Interview New Found Land - In Berlijn probeer ik me weg te steken achter mijn fornuis

New Found Land is een groep waarin alles kan en waar er geen regels zijn. Als er toch een houvast in hun wereld bestaat, dan moet het die van de popfactor zijn. Het toeval wil dat ze uit het land van de pop komen, ook al woont frontvrouw Anna Roxenholt sinds kort in Berlijn.



Binnenkort verschijnt het nieuwe album 'The Bell' en kan je New Found Land tweemaal live aan het werk zien in België. Indiestyle stelde de Zweedse zangeres alvast enkele vragen.

Indiestyle: Dag Anna, waarom noem je je groep in hemelsnaam New Found Land? Geen rekening gehouden met de Google-jungle?

Anna: Wel, ik hoop in de eerste plaats dat mensen zich niet speciaal zo of zo gaan noemen omdat één of andere zoekmachine hen gemakkelijk zou kunnen vinden. Dat zou zeer triestig zijn. Eigenlijk komt New Found Land neer op een nieuwe plek die ik in mijn leven zag, het soort plaats waar ik al veel over had nagedacht maar eigenlijk nooit binnen ben geweest. Sinds jaren speelde ik op mijn saxofoon, maar ik had eigenlijk wel een behoefte om wat pop te spelen. Ik heb steeds een soort van dagboek bijgehouden maar sinds ik New Found Land in mijn leven heb is dat allemaal niet meer nodig.

Indiestyle: De eerste indruk die ik bij je cd 'The Bell' kreeg was een “wow”-gevoel, maar ook een gevoel dat me zei dat je muziek niet echt makkelijk te beschrijven valt. Er zit gewoon zo veel in.

Anna: Weet je, ik hou van zoveel verschillende soorten muziek dat zoiets zich doorheen mijn composities manifesteert. Sommige mensen vinden dat veel te veel en pikken daar dan zomaar iets uit, of in het slechtste geval luisteren ze naar iets anders. Let op, ik maak geen variaties om variaties te maken, het draaide gewoon zo uit. Wie weet zal ik binnen twee jaar volledig anders klinken.

Indiestyle: Of het nu geniale pop is of geniale singer-songwriter, ik hoorde in ieder geval een vrouw die er niet voor terugdeinsde om haar innerlijke ziel bloot te leggen. Ik vind dat eigenlijk beangstigend.

Anna: Ik ben inderdaad dapper op dat vlak. Weet je, ik heb je gezegd dat ik mijn groepsnaam niet gekozen heb in dienst van hoge zoekresultaten voor Google. Dat is bij mijn liedjes net zo. Ik maak geen muziek voor welbepaalde groepen, want al bij al zijn de teksten in de eerste plaats voor mezelf geschreven. Ik hou ervan om door muziek gegrepen te worden, en als ik daar iemand anders kan mee ontroeren dan is dat mooi meegenomen.

Indiestyle: Jij begon als een jazzmuzikante maar behalve van een paar jazzy interludes in je muziek is daar maar weinig van overgebleven.

Anna: De band bestaat uit mensen die dezelfde achtergrond als ik hebben, dus mensen die heel wat jaren van jazzscholen hebben doorlopen. Ik denk dat het gewoon zo is dat mensen op een bepaald punt naar tegenstellingen streven of zoiets. Soms gebeurt dat zeer abrupt, soms in fases. In ieder geval is het fantastisch dat alle bandleden vlug en creatief kunnen denken, en tijdens liveoptredens is zoiets meer dan handig. Ik denk zelfs dat we dat daar goed in zijn.

Indiestyle: Alles begon in Zweden. Wie Zweden mompelt, denkt meteen ook aan excellente popmuziek. New Found Land hoort daar ook bij. Doen jullie iets in het water ginder of is het toch allemaal te wijten aan de ABBA-factor?

