Interview Birds That Change Colour - Ik heb beloofd niets meer over The Beatles te zeggen

We zijn doorgaans niet het type bakvis dat ganse uren aan de telefoon hangt. Wanneer we dat wel doen, is het vooral omdat er aan de andere kant van de lijn een zeer interessante persoon het relaas doet over een plaat waar je niet omheen kunt. Zo kwam het dat we op een doordeweekse avond aan de telefoon hingen met Koen Kohlbacher, frontman van de Belgische band Birds That Change Colour die met ‘On Recording the Sun’ een prima debuutplaat maakte. Omdat het verhaal achter de band ons mateloos interesseert, onderwierpen we hem aan een aantal vragen.



Indiestyle: Dag Koen, we kennen je als frontman van de band met de mooie naam Birds That Change Colour. Van waar heb je die en naar wat verwijst hij precies?
Wel, ik ben van de overtuiging dat het belangrijk is een goede naam te dragen. Bij het kiezen van een naam dacht ik terug aan één van de mooiste zinsneden uit de literatuur, ‘Birds That Change Colour’. Die komt uit ‘San Francisco Blues’ en is geschreven door Jack Kerouac. Op de een of andere manier raakt me dat heel diep. Ik vind ook dat het om één of andere reden onze muziek typeert. Weet je, als ik muziek maak, ga ik op zoek naar een soort van ‘zen’-moment, en vreemd genoeg krijg ik dat moment telkens ik die welbepaalde zinsnede lees.

Indiestyle: Je haalt het zelf voor een stuk aan, je hebt het over ‘onze’ muziek. Hoe solo is Birds That Change Colour nog?
Ik probeer de kerk wat in het midden te houden. Sowieso doe ik het songschrijven alleen, en tijdens optredens las ik steevast een moment in waarbij ik een nummer volledig solo breng. Dat vind ik ook belangrijk gezien er songs zijn die simpelweg niet met band gebracht kunnen worden. Al moet ik ook bekennen dat het al een hele tijd geen solo-project meer is. De liedjes worden al drie jaar met band gebracht. Daardoor zijn sommige nummers erg veranderd, kregen ze een andere invulling, een andere kleur zeg maar.

Indiestyle: Even over jullie debuutplaat ‘On recording the Sun’: wat me meteen opvalt aan het artwork is dat jullie allen Beatles-gewijs gekleed zijn in uniformen. Jullie meten je er toch een zeker imago mee aan. Hoe belangrijk is dat in jullie muziek?
Imago op zich is niet belangrijk, maar ik zeg dat vooral omdat ‘imago’ een negatieve connotatie heeft. Het is wel belangrijk dat je er een goede sfeer op nahoudt. Daar dragen die pakjes erg toe bij.

Indiestyle: Hoe bedoel je?
Van zodra we die pakjes aan hebben, weten wij dat het tijd is om in de stemming te raken. Zie het als een soort van ritueel die daarenboven nog eens flink dat eenheidsgevoel aanwakkert.

Indiestyle: Was het een bewuste keuze om voor die militaire pakjes te gaan?
Nee, we hebben ze niet met voorbedachte rade gekocht. Toen er een stockverkoop van oude uniformen was, ging ik vanuit een natuurlijke interesse eens een kijkje nemen. Ik kan daar immers niet aan weerstaan. Toen ik die pakken zag, heb ik die zonder na te denken gekocht. Het eerstvolgende optreden hebben we ze aangetrokken en het werkte wel. Het voelde goed. In die zin is het veeleer een louter impulsieve daad dan wel een doordachte keuze.

Indiestyle: Vertel me eens wat meer over het inhoudelijke deel van de plaat. Waar is hij opgenomen?
We hebben ze voor 70% opgenomen bij Luc van Reanimator Studios in Borgerhout. Verder namen we ook een deel thuis op. Dat was dan zowel bij mij als bij Christophe thuis, op één song na die we bij Stef Kamil Carlens opnamen.

Indiestyle: Een interessante meneer. Hoe zijn jullie ertoe gekomen om bij hem een nummer op te nemen?
Dat contact verliep eigenlijk via onze bassist, Christophe. Sinds kort speelt hij bij Zita Swoon. We wilden nog één song opnemen maar zochten een welbepaalde locatie. Toen kwam hij met dat voorstel op de proppen omwille van de leuke sfeer die er altijd hing.

Indiestyle: Fijn. Hoe stond hij tegenover de muziek?
Hij heeft het nummer alleszins gehoord en vond het zelf ook heel schoon. Iets waar ik uiteraard heel blij om ben.

Indiestyle: Het is een grote eer.
Absoluut, een grote eer en een grote meneer.

Indiestyle: Wat me voorts opvalt is de gastbijdrage van zangeres Nathalie Delcroix. Vanwaar de keuze om haar in de armen te sluiten?
Eigenlijk is alles heel pragmatisch gegaan. Ik was nog op zoek naar een vrouwenstem. Toen ik daar op een bepaald moment over sprak met Dave, onze drummer, bleek dat hij haar goed kende. Ik stuurde haar enkele nummers en ze was meteen mee… Hoera! Daarna heeft ze ‘Sunny Sides of Me’ ingezongen.

Indiestyle: En? Hoe liep dat?
Heel goed, we hadden voortdurend de slappe lach. Dat en het feit dat het resultaat zeer overtuigend was, liet ons spelen met het idee haar ook op andere songs in te schakelen. Uiteindelijk schreef ik een nummer met haar stem in gedachten, een duet dus, dat werd 'Oh What a Day'.

