maar dat is het werk van de pillen. (lacht) Ik weet niet of dit leventje wel voor mij weggelegd is. Ik vond het leuker toen ik nog niet zo succesvol was, toen ik wel een publiek had voor mijn muziek en mijn boterham kon verdienen, maar het nog niet zover was gekomen dat ik om de haverklap herkend wordt op straat. Ik voelde me wel thuis in dat ‘middenwereldje’, waar ik geen totale failure was, maar ook niet echt een megasucces. Ik heb met mijn vriendin zelfs een nummer geschreven dat ‘Raising You To Be Average’ heet. Het is opgedragen aan onze toekomstige kinderen en gaat in tegen de druk die veel ouders hun kinderen opleggen om zoveel mogelijk te bereiken. Zo’n druk kan heel veel schade aanrichten, terwijl het eigenlijk bijzonder aangenaam is om middelmatig te zijn. Ik voelde me op mijn best toen ik nog middelmatig was. (schaterlacht)

Indiestyle: Voel je nu meer druk met betrekking tot een volgende plaat?

Ja, een beetje, maar dan enkel in de zin dat ik niet weet of ik het toeren en vooral het promoten nog eens aankan op dit niveau. Het maakt een mens gek om steeds weer dezelfde vragen te moeten beantwoorden en van de ene plek naar de andere te reizen. Ik voelde me een beetje beter toen ik op de Amerikaanse toer mijn honden kon meenemen, maar helaas kon er niet gauw genoeg een bus geregeld worden om ze ook in Europa mee te laten reizen. Ik maak me zeker geen zorgen over het schrijven van nieuwe nummers – dat kan ik altijd en overal, in eender welke gemoedstoestand. Het zijn enkel de dingen die er bijkomen waar ik me zorgen over maak. Dat is de echte druk die ik nu voel. Ik ben er klaar voor en heb er zin in om zo hard als ik kan te werken aan een nieuw album, maar ik weet niet of ik de rest wel aankan.

Indiestyle: Er zijn natuurlijk alternatieven, zoals enkel nog albums schrijven, een paar video’s opnemen en af en toe eens een optreden doen.

Dat is een optie die ik absoluut aan het overwegen ben. Iemand Tweette me gisteren nog dat Kate Bush het ook zo aanpakt. Misschien moet ik maar een album maken dat geïnspireerd is door en opgedragen is aan Kate Bush – een conceptalbum. (slappe lach)

Indiestyle: Hoe zou je ‘We Are Born’ in drie woorden omschrijven voor iemand die de plaat nog niet gehoord heeft?

Telt Coca-Cola als één of twee woorden?

Indiestyle: Eén.

OK dan. Really cold Coca-Cola.

Indiestyle: Eh, interessant.

(enthousiast) Ja, zo zou ik het omschrijven! (maakt een slurpend geluid)

Indiestyle: En wat met de teksten? Zijn die fictief?

Ik zeg altijd van wel, maar achteraf bekeken klopt dat niet helemaal. Elk album is weer een beetje hetzelfde. Het behandelt dezelfde kwesties, alleen worden deze steeds verpakt in een andere muziekstijl. Natuurlijk is een deel fictief en beïnvloed door wat ik zie en hoor van televisieprogramma’s, vrienden en kennissen, maar misschien wordt het eens tijd dat ik de verantwoordelijkheid opneem voor mijn eigen geest en onderbewustzijn, want dat is hoe dan ook de belangrijkste bron van wat ik schrijf. Ik beken: de kwesties waarover ik schrijf zijn de mijne. (lacht)

Indiestyle: Vertel eens over de video voor je nieuwe single ‘Clap Your Hands’.

Het was een vreselijke ervaring om die clip op te nemen. Het resultaat is geweldig, maar het opnameproces was een levende hel. De regisseur ging door wat vermoedelijk een persoonlijke crisis was, maar door zijn slechte humeur heeft niemand echt plezier beleefd aan de shoot. Ik voelde me zelf ook schuldig ten opzichte van iedereen die erbij betrokken was omdat ik diegene was die de regisseur de opdracht gegeven had. Hij was een vriend van mij, maar toen ik hem zag omgaan met andere mensen voelde ik me zo beschaamd. Ook al hebben we samen enkele sterke video’s gemaakt, was dat absoluut de laatste keer dat ik nog met hem heb samengewerkt. Creatief gezien is hij visionair, maar aan zijn people skills moet nog héél wat gesleuteld worden. Nooit meer. Helaas, want nu moet ik iemand anders vinden.

Indiestyle: Waarom probeer je het zelf niet eens?

