Interview Carl Barât - Als je een Libertine bent, ben je een slaaf van het verleden

De man die ons met the Libertines en Dirty Pretty Things doorheen de jaren talloze meezingers bezorgde en dit nu opnieuw doet met een soloplaat, vond zijn weg niet in de Belgische hoofdstad. Eind goed, al goed: Carl Barât belandde toch nog op tijd in Botanique voor zijn eigen concert, en een gesprek met Indiestyle.



Indiestyle: Gefeliciteerd met het nieuwe album, Carl. Was het altijd een persoonlijke ambitie van je om een soloalbum te maken?

Carl Barât: Niet echt eigenlijk, het was meer een natuurlijke voortgang. Ik wou gewoon niet meer in een band zitten. Toch niet voor een tijdje.

Indiestyle: Eén van de thema’s op je nieuwe album is afscheid, bijvoorbeeld op het nummer ‘So Long My Lover’. Was dat bij het schrijven ook een groot aspect in je leven?

Carl: Ik denk dat het belangrijk is om closure te hebben, zoals ze zeggen. Dus ik denk dat dit de voornaamste reden is waarom ik afscheid lijk te nemen op sommige nummers. Ik heb er eigenlijk nooit eerder over geschreven, maar ik denk dat schrijven over afscheid een soort van catharsis voor me was.

Indiestyle: Dus het album heeft je gezuiverd?

Carl: Ja, ik denk van wel. Absoluut. Wat studeer jij eigenlijk?

Indiestyle: Geschiedenis en filosofie. Jij hebt toneel gestudeerd, toch?

Carl: Dat klinkt intens, er zal ook wel zwaar denkwerk bij te pas komen. Je hebt trouwens gelijk, ik heb inderdaad drama gestudeerd. Al heb ik toen niet erg veel gestudeerd. (grijnst)

Indiestyle: De nieuwe nummers klinken romantischer dan degene die je vroeger schreef, maar ook een pak duisterder. Was dat je bedoeling van meet af aan?

Carl: Ik denk van wel. Het was trouwens de eerste keer dat ik iets heb geschreven dat echt introspectief was. Vroeger schreef ik altijd om te ontsnappen aan iets, maar dit hele proces draaide vooral om een persoonlijke zoektocht. En ik wou nog eens iets doen dat me blij maakt. Eigenlijk dacht ik in het begin dat het hele album donker zou klinken. Ik denk dat ik vanuit een bittere plek aan het schrijven was. ‘Carve My Name’ is daar een voorbeeld van, dat nummer is vrij duister. Ik dacht dat het hele album zo zou klinken, maar toen begon somber zijn te vervelen.

Indiestyle: Wat maakte dat je niet meer somber wou zijn?

Carl: Ik denk dat schrijven me voornamelijk hielp met een beetje op te lichten. Al heeft dat me misschien ook wat triester gemaakt. Ach, ik geloof dat alle schrijvers wel wat somber zijn. Het is de vloek van een artiest. (zucht ostentatief)

Indiestyle: Voordien maakte je altijd deel uit van een band. Was dat iets dat je ergens van weerhield op creatief vlak?

Carl: Het was niet echt een kwestie van me weerhouden, de andere bandleden hadden gewoon altijd verschillende ideeën. Er zijn dingen die je kunt doen in een band die je niet alleen kunt doen. Maar er zijn ook dingen die je alleen kan doen en niet in een band. Ik wil nu gewoon deze nieuwe dingen uitproberen. Ik zal nog wel eens deel uitmaken van een band. Ooit.

Indiestyle: Je moet uiteraard compromissen sluiten in een band, nietwaar?

Carl: Ja, dat is absoluut waar. Ik vind ook dat je dan gemakkelijk lui wordt. Je kunt aan een nieuw nummer beginnen schrijven, vervolgens lui worden en aan de andere jongens vragen om het af te maken. Eigenlijk was dat helemaal niet zo een geweldige manier om te schrijven.

Indiestyle: Is dat schrijven de grootste uitdaging aan solo werken?

Carl: Ik denk dat het grootste verschil nu is dat ik mezelf echt moet uitdagen. In de bands werd ik te lui, en alles was hetzelfde. Ik moest zo wat dingen proberen met verschillende kleuren.

Indiestyle: Voel je je meer blootgesteld nu je niemand meer hebt om het podium mee te delen en om mee in de klappen te delen? Figuurlijk gesproken dan.

Carl: Ja, toch wel. Ik voel me een beetje meer blootgesteld. Het komt erop neer om echt alles in je werk te steken, dus steek je er alles in en dan zal het wel goed komen. Dat is toch wat er zou moeten gebeuren bij artiesten.