Indiestyle: Nathalie Delcroix is niet de enige waarop jullie verder beroep doen. Ook live krijgen jullie hulp van een aantal bijkomende muzikanten, die niet noodzakelijk een bijdrage leverden aan de plaat maar live iets meer te bieden hebben.
Klopt. Birds That Change Colour is heel lang een trio geweest. De plaat is grotendeels met dat trio opgenomen. Daarna hebben we nummer per nummer bekeken wat de songs echt nog konden gebruiken. Ik vertikte het om rekening te houden met de live-bezetting. Ik vond dat ik in eerste instantie een plaat moest maken om dan pas te zien hoe die daarna live te vertalen viel. Zo zijn er een aantal instrumenten bijgekomen. Gelukkig, ik vind immers dat er heel wat details in deze plaat zitten die hem een aparte klank geven.

Indiestyle: Dat vind ik ook. Hoe proberen jullie die diversiteit aan instrumenten en arrangementen dan live te brengen?
We proberen het te ‘benaderen’, in die zin dat het haalbaar moet zijn. Het heeft geen zin om met tien op het podium te staan. Soms wijkt dat af van de plaat, maar dat vind ik net positief. Anders kun je gewoon het album opzetten. Enfin, live klinkt het misschien anders maar daarom is het niet minder avontuurlijk.

Indiestyle: Als ik naar jullie songs luister, hoor ik veel Beatles, vooral van in hun psychedelische periode. Hebben ze jullie sound daadwerkelijk beïnvloed?
Wel, over The Beatles ga ik niks meer zeggen. Dat heb ik beloofd aan mijn collega Christophe. (lacht) Maar er zijn wel andere muzikanten die me hebben beïnvloed.

Indiestyle: Zoals?
Ik ben helemaal gek van die Engelse Canterbury scene. Kevin Ayers is daarin een belangrijk figuur. Niet alleen qua sound maar ook zijn houding ten opzichte van zijn songs vind ik geweldig. Hij brengt alles op een lijzige manier, vaak met een knipoog. Die knipoog vind ik wel belangrijk. Het gaat misschien aan de mensen voorbij, maar ook in de muziek van Birds That Change Colour zit dikwijls een vette  knipoog. Dan heb ik het zowel over de klanken als over de teksten. Van Kevin Ayers ben ik echt een enorme fan.

Indiestyle: Zijn er nog bands of mensen waar je naar opkijkt?
Ja, absoluut. Ik denk ook aan Robert Wyatt, The Beach Boys, Shirley Collins en The Incredible String Band, die weleens als de uitvinders van de psychedelische folk worden beschouwd. Bovendien heb ik het ook wel voor sommige groepen met een Amerikaanse inslag. Denk in dat opzicht aan The Byrds, Neil Young en Bob Dylan. Stuk voor stuk fantastische muzikanten.

Indiestyle: Ik hoor ook veel Supergrass.
Klopt, vooral van hun vroege periode ben ik fan. Eigenlijk hoor ik nog liever Gorky’s Zygotic Mynci, een cultband uit Wales. Ze hebben een grote invloed op mijn stemgeluid en maken ook de mix tussen folk en psychedelica.

Indiestyle: Nog?
Goh, ik ben zeer verliefd aan het worden op West Coast, het zou met andere woorden goed kunnen dat onze volgende plaat een soort van ‘Grateful Dead meets The Byrds’-plaat wordt. Dat zou ik alleszins fijn vinden.

Indiestyle: Je haalt het zelf een beetje aan door over een volgende plaat te beginnen. Waar hopen jullie zelf binnen een jaar te staan in de Belgische muziekscene? `
Eerlijk gezegd ben ik daar niet mee bezig. Momenteel denk ik daar niet aan omdat de plaat natuurlijk fonkelnieuw is. De vinyl versie is nu uit en we doen volop optredens. Ik ben dus vooral daar mee bezig. Voor mij is dat nu heel belangrijk, en afhankelijk daarvan zal het wel duidelijk worden waar we binnen een jaar zullen staan. Verder wil ik zoveel mogelijk optredens doen en werken aan een nieuwe plaat.

Indiestyle: Al een idee wanneer je die wilt uitbrengen?
Dat is moeilijk te zeggen. Of dat nu binnen een jaar is of langer, voor mij is het vooral belangrijk dat ik mijn eigen ding mag en kan blijven doen. Met plezier en met vrienden goede muziek maken. Dat is wat ik wil.

Indiestyle: Leuk vooruitzicht.
Absoluut, als dat zou lukken, zou dat me zeer gelukkig maken.

Indiestyle: Goed, laat ons hopen dat dit lukt. Wat is er voorts zeer kortbij?
Het vinyl album is inmiddels uitgekomen. Dat ligt zeker en vast in de betere platenzaken, en hopelijk ook in de slechtere.(lacht)

Indiestyle: Hoe belangrijk is dat vinyl voor jou?
Heel belangrijk, dat is altijd al een droom van me geweest. Het moment dat ik de vinyl van Birds That Change Colour voor het eerst vast heb, zal nu al een uitzonderlijk moment zijn in mijn leven.

Indiestyle: Schitterend. We wensen je er in ieder geval zeer veel plezier en succes mee. Hartelijk bedankt voor dit interview.
Zeer graag gedaan.

Door Vincent Coomans


Birds That Change Colour live zien kan in de zomer van 2011 nog onder meer in Gent (Boomtown, 23.07, info & tickets), Tielt (Melkrock, 14.08, info & tickets) en Brussel (Feeërieën, 24.08, info & tickets)

Birds That Change Colour MySpace

Album verdeeld door Munich Records

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!