Dat heb ik al gedaan! Ik deelde de regie bij ‘Breathe Me’. De video met de polaroids was mijn idee, maar ik had Daniel echt wel nodig voor het logistieke gedeelte van de job. Twee video’s heb ik helemaal alleen gemaakt. De clip voor ‘Sunday’, die ik overigens vreselijk vind – het idee was goed, maar de uitwerking laat serieus te wensen over. Vooral met de belichting hebben we erg gesukkeld. Verder heb ik ook een video gemaakt voor Lavender Diamond, een bevriende groep uit L.A. Op die video ben ik wel trots. Het is een heel schattige clip, maar wel nogal kitsch. Het zag er nog steeds niet zo goed uit als in mijn hoofd, maar voor amper 5000 dollar ‘I made fucking magic happen’.  (voor de geïnteresseerden: het nummer heet ‘Open Your Heart’)
Ik kan dus wel iets, maar het punt is dat ik meer verantwoordelijkheden van me afschuif in plaats van er steeds meer op me te nemen. Ik was vroeger een enorme controlefreak met betrekking tot het visuele aspect van mijn muziek, en dat ben ik eigenlijk nog steeds, al probeer ik het nu wel kalmer aan te doen.
De video waar we het over hebben is trouwens de tweede clip voor ‘Clap Your Hands’. De eerste was een idee van mij, maar het resultaat was shit. Vaarwel, 20000 dollar! Ik voelde me stom en besloot het bedenken van ideeën dan maar aan iemand anders over te laten, wat ik ook deed. De nieuwe video vind ik wel erg leuk – het was helemaal niet mijn idee, maar toch heb ik er altijd de controle over behouden. Dat is iets wat ik in de toekomst steeds minder hoop te hoeven doen, bijvoorbeeld door regisseurs te vinden die ik blindelings kan vertrouwen. Het is echter pas nu dat ik me dat financieel kan veroorloven. Er komt waarschijnlijk nog een derde video voor ‘Clap Your Hands’ – een minder rare, want niet iedereen kan hem vatten. (schaterlacht)

Indiestyle: Zonde, het is zo’n knappe video. Een beetje in de knip- en plakstijl van Michel Gondry.

Oh, ik hou van hem! Ik wil eerlijk gezegd al heel lang met hem werken, maar ik weet niet of hij nog geïnteresseerd is in het maken van muziekvideo’s nu hij meer met film bezig is. Hij is mijn favoriete regisseur en het is waarschijnlijk daarom dat je veel van hem terugvindt in mijn werk. Vreemd genoeg vind ik dat de clip voor ‘Breathe Me’ het meest bij de stijl van Michel Gondry aanleunt, en in die tijd kende ik hem niet eens. Misschien kende Daniel zijn werk wel en is het zijn input die voor die Gondry-touch heeft gezorgd. Ofwel ligt het gewoon aan mijn esthetiek die sterk overeenkomt met die van Gondry. Ik hou van de helderheid en het handgemaakte dat je steeds in zijn video’s en films ziet terugkeren. He’s a very crafty man. (lacht) Heb je het podium voor vanavond al gezien?

Indiestyle: Neen – ik neem aan dat we ons aan opvallende visuals mogen verwachten?

Wel, we hebben het hele podium – inclusief de instrumenten en de microstatieven – ingepakt met haakwerk. Het ziet er heel bijzonder uit.

Indiestyle: Je hebt samengewerkt met Christina Aguilera voor haar nieuwe plaat ‘Bionic’. Hoe klinkt het resultaat?

Twee mooie ballads, één mid-tempo nummer en één power anthem. (lacht) Mijn persoonlijke favorieten zijn waarschijnlijk ‘You Lost Me’ – zo’n beetje de nieuwe ‘Beautiful’ – en ‘Lullaby’, waarin we Christina horen zingen op een manier zoals we haar nog nooit eerder hebben horen zingen. Klassieker, maar prachtig. Het was heel fijn om met haar samen te werken. Ze is geweldig en behandelde ons heel goed. Ze weet echt wat ze wil en wat ze niet wil, en wat er precies al dan niet veranderd moet worden aan een nummer. Ze is heel direct in de omgang, maar zeker geen controlefreak of bitch, zoals ik had verwacht.

Indiestyle: Met wie zou je nog graag samenwerken?

Britney. Nelly Furtado. Pink. Alle popsterren, want ik hou van het geld! (bulderlacht) De enige tegen wie ik nee zou zeggen, is Avril Lavigne. Ze is een snibbig persoon, terwijl ik van aardige mensen hou. In interviews komt ze altijd ongelooflijk verwaand en onbeschoft over. Also, I think her music sucks. Maar afgezien van haar zou ik met eender wie willen samenwerken. Natuurlijk heb ik enkele echte voorkeuren, zoals KD Lang, Chrissie Hynde, Sting en zijn geweldige dochter Coco Sumner, Jimi Hendrix maar hij is dood, Lauren Hill maar zij is cuckoo (lacht).

Indiestyle: En wat als iemand anders een nummer voor jou zou schrijven, wie zou je dan het liefst in die rol willen zien?

Waarschijnlijk Sting. Of Greg Kurstin, die mijn albums maakt. Ik hou van Sting, al moet ik zeggen dat ik vooral zijn werk van net na The Police ken. Ik luister niet meer zoveel naar muziek. (lacht)

door Laura Van Eeckhout

Links:
Sia MySpace
Sia homepage
Verdeeld door Sony Music

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!