Interview Finn. - Ik zal je een teken geven als ik verder besta na mijn dood

1 van de eerste releases van 2009 was het prachtige, ingetogen "The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own" van Finn. (Finndot) uit Duitsland. Begin januari zakte hij af naar de lage landen om zijn album live voor te stellen. Op 18 januari maakte de Duitse zanger in Botanique wat tijd vrij om Indiestyle te woord te staan. De eerste vraag lag voor de hand.

Indiestyle: Je hebt nu 4 dagen na elkaar opgetreden in België en Nederland. Welk gevoel hou je er aan over?
Het was echt perfect. Ik denk dat de Belgen veel beter snappen waar ik mee bezig ben dan de Duitsers. Een gelijkaardige indruk kreeg ik ook al in Engeland. In België lijk ik precies normaler. De Duitse pers vind wat ik doe vaak ook te arty. België gaat op een veel gewonere manier om met kunst dan Duitsland.

Indiestyle: Is Eurosonic goed meegevallen?
Vanop het podium leek het me heel goed te zijn, al weet ik niet hoe het overkwam in de zaal. Het gebeurt weleens dat mensen me na een optreden komen zeggen hoe goed het wel was, terwijl ik er niks aan vond. Omgekeerd ook, dat ik het een geweldig concert vond maar dat fans me achteraf vertellen dat het wat minder was. Maar ik speel graag in België en Nederland en zou echt graag terugkomen.

Indiestyle: Je album verschijnt pas morgen in de Benelux. Denk je dat het een voordeel is om al voor de release enkele concerten te komen spelen?
Absoluut.

Indiestyle: Als we ons niet vergissen, hoorden we vandaag zo goed als uitsluitend nieuwe nummers?
Ik probeer sowieso steeds zoveel mogelijk recent materiaal te brengen. Bovendien gebruikte ik op mijn vorige 2 albums heel veel elektronica, en daar ben ik nu een beetje uit. Ik ben wel nog tevreden over wat ik vroeger heb gemaakt, maar muzikanten houden er ook gewoon van om nieuw werk te spelen.

Indiestyle: "The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own" is een conceptalbum, dat bestaat uit verschillende bedrijven. Was het je bedoeling om dit te doen van in het begin, of gebeurde het eerder toevallig?
Het was eerder een deel van het proces. Je hebt een aantal songs klaar, en je beseft opeens dat er een bepaalde samenhang tussen bestaat. Ik realiseerde me plots dat het een tragedie was, en dan heb ik geprobeerd om de nummers in de juiste volgorde te zetten. Ik zou een leugenaar zijn als ik zei dat ik op een dag opstond met het idee een Griekse tragedie te schrijven en het vervolgens ook heb gedaan.

Indiestyle: Je hebt de liedjes dus niet geschreven in de volgorde waarin ze op de plaat staan?
Nee. De teksten misschien wel, want ik probeer altijd eerst de songs te schrijven, en als ze af zijn tracht ik er woorden aan toe te voegen die klinken alsof ze er echt bij passen.

Indiestyle: Wat vind je dan het belangrijkste aan woorden: hoe ze klinken of wat ze betekenen?
Alletwee, zou ik zeggen. Woorden moeten goed klinken, en niet alleen maar een verhaal vertellen. Ik probeer altijd mijn gevoelens te uiten met beelden.

Indiestyle: Heb je zelf je favoriete nummers op het album?
Zeker wel. Mijn absolute favoriet is "In The Wake Of", gevolgd door "This Is No Lullaby" en "For Mona".

Indiestyle: Waarom juist deze?
Ze raken me het meest. "For Mona" heb ik bijvoorbeeld geschreven voor mijn vriendin, die veel voor me betekent.

Indiestyle: Is zij het meisje dat ook deel uitmaakt van je live band?
Nee, ze maakt ook wel muziek, maar ze is met haar eigen ding bezig. Je moet haar zeker eens checken op MySpace, daar heet ze Mohna. Ze speelt ook in een groep die Me Succeeds heet en enkele andere muzikale projecten.
Indiestyle: Om het album te maken heb je jezelf maandenlang opgesloten in een oude kerk. Was het moeilijk om te overleven?
Ja, en het was ook hard werken om de opnames tot een goed einde te brengen. Ik heb bijvoorbeeld de zang en gitaar tegelijkertijd opgenomen. Als je dus ook maar een piepklein foutje maakt, moet je opnieuw beginnen. "Half-moon Stunned" heb ik bijvoorbeeld 80 keer moeten spelen voor het OK was. Ik stop pas als ik echt voel dat het goed zit. Dat kan de 1ste take zijn, maar soms zijn er veel meer nodig.

Indiestyle: Kreeg je dan ondertussen feedback van de wereld buiten die kerk?
Een hele goede vriend kwam regelmatig langs. Mona ook, plus nog wat andere vrienden en vriendinnen, en van hen kreeg ik dan wel reacties. Dat heb je op zo'n momenten ook wel nodig.

Indiestyle: Het grootste deel van het artwork heb je zelf gedaan. Is dat omdat je denkt dat iemand anders nooit zo goed als jijzelf je gedachten kan vertalen naar beelden?
Als ik iets zelf kan zal ik het altijd zelf trachten te doen. Ik vraag me dan af waarom ik het zou moeten proberen communiceren naar iemand anders toe in plaats van me er zelf aan te zetten.

Indiestyle: Je maakt ook zelf kleren als ik me niet vergis, maar het is moeilijk om daar iets over te vinden op internet.
Het is ook niet de bedoeling om er echt mee uit te pakken. Het past ook weer in mijn doe-het-zelf opvatting. Ik maak de kleren waarin ik optreed, maar ook meer casual stuff.