Indiestyle: Je bent niet alleen een muzikant. Je studeerde aan de toneelschool en maakte recent je theaterdebuut. Hoe was dat?

Carl: (schudt zijn hoofd) Het was bloody scary. Maar het was toch leuk, ik heb enorm veel geleerd. Ik denk wel dat ik het eens opnieuw zou doen.

Indiestyle: Zijn er al concrete plannen?

Carl: Nee, niet echt. Ik ben eigenlijk nooit echt voorstander geweest van plannen. Ik keek altijd al naar de toekomst van dag tot dag.

Indiestyle: Alles wijst er wel op dat je nieuwe fases in je leven binnentreedt. Je experimenteert met toneel, maakte een eerste soloalbum, en je wordt binnenkort een vader. Is dat waarom je Threepenny Memoir, je autobiografie, hebt geschreven?

Carl: Gee, nu je het zegt zou ik misschien beter eens beginnen met te plannen, nu ik een toekomstige vader ben. Ik denk wel dat ik het boek heb geschreven om bepaalde hoofdstukken af te sluiten. Ik besefte het niet echt, maar ik heb eigenlijk meer tijd besteed aan over het boek te praten en interviews te geven dan aan het ding zelf te schrijven. Nu wou ik ergens wel dat ik het niet had geschreven. (lacht) Nee, het is goed om het eruit te hebben, uit de weg te hebben. En men zegt toch ook altijd: een gedeeld probleem is een gehalveerd probleem. Nu kan iedereen tenminste lezen over al die shit, en moet ik er niet meer over praten.

Indiestyle: Het boek is een autobiografie, en gaat over het leven als een Libertine. Vanwaar kwam de nood om deze verhalen neer te schrijven vanuit je eigen standpunt?

Carl: Ik denk dat ik het gevoel had dat ik vastgeroest zat. Het leek alsof er een hele wereld van fans was waar iedereen zijn eigen mening had. Ik wilde liever verder mijn leven leiden, dan zwaar te tillen aan het verleden. Het is misschien dus ook een soort van defensiemechanisme, een manier om weg te geraken van zulke mensen. Ik denk niet meer aan wat er vroeger gebeurd is, ik blijf bewegen. Als je een Libertine bent, ben je een slaaf van het verleden. Ik wil geen slaaf zijn van een verleden, en het boek hielp me hierbij.

Indiestyle: Eigenlijk is het boek dan ook een manier om te ontsnappen.

Carl: (denkt diep na) Ontsnappen, ik weet niet of dat wel het juiste woord is… Maar ja, laten we het daar voor gebruiken.

Indiestyle: Dankzij het boek en de reünieconcerten afgelopen augustus op Reading/Leeds, staan the Libertines terug in de schijnwerpers. Waarom besloot je om de reünieconcerten juist nu te doen?

Carl: Na het maken van het album en het schrijven van het boek, ben ik sterker geworden, geloof ik. Ik denk ook dat we allemaal opgegroeid zijn. En dat iedereen aan elkaar heeft bewezen dat de timing juist was toen we de concerten deden.

Indiestyle: Op welke manier zijn jullie opgegroeid?

Carl: We zijn vooral ouder geworden. Het was misschien nog maar enkele jaren geleden, maar het maakt zeker een verschil. Als je in een band zit, is er altijd ontzettend veel drama. En nu er enkele jaren voorbij zijn gegaan, vraag ik me af waar al die stress eigenlijk goed voor was.

Indiestyle: Denk je dat je gegroeid bent net omdat je niet meer bij the Libertines zat?

Carl: Wel, wanneer je je eigen weg inslaat, moet je echt groeien als persoon. We zijn geen 18-jarigen meer die rondreizen in een klein busje. We hebben niet meer dezelfde ambities en dromen die we vroeger hadden. Zulke dromen gaan meestal maar enkele jaren mee, en toen splitte de band dan ook.

Indiestyle: De fans van de the Libertines hebben duidelijk genoten van de reünie, en het is geen geheim dat ze een nieuw album van de band wel zouden zien zitten. Denk je dat het ooit nog zal gebeuren?

Carl: Misschien, ik weet het nog niet. Weet je, iedereen blijft me dat vragen… De kans bestaat natuurlijk wel. We zien wel wat er gebeurt en waar we allemaal staan in het leven, maar er zijn tot nu toe nog geen grote plannen. We zullen zien wat de toekomst brengt.

