Interview Fanfarlo - De meeste van mijn pleasures zijn guilty

AB Brussel, 30 januari 2010. Ik bevind me vanavond op 10 jaar Duyster maar ben enkel en alleen gekomen voor Fanfarlo. Mijn teleurstelling is dan ook groot wanneer ik drie kwartier voor het concert sta aan te schuiven voor de Club en de security laat weten dat wij zeker niet meer binnen zullen kunnen. Op deze momenten ben je blij dat je een interview met hen moet doen en dus een telefoonnummer hebt van het meisje van hun platenlabel. Ze helpt ons via de andere ingang binnen en ik kan alles van op de derde rij volgen.
Daar ben ik haar nog steeds enorm dankbaar voor. Ik wou Fanfarlo reeds een jaar aan het werk zien en nu is de tijd eindelijk aangebroken. Ze geven een fantastisch concert waar het publiek van smult.
Even later mag ik plaatsnemen achter één van de bureaus in de kantoren van de AB en krijg ik Leon Beckenham (trompet, keyboard, glockenspiel én melodica) en Amos Memon (drums) voor mij.



Indiestyle: Hallo jongens. Wat vonden jullie zelf van het concert? Jullie leken me een beetje gehaast. Cathy kwam ook iets te laat het podium op gestormd.
Leon: Tsja, we hebben enkele probleempjes gehad met onze tourbus, om eerlijk te zijn. We hebben al verschillende keren panne gehad – platte banden en zo. Dat gebeurde ook vandaag, waardoor we achter geraakten op ‘t schema. En we kwamen van Zürich in Zwitserland wat vrij ver is, dus ja… We arriveerden hier slechts om 17u en moesten dan gauw soundchecken en eten.
Amos: We zijn bezig aan een soort criss-cross journey tussen landen.
Leon: Ja, het is een beetje een bizarre route. Normaal zouden we er zo’n 6, 7 uur moeten over hebben gedaan vandaag maar uiteindelijk werden dat er 9.

Indiestyle: Maar die problemen zijn nu opgelost?
Leon: Ja. Wel, voorlopig (lacht). We hebben geen reservebanden meer dus hopelijk rijden we niet meer lek!

Indiestyle: Oh, dat zou inderdaad een beetje een probleem zijn. Merkten jullie ook het enthousiasme van het publiek daarnet? Gebeurt zelden in België voor zo’n relatief onbekende band.
Leon: Ze hadden eerst wel wat opwarming nodig leek me, maar tegen het einde was iedereen volledig mee. We hadden dit niet echt verwacht aangezien we nog nooit in België speelden, dus dat was wel een aangename verrassing.

Indiestyle: Over naar jullie album. Ik hou er zelf enorm veel van. Als ik me niet vergis werd het zo’n jaar geleden opgenomen?
Amos: Nee, ietsje vroeger, de opnames dateren van eind 2008.

Indiestyle: Hoe komt dat ’t zo lang heeft geduurd? Niet voor de release dan, maar jullie zijn intussen toch al een heel tijdje samen?
Amos: Dit is ons vierde – nu ja, het begin van ons vierde – jaar samen. We namen het album op eind 2008 en je kon het in het begin enkel van ons kopen op concerten of online. Da’s hoe we het hebben verkocht voor het grootste deel van 2009, tot het dan uiteindelijk toch op een label uitkwam en zijn weg naar de winkels vond.
Leon: Het was een beetje een vreemde release. Ik bedoel, we namen op in november en we begonnen het zelf reeds te verkopen in februari. Da’s vrij ongewoon.

Indiestyle: En dan op 12 maart volgt eindelijk de release in Europa! Maar wanneer je erover nadenkt is het album eigenlijk wel al een hele tijd geleden opgenomen en het schrijven dateert van een stuk dáárvoor veronderstel ik. Zijn jullie het album nog niet beu?
Amos: Niet echt. Ik luister er eigenlijk nooit naar.

Indiestyle: Ik bedoelde eigenlijk eerder het spelen.
Amos: Het spelen? Nee hoor, da’s altijd anders. ’t Is altijd voor een ander publiek, voor nieuwe mensen die ons misschien nog nooit hebben gezien. Het wordt niet saai voor mij.
Leon: ’t Is zoals Amos zegt, wanneer je ’t voor een nieuw publiek speelt, in een land waar je nog niet bent geweest bijvoorbeeld, ga je helemaal op in je enthousiasme. Zo blijft het toch telkens een beetje spannend.