Indiestyle: Heb je dan een mode-opleiding gevolgd?
Ik studeer nog altijd mode en design, voor mij zijn die 2 heel sterk met elkaar verbonden.

Indiestyle: Hoe oud ben je dan eigenlijk?
31.

Indiestyle: "The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own" is in sommige andere landen al enkele maanden te koop. Toen ik online zocht naar een aantal reviews, merkte ik op dat die over het algemeen enorm positief waren en...
(onderbreekt me) ... ofwel héél positief, ofwel ronduit negatief. NME noemde het pretentieus en saai. Ze hebben altijd een heel uitgesproken mening over platen, wat ik op zich niet eens zo erg vind. Als ik zo'n recensie zelf zou lezen over een artiest, zou ik toch geïnteresseerd zijn, en checken of het echt wel zo erg is als ze schrijven.

Indiestyle: En raakt het je op een positieve manier als ze je CD ophemelen?
Zoiets doet me heel veel plezier. Artiesten die zeggen dat dit hen niet raakt, die liegen. Kunst is een communicatiemiddel, misschien wel het beste dat er bestaat. Ik vind ook dat mensen socialer zouden moeten zijn, en als iemand me zegt dat ze van mijn albums houden, dan raakt me dat waarschijnlijk even sterk als mijn muziek hem of haar raakt.

Indiestyle: Het album verschijnt morgen in België en Nederland, maar het is al langer uit in sommige andere landen, en is dus ook al een hele tijd klaar. Ben je al bezig met iets nieuws?
In januari 2010 kom ik waarschijnlijk met een nieuwe plaat voor de dag. Los daarvan zijn we ook bezig met een album waar alleen maar covers op staan. Ik weet wel niet of ons platenlabel echt te vinden zal zijn voor een release daarvan. We hopen zelf wel om het in augustus of september in de winkels te hebben.
Voor het nieuwe album heb ik in elk geval al enkele nummers klaar. Ik schrijf echt heel veel, voor elke plaat zo'n 150 songs. Daarna beslis ik welke ik zal gebruiken en welke niet.

Indiestyle: Je hebt vandaag ook enkele liedjes van andere mensen gespeeld. Zijn er bepaalde artiesten die je veel meer beïnvloed hebben dan anderen?
Mijn grootste invloed is ongetwijfeld Radiohead, veel meer dan Sigur Rós, hoewel mensen me veel vaker met hen vergelijken. Ik vind hen ook heel goed, mijn favoriete album was "Takk...". Nu volg ik hen wat minder. Ik hou niet zo van hun laatste album, dat me een beetje aan een "Best Of B-sides" doet denken, hoewel de groep nu waarschijnlijk heel gelukkig is (lacht). Het zijn goede songs, perfect gespeeld door uitstekende muzikanten, maar het is een beetje saai.
Momenteel luister ik meer naar oudere muziek, zoals Billie Holiday, Chet Baker, ook veel Johnny Cash. Zijn cover van "Hurt" is voor mij momenteel het beste nummer dat er ooit is gemaakt, echt waar.

Indiestyle: Zelf heb ik bij het beluisteren van het laatste album van Sigur Rós vaak de indruk dat ik naar Coldplay zit te luisteren. 2 hele goede groepen, en je kunt Jónsi natuurlijk niet verplichten om eeuwig hetzelfde te blijven doen, maar zijn ze verondersteld om als Chris Martin en co te klinken?
Ik denk dat dit voor een groot deel komt door het succes dat de groep te beurt valt. Als je daar eens van geproefd hebt, wil je er meer en meer van, en ik denk dat dit je dan ook echt gelukkig maakt. Het klinkt zielig, maar ik ben zelf vaak een droevig persoon. Ik lijd heel vaak. Niet omdat ik dat graag doe, maar de wereld is een vreemd ding. Je wordt geboren, maar ik weet niks over het bestaan. Ik probeer me vaak in te beelden wat we zijn. Ik denk dat mijn grootste invloed de dood is. Dat klinkt heel donker, maar de dood is echt iets wat me bezighoudt. Het maakt me bang.

Indiestyle: Denk je dan dat er iets komt na de dood?
Ik hoop in elk geval van wel. Het is een soort taboe in de maatschappij om erover te praten, maar iedereen komt het wel tegen. Ik probeer me altijd in te beelden hoe de wereld eruit zag voor ik bestond. Als ik op YouTube naar een show kijk van Johnny Cash uit 1961 dan zie ik iets van 16 jaar voor ik geboren was. Ik geloof vrij sterk in reïncarnatie, en zou het in elk geval heel jammer vinden als alles voor je eindigt als je sterft. (lachend) Ik zal je een teken geven als ik verder besta na mijn dood.

Indiestyle: Om even terug te komen op Sigur Rós, waarmee mensen je qua stem vaak vergelijken: is het ook jou ultieme doel om een festival met 60.000 muziekfans te headlinen?
Nee. Ik hou meer van intieme shows. Het probleem met groepen die zo groot worden is dat het op een job begint te lijken en iets (aarzelend) verliest. Als het zou gebeuren, wat ik me met mijn muziek niet kan inbeelden, zou ik het wel doen, maar een doel is het zeker niet.

Voor we afscheid nemen van Finn. vertellen we hem nog dat we hem graag spoedig terugzien, en dat hij perfect zou passen in de Chateau op Pukkelpop. Op 7 mei 2009 kun je Finn. in elk geval live zien in Leuven. Stuk programmeert hem die avond op hetzelfde podium als Peter Broderick. Voor tickets en verdere info verwijzen we jullie graag naar de site van de zaal.

door Bart Somers

Links:
Finn. MySpace
Finn. homepage
Mohna MySpace
Stuk

Regelmatig Indiestyle updates ontvangen? Klik hier en maak je lid van onze Facebookgroep