Indiestyle: Verschilt het publiek dat voor je neus staat bij solo-optredens veel van het publiek dat naar Dirty Pretty Things of the Libertines ging kijken?

Carl: Er zijn wel kleine verschillen. Ik denk wel dat er enkele mensen zijn bij de solo-optredens die niets of weinig weten van Dirty Pretty Things of the Libertines, wat ook wel goed is. Dat is eigenlijk wel meer het geval in Europa. Iedereen in Engeland is geobsedeerd door fucking media en tabloids, iedereen roddelt. In Engeland draait alles ook meer om trends, de trends zijn belangrijker dan de muziek zelf. Het doet er niet toe of de muziek die we op de radio horen de beste is, zolang ze maar past in de trend van het moment. In Europa gebeurt dat veel minder. Ze draaien de nieuwe nummers hier ook veel, dus mensen die nog nooit van the Libertines gehoord hebben, krijgen ze toch te horen en dat houdt het wel interessant.

Indiestyle: Er was inderdaad een periode waarin de tabloids het erg op je gemunt hadden.

Carl: Ja, klopt. Er was een tijd wanneer ik echt hard mijn best moest doen om de media te vermijden. Ik had het geluk dan nog dat ik wat meer op de achtergrond stond en het allemaal nog binnen de perken bleef. Het is wel echt shit om bekend te zijn om iets buiten het domein dat je doet. Ik zou het echt niet leuk vinden als mensen zouden weten wie ik ben, zonder iets af te weten van mijn muziek. Stel je voor dat elke vrachtwagenchauffeur die voorbij rijdt: “WHOOOOO BARÂT!” naar me begint te schreeuwen. Zulke situaties heb ik wel al gezien. Dat is ook wat Peter (Doherty, nvdr) overkomt en het ziet er echt niet zo geweldig uit.

Indiestyle: Stoort het je wanneer mensen je aanspreken over je persoonlijke leven en niet over je muziek?

Carl: Toch wel een beetje, ja. Wat bijvoorbeeld heel irritant kan zijn, zijn fans die alleen maar willen praten over fucking bands of willen weten hoe Britney Spears eruit ziet, zulke dingen. (lacht) Of als mensen ontzettend idiote opmerkingen maken, in de aard van “Breng the Libertines terug samen, mate!”. (rolt met de ogen) Ik denk dan: “Hé, dat is nog eens een idee! Ik had dat nog nooit eerder bedacht!” (lacht)

Indiestyle: Voelde je dan geen druk om een reünie te doen?

Carl: Nee, niet echt. Ik miste het ook gewoon om samen op te treden en de liedjes te spelen. Om bepaalde redenen hielp de band op met bestaan, het was een natuurlijke voortgang van de zaken. Maar ik vond de concerten zeker leuk, het was iets dat ik graag wilde doen.

Indiestyle: Speel je nog oude nummers als je alleen optreedt?

Carl: Ja, absoluut! Als ik dat niet zou doen, zou het wel een hele korte set zijn. Ik heb enkele nummers van the Libertines gekozen die ik graag speel, en ik probeer ze altijd wel in de set te steken. Het zorgt ook voor afwisseling. Hopelijk zal de combinatie werken. Het zou heel wat minder tof zijn als de mensen voortdurend zouden praten tijdens alle nieuwe nummers en alleen maar zouden dansen op de liedjes van the Libertines, wat wel vaker gebeurt in Engeland. Dat gezegd zijnde, het Engelse publiek is echt geweldig. En vaak ook nogal grappig, soms krijg ik van die grote lads voor me die gevoelige lyrics naar me beginnen te schreeuwen met een zwaar accent. (lacht)

Indiestyle: En hoe valt het Europese publiek totnogtoe mee? Reageren ze goed op de nieuwe liedjes?

Carl: Eigenlijk heb ik nog maar één optreden gedaan in Europa tot nu toe, en dat was in Amsterdam. Die Nederlanders praatten wel nogal veel, maar dat zal altijd wel meespelen tijdens rustige nummers, denk ik. Toch was ik vrij blij met het optreden.

Indiestyle: Laten we dan maar hopen dat dit niet zal gebeuren in Botanique.

Carl: Zeker en vast. Dus ik hoop maar dat ik je niet betrap terwijl je aan het praten bent tijdens het optreden!

Indiestyle: Zal ik niet doen, beloofd! Bedankt voor het interview, Carl.

door Paola Verhaert


Luister gratis naar enkele nummers van Carl Barât op MySpace.

Album verdeeld door Pias.

Check ook At The Scene, de eigen blog van onze redactrice Paola en enkele vriendinnen.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!