Interview Dum Dum Girls - Blissed Out Buzzsaw

Kristin Gundred - Dee Dee - frontvrouw van Dum Dum Girls, lijkt een ‘rising star’ maar ze drumde en zong eerder al bij Grand Ole Party. Ze keek de naam voor haar eigen band af van de titel van een Vaseline-album en haar man, Brandon Welchez, is een van de twee Crocodiles, die vorig jaar niet onopgemerkt passeerden met hun debuut ‘Summer Of Hate’.



Leuke introductie, maar dat lazen we ondertussen al in veel interviews… Wat ons meer interesseert, is de treffende samenvatting van de DDG-sound die al een jaar bovenaan op de Myspace staat te blinken. ‘Blissed Out Buzzsaw’, zelf uitgevonden, maar net iets beter klinkend dan de gemiddelde poging tot het omschrijven van de eigen muziekstijl.

“Het is een cliché-omschrijving over hoe we klinken, eigenlijk eerder een grap. Buzzsaw guitars is een vaak gebruikte term voor luide distorted gitaren, blissed out staat daarmee in contrast en verwijst naar de melodieën en stemmen in de nummers, de mooie kant als het ware. Tongue-in-cheek om jezelf te kunnen samenvatten in 2 woorden!”

Indiestyle: Dum Dum Girls was oorspronkelijk een 1-persoonsband, werkte je niet graag alleen?

Ik startte alleen met het opnemen van de songs die ik thuis schreef. Bepaalde mensen kregen ze via via te horen en wouden eerst een 7” uitbrengen (HoZak) en later ook een EP (Captured Tracks). Op die manier botste Subpop op mijn muziek en kreeg ik de kans om bij hen te tekenen. Het was oorspronkelijk ook niet duidelijk of DDG een soloproject zou blijven of een echte band, maar uiteindelijk besliste ik om het goed te doen. In oktober vorig jaar, toen de plaat bijna af was, zocht ik een volledige band, want ik wou niet met een drummachine spelen en helemaal alleen op een podium staan. Hiervoor speel ik trouwens ook niet goed genoeg gitaar. (lacht) Ik denk dat ik ongeveer een jaar geleden echt ben begonnen, al is er geen duidelijk startpunt. Daarna praatte ik 4 of 5 maanden met Subpop en passeerden er nog eens 9 maanden voor de plaat uitkwam. Dat lijkt misschien snel voor buitenstaanders en het is inderdaad nog steeds zeer bizar om direct opgepikt te worden door zo’n label. Op een tijdslijn lijkt het wel direct op elkaar te volgen: een eerste show spelen, plaat maken, releasen...

Indiestyle: Ik zag een jaar geleden video’s van jullie passeren op het internet, toen was DDG duidelijk nog pril! (DDG speelden op het Woodsist/Captured Tracks festival in Brooklyn op 4 juli 2009, n.v.r.d.)

Dat was onze eerste show en die stond nog zeer ver van wat ik uiteindelijk wou doen met de band. De persoon die dat festival organiseerde was diegene die net mijn debuut-EP had gereleased. Het was toen heel belangrijk om daar te gaan spelen, vooral omdat ik de allereerste release was op het label en dat betekende veel voor mij. Ik wou spelen maar had geen band, dus leerde ik mijn man en beste vriendin de songs. Een beetje eng, ook omdat het direct werd opgenomen en op het internet werd gepost. Het duurde dan toch tot oktober voor ik mijn eerste echte show speelde met de andere meisjes. Toen pas had ik het gevoel: “ok, hier wil ik voor gaan”.

Indiestyle: Hoe vond je producer Richard Gottehrer?

Ik dacht aanvankelijk dat iemand als hij absoluut geen mogelijkheid was, eerder een droom tijdens de brainstorm met mijn A&R. Ik was er wel van overtuigd dat het cool zou zijn om met een old school pop-producer te werken. We ontdekten Richard via zijn werk voor een aantal girlbands in de sixties, maar hij producete ook een aantal progrock-albums in de seventies. De ideale combinatie van mijn obsessies! Hij deed de productie voor het eerste album van Richard Hawley (bekend als gitarist van Pulp) maar hij schreef ook My Boyfriend’s Back van The Angels. Dat is mijn muziek samengevat in 1 persoon. Toen we hoorden dat hij recent ook met The Raveonettes had samengewerkt, zochten we hem op. Hij was meteen geïnteresseerd in mixen en postproducen, ook al was ons budget belachelijk laag… Richard puurde het beste uit mijn muziek, net zoals ik wou maar ook zelf niet kon.

