Interview DJ St. Paul - Mijn favoriete album aller tijden? Dat verandert elke dag.

DJ St. Paul doet in Nederland al meer dan 10 jaar lang mensen uit de bol gaan op goede muziek, en liet in de jaren 90 The Smiths en A Tribe Called Quest al hand in hand gaan terwijl een modewoord als eclectisch nog uitgevonden moest worden. Op 18 en 19 december 2010 organiseert hij samen met Tivoli het Weekend van het Kippenvel (info & tickets), met op de affiche onder meer Pete and the Pirates, Broken Glass Heroes en Tim Knol. En uiteraard een DJ set van St. Paul himself. Dat vonden wij alvast een goede gelegenheid om hem enkele vragen voor te leggen.



Indiestyle: Hallo, blijkbaar was de dj uithangen niet genoeg en koos je om een heel evenement als 'Het Weekend van het Kippenvel' op poten te zetten. Wat drijft jou, ook al ben ik er quasi zeker van dat het rond de liefde voor de muziek draait...

Wat drijft het Kippenvel? De liefde voor het liedje. De drie minuten pop, soul of indiesong. Van oude rock 'n roll,  Motown of Beatles tot, ja, Pete & the Pirates. "Heb het liedje lief" is het passioneel beleden credo van dit weekend. Ter inspiratie ben ik net terug van Bristol alwaar Belle & Sebastian voor de tweede keer het Bowlie Weekender organiseerde, een ode aan hun favoriete bands, films en boeken. het was een droom.

Indiestyle: Zelf heb ik ook een dj-verleden achter de rug en eigenlijk voelt het aan alsof je een soort van boodschapper bent, mensen laten kennismaken met nieuwe muziek, nieuwe geluiden en zo. Hoe lang ben jij daar al mee bezig?

Met draaien al vanaf mijn zeventiende. Ik doe de Pop O Matic bijvoorbeeld nu al 12,5 jaar. Kippenvel is ook rond dezelfde tijd als de Pop O Matic ontstaan, in eerste instantie als dansavond. Ik ben een sucker voor goeie beats, night and day. Tegelijkertijd frustreerde en verbaasde het me ook dat je zelfs in poppodia op een gegeven moment alleen nog maar kon dansen op door dance gedomineerde avonden. De Kippenvelavonden waren in het leven geroepen om mooie liedjes de plek te geven die ze verdienen. Dat bleek een trouw en fanatiek liefhebberspubliek aan te spreken en al snel ben ik er bands bij gaan boeken, met het Weekend als een soort XL variant: je favoriete liedjes op het podium en op de dansvloer. Tegelijkertijd is het weekend ook een ode aan het zijn van een muziekliefhebber en alle neuroses die daarbij komen kijken. Beetje high fidelity, maar i love it. Daarom ook een popquiz, de opzet van een festival (geen voorprogramma's) en veel oog voor detail en sfeer.

Indiestyle: Ik veronderstel dat jij je 24 uur bezig houdt op zoek naar nieuwe bandjes?

Ja, uit heden én verleden, verdeeld over allerlei genres. Achter elke deur gaan er weer tien andere open. De reis houdt nooit op, je bent nooit compleet, en dat is geruststellend. Tegelijkertijd is de illusie van the big picture iets wat enorm motiveert en inspireert: hoe je in je eigen collectie of gewoon op het net kunt wandelen van stokoude blues naar dubstep en daar een verhaallijn in kunt lezen. Of hoe Yeasayer verwant is aan Fleetwood Mac en wie er nog meer allemaal tot die familie behoren.

Indiestyle: Vroeger was het voor een indiefan voldoende om de NME van voren naar achteren te lezen, nu zit hij met een labyrint opgezadeld van tienduizenden websites waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Wat is jouw voorkeur?

Het is niet of of, maar het is en en. Internet is een verrijking. Sites als Pitchfork of nu net weer het nieuwe Kicking The Habit zijn goede reisleiders. Het bestaan van YouTube is in al zijn vanzelfsprekendheid ook nog steeds niet te onderschatten: nachten doorhalen, associatief hoppend van clip naar clip. Tegelijkertijd is het onzinnig om je schepen achter je te verbranden. Een goed tijdschrift blijft een goed tijdschrift. De columns in Word magazine bijvoorbeeld, ik krijg er niet genoeg van. Bij een tijdschrift veroorloof je je de rust die je op het net vaak niet neemt en lees je door de 'moeite' die je ervoor hebt moeten doen ook stukken waar je anders niet het geduld voor zou opbrengen.