Indiestyle: Jullie hebben de laatste maanden vrij uitgebreid getourd in de VS, hoe ging dat? Kenden ze jullie daar eigenlijk?
Amos: Verrassend genoeg kenden ze ons daar, ja! Ik denk dat het heeft geholpen dat we reeds begin 2008 voor het eerst naar Amerika gingen en toen ook het SXSW festival speelden. Toen hebben enkele radiostations ons ook opgepikt. We hadden destijds nog niet eens een album opgenomen, maar vorig jaar zijn we er dan teruggekeerd en waren er een pak meer mensen die naar ons kwamen kijken. Het was een soort sneeuwbaleffect.

(het meisje van de platenfirma doet teken dat ik nog 5 minuten heb en dus besluit ik de serieuze vragen maar achterwege te laten)

Indiestyle: Ik vind ’t altijd leuk om naar guilty pleasures te vragen. Zijn er die je voor jezelf houdt maar toch wel met mij wilt delen? Dat kan over muziek gaan, eten, wat dan ook.
Leon: De meeste van mijn pleasures zijn guilty (lacht).
Amos: Al mijn pleasures zijn gekend! Maar voor ’t moment zijn we allemaal – nuja, ’t is niet echt een guilty pleasure, eerder een gewoon pleziertje – onnozele spelletjes aan ’t spelen op onze iPhones. Wat heel banaal is en ’t zijn heel erg basic spelletjes maar ze zijn zo verslavend!
Leon: Qua muziek zijn we allemaal plots nogal into Fleetwood Mac. Ik herinner me dat ik vroeger van die Fleetwood Mac cassettes had op 12, 13-jarige leeftijd en toen was die band nog oncool, daar ben ik vrij zeker van. Maar ik luisterde daar steeds naar en ik genoot er echt van – ook al was ik me ervan bewust dat dat niet echt cool was.
Maar ze hebben gewoon geweldige songs. Soms nogal cheesy wel. Ik weet eigenlijk niet of Fleetwood Mac wel zo’n guilty pleasure is.
Amos: Nee, dat zijn ze niet. Voila, iedereen mag ’t weten.

Indiestyle: Iedereen zal ’t zeker weten, ik heb het op tape!
Hoe zijn jullie erbij gekomen met Sigur Rós te werken? Omdat het meisje (de kleine zus van Jónsi heet namelijk Sigur Rós, daarvan komt de groepsnaam) op de cover van het album staat.
Amos: We waren op zoek naar een foto voor onze album cover en we hadden wel verschillende opties toen iemand Lilja Birgisdottir suggereerde, een andere zus van Jónsi. Ja, het is allemaal een beetje ingewikkeld (lacht). Dan hebben we haar werk bekeken en we vonden het meteen erg goed, dus vroegen we haar of we het konden gebruiken. Ze zei dat ze ’t oké vond en dat was dat, eigenlijk (lacht). We vroegen het haar gewoon.

Indiestyle: Begrepen! Zijn jullie beiden Brits?
Amos: Ja, we zijn allebei van Londen.
Leon: We zijn de enige 2 Londenaars in de band. Simon is Zweeds, Cathy is van België en dan hebben we Justin en die is van Kent.

Indiestyle: Als je nog één andere nationaliteit kon rekruteren om de band te vervoegen, welke zou je dan kiezen?
Amos: Japans?
Leon: Ja…
Amos : Japans zou leuk zijn.
Leon: Een Japans meisje zouden we wel leuk vinden. Niet voor, je weet wel, rare redenen maar het zou goed zijn een…
Amos: … andere cultuur erbij te hebben en te leren kennen. Een volledig andere. Ik ben nog nooit naar Japan geweest en ’t is één van de plaatsen die ik graag es zou bezoeken. Het zou leuk zijn iemand van ginder te hebben die dan zo opgewonden zou zijn als Cathy vandaag was, omdat we in België speelden. En Simon kijkt er echt naar uit in Zweden te spelen.
Leon: We hebben een aanbod gekregen om in Japan te spelen, het zal ergens in juli of augustus zijn. Ik kan niet wachten.

Indiestyle: Je kan dan misschien een auditie houden als je er toch bent?
Leon: Misschien… Al denk ik dat we het toch maar bij ons vijf houden.

Indiestyle: Begrijpelijk.
Leon: We hebben een tijdje een nieuwe gitarist (hun vorige, Mark West, stapte in 2008 uit de band, nvdr.) proberen te zoeken, een zesde lid, maar dan hebben we beslist het toch maar bij vijf te houden en dat werkt best goed.

Vind ik ook! Heel erg bedankt voor het gesprek en hopelijk tot gauw.

door Gerlin Heestermans

Links:
Fanfarlo MySpace
Fanfarlo homepage
Fanfarlo cd review
Neon Enlightenment, de Engelstalige blog van onze redactrice Gerlin en enkele vriendinnen