Indiestyle: Waar ontstaat je muziek dan?

Op mijn sofa. Ik neem mijn akoestische gitaar en schrijf zeer typisch: verse/chorus/pre-chorus/chorus, heel rechtdoor. Ik schreef voor dit album ook alle arrangementen uit, maar de andere muzikanten voegden af en toe wel hun eigen elementen toe. Daar ben ik blij om. We praten op dit moment over de opnames van een nieuwe EP. Ik zal nog wel de songs schrijven en uitwerken met de producer, maar daarna wil ik graag dat de rest hun eigen stukken uitzoekt.

Indiestyle: Lang geleden dat ik een Amerikaanse band in het Duits hoorde zingen… Een andere obsessie?

Ik ging lang geleden een periode naar school in Duitsland en ik probeer de taal een beetje te onderhouden… Toen ik Oh Mein Me in het Engels schreef, vlotte dat niet echt maar met een Duitse tekst zat het perfect. Een vriendin van me verbeterde de fouten en ik was tevreden.

Indiestyle: DDG wordt vaak vergeleken met Vivian Girls enz., zijn jullie een echte girlband?

Ja, ik hou van die scène, het zijn allemaal vriendinnen van mij of meisjes waar ik best mee wil bevriend raken. Het is leuk om te zien dat meer meisjes muziek maken en zelfs nog beter om een paar van hen persoonlijk te kennen. Ik heb het gevoel dat een heleboel van mijn vrienden een heel goed jaar meemaken, denk maar aan Best Coast, Vivian Girls, Pearl Harbor, … Een bewijs dat meisjes interessante muziek kunnen maken, het duurde eerlijk gezegd een tijdje voor ik dat ook voor mezelf besefte.

Indiestyle: Is DDG dan één van de grondleggers van een nieuwe vrouwelijke muziekscene in L.A.?

L.A. is tegenwoordig een goede plaats om muziek te maken. Er is heel wat aan het gebeuren, zoals een aantal jaar geleden ook met The Smell scene (venue, o.a. Health en No Age behoren tot die scene, nvdr) Om eerlijk te zijn maakte ik daar toen geen deel van uit. DDG was een homerecording-project, dus ik participeerde niet. Ik ging wel kijken naar optredens, maar ik speelde zelf pas vorig jaar voor het eerst in L.A.

Indiestyle: Hoe verloopt het touren vandaag?

We zijn nog groentjes, onze plaat is net uit en we tourden voorlopig alleen in de USA met Male Bonding en Girls. We proberen alles in perspectief te zien. Het is een unieke kans om een plaat uit te brengen op een groot label en er zijn veel mensen die ons willen helpen, dus waarom zouden we daar niet van genieten? Gisteren speelden we in Amsterdam en er stonden 300 mensen die onze muziek echt kenden. Dat is een hele hoop en daar stond ik van te kijken.

Indiestyle: Afronden doen we met de vraag wie het meisje is op de cover van haar full plaat.

“Dat is mijn moeder toen ze 22 was! Mooi he?”

Ja hoor, vooral om dat debuut ook nog eens I Will Be te titelen. Meisjes zeker?

door Herlinde Raeman

Dum Dum Girls live zien kan in de 2de helft van 2010 in Dour (Dour Festival, 18.07), Gent (Boomtown, 20.07), Nijmegen (De-Affaire, 22.07), Brussel (AB, 03.10) en Amsterdam (Paradiso, 04 en 05.10). Voor beschikbaarheid van tickets n verdere info verwijzen we je graag naar de site van het festival of de zaal in kwestie.

Links:
Dum Dum Girls MySpace
Dum Dum Girls homepage
Dour Festival
Boomtown
De-Affaire
AB
Paradiso
Verdeeld door Konkurrent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!