Indiestyle: Ik heb begrepen dat jij ook de huis-dj bent van Tivoli in Utrecht. Ik veronderstel dat jij al veel groepen hebt zien komen en gaan.

Jazeker, te gek. Het is ook mooi dat het principe van draaien zonder regels nog niets aan kracht verloren heeft. mooie muziek is niet aan genres gebonden. Zo is het altijd geweest. zo zal het altijd blijven.

Indiestyle: Vragen als de volgende vind ik steeds fijn, dus vooruit ermee. Welke band vond je de fijnste en welke de allervervelendste om mee te werken?

Ik heb op alle after party's van Belle & Sebastian in Nederland gedraaid en ik heb ze een keer naar Tivoli mogen halen voor een dj set. Die avond eindigde in hun hotelkamer, eindeloos pratend over elkaars favoriete muziek en de invloed die deze op je leven heeft gehad. Dan ben je als hopeloze fan ineens een gelijkwaardig liefhebber.

Zoveel negatieve ervaringen heb ik niet, maar ik weet nog wel goed dat ik het publiek mocht opwarmen voor Public Enemy op Lowlands een paar jaar geleden. Iemand uit hun gevolg kwam tijdens de eerste plaat naar me toe en zei 'no white boy is playing before public enemy'. Vervolgens stond diezelfde persoon tijdens het optreden de hele tijd t-shirts uit te delen aan minderjarige meisjes uit de polder.

Indiestyle: De line-up van het Weekend Van Het Kippenvel, hoe heb je die samengesteld? Op basis van eigen smaak?

Ja. Dit waren allemaal A-keuzes. Als je het zelf niet he-le-maal voelt, kun je het ook niet overtuigend overbrengen. Met de hulp van Tivoli heb ik het allemaal kunnen realiseren. Pete & the Pirates hebben we bijvoorbeeld exclusief. Daar is veel moeite in gaan zitten. het voelt alsof je je eigen verjaardag aan het regisseren bent.

Indiestyle: Zoals altijd bij indiegroepen gaat het om beloften. Jammer genoeg blijft het voor de indieliefhebber vaak bij eeuwige beloftes. Wie zich engageert voor niet-commerciële muziek weet dat het vaak zweten is voor meestal niks.

Dat ben ik niet met je eens. Kwaliteit komt altijd bovendrijven. Misschien niet voor stadions vol gillende plebejers. maar als iets goed is en je doet er je best voor, dan vindt het gehoor. Ga maar na, de dingen uit je playlist die je nooit meer luistert, waren meestal al niet goed genoeg to begin with.

Indiestyle: Kun je ons een beeld schetsten van hoe populair indiemuziek wel is? In België is alles ok zolang de plaat de radio haalt. Indien niet kun je 't vergeten en voor een man en een paardenkop gaan spelen.

Ik zou weer willen verwijzen naar mijn vorige antwoord. Het woord indie is in deze vraagstelling al een beetje gek. Je hebt gelijk dat voor iedere muziek en zeker de eigenwijzere geldt dat onafhankelijke dj's/ journalisten die risico's nemen en zonder playlists werken a la wijlen John Peel of Gilles Peterson een zegen zijn. Maar wat als zij je plaat niet mooi vinden? Dan ben je per saldo net zo slecht uit. Ik denk dat voor een commerciële hond hetzelfde geldt als voor een indie-nerd: je concentreren op een goed product en gelijkgestemden vinden. Er zal voor een act als Deerhunter, ik zeg maar een naam, altijd een kleiner publiek zijn in Nederland dan in, zeg Engeland,  maar publiek is er, en dat vindt zijn weg wel. Dat is juist de ware indiegedachte.

Indiestyle: Voor een dj een onmogelijke vraag, maar iedereen krijgt ze van mij voorgeschoteld: wat is je favoriete plaat aller tijden, en je mag nog eens uitleggen waarom ook.

Wauw. De beste vraag. En de meest onmogelijke vraag. Het antwoord verandert elke dag. Met de jaren heeft 'Astral Weeks' van Van Morrison het vaakst op 1 gestaan, maar ik ga nu gewoon keihard voor 'Suburbs' van Arcade Fire. Waarom? Omdat het de beste plaat aller tijden is natuurlijk (lacht).

Indiestyle: Een speciale boodschap voor de Indiestyle-lezer?

Burn Down The Disco!

Indiestyle: Bedankt!


door Didier Becu


Volg Dj St. Paul op Twitter of bezoek zijn website.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!