Anna: Ik denk dat er verschillende redenen zijn. Zo zijn wij Zweden een zingend volk en hebben wij ook een rijke traditie wat folkmuziek betreft. Iedereen die ooit naar Zweden is geweest, zal wel eens een lied hebben gezongen alvorens hij een “Nubbe” in zijn keelgat goot. Ook wat opleiding in de muziek betreft, zijn wij steeds haantje de voorste geweest, ook al wordt dat nu als onbelangrijk beschouwd. Door de jaren heen is dat wel gewoon een deel van onze cultuur geworden.
Laten we ook niet uit het oog verliezen dat er veel financiële steun naar de muziek ging. Jammer genoeg ziet het er vandaag de dag een beetje minder rooskleurig uit want de recente verkiezingen in Zweden werden een overwinning voor het rechtse kamp. Tijden veranderen dus. Omdat we zoveel muzikanten hebben rondlopen, wordt de concurrentie ook alsmaar groter en dat is niet bepaald bevorderlijk voor de kwaliteit. En inderdaad de Zweden kunnen hun muziek naar het buitenland toe nogal goed verkopen daar heeft natuurlijk Abba voor gezorgd.

Indiestyle: In ieder geval besloot je wel om je optrek in Berlijn te gaan zoeken. Wat betekent dit voor New Found Land?

Anna: Het was eerder een noodzaak voor mij om te verhuizen. Göteborg is wel mijn thuisstad en ik hou ervan, maar het kan ook een keiharde stad zijn. Bovendien had ik het gevoel dat ik iedereen daar kende. Zweden is meer trendy dan je denkt en het was echt een opluchting om in Berlijn aan te komen. Deze grote stad heeft werkelijk alles, ook de contrasten: het lelijke en het mooie, het hippe en het onhippe.
Maar toch, als ik in Berlijn ben probeer ik mij nogal weg te steken achter mijn fornuis of gewoonweg in mijn werk. Ik zie er voor de band niet onmiddellijk problemen in, integendeel. Als je in dezelfde stad woont, maak je wel plannen maar wordt het steeds uitgesteld. Als je in een geheel ander land zit, ben je effectief verplicht om te vertrekken.

Indiestyle: Blijkbaar is New Found Land een grote groepering van verschillende muzikanten?

Anna: Inderdaad, er zijn toch zo’n negen tot tien muzikanten betrokken bij New Found Land, maar de echte kern beperkt zich tot vijf mensen. Desalniettemin zijn wij nog steeds op zoek naar ons geluid, en aangezien de muziek niet echt statisch is kan de vorm van die kern elk moment veranderen. Dat merk je zeker als je een optreden van ons ziet: wij weten nooit op voorhand welke wending het gaat aannemen.

Indiestyle: Binnenkort staan jullie ook in Cafe Video in Gent. Overtuig onze lezers ervan dar ze daar moeten zijn.

Anna: Inderdaad, het is juist dat we daar spelen, en ook in Brussel, Bar Du Matin. Ik zou zeggen: moest je geïnteresseerd geraken door dit interview, dan denk ik dat je aan je trekken zult komen. Je moet eigenlijk nu komen kijken want we zijn nog niet groot. Dan kan je het later aan je kleinkinderen vertellen.

Indiestyle: Ik vraag het altijd, dus ook aan jou: wat is je favoriete plaat aller tijden?

Anna: God, wat haat ik die vraag zeg! Ik heb er geen, maar aangezien je me verplicht zou ik zeggen 'Black Celebration' of 'A Broken Frame' van Depeche Mode. Toen ik 14 jaar was luisterde ik bijzonder veel naar synthpop, en aangezien ik in die periode opgegroeid ben, heeft deze muziek het één en ander met mijn lichaam en geest gedaan. Het is daarom ook dat 'Human'” mijn lievelingsnummer is van onze cd, in de tweede strofe zit ook zo’n synthpatroon en als ik dat hoor ben ik niet meer van de dansvloer weg te slaan.

Het draait inderdaad allemaal om pop, bedankt Anna!

door Didier Becu


Luister gratis naar enkele nummers van New Found Land op MySpace.

Album verdeeld door Munich.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!