Humo's Rock Rally - verslag preselectie Het Depot Leuven op 6 februari 2010

Het Depot in Leuven was zaterdagavond het toneel van de achtste voorronde in Humo's Rock Rally. Een avondje Rock Rally belooft altijd een ontdekkingstocht te worden langs onverwachte wegen. De bands die deze voorronde geprogrammeerd stonden varieerden van Franse hiphop over oude bluesrock tot glam rock metal. Gelukkig bleek de gids, Erika Van Tielen, in vorm te zijn om het publiek de hele avond lang bij de les te houden.

De tweede opeenvolgende preselectie in Vlaams-Brabant werd op gang getrapt door de hiphoppers van L'Ame Buccale. Deze crew uit Leuven rapte zowel in het Frans als het Engels en werd nog aangevuld met een zangeres. Ze brachten hun rhymes met een zekere flair en de flow was best wel ok. Voor hun laatste song wisselden de DJ's even de decks en sampler voor piano en basgitaar en dit resulteerde in een opwindender sound. Wanneer halverwege het nummer dan ook nog de beats invielen, lukte het zelfs om een deel van het publiek aan het bouncen te krijgen. Hip hop is sinds de passage van Rhyme Cut Core in de finale van 1992 al lang geen randverschijnsel meer in de Rock Rally, maar we zijn er niet helemaal van overtuigd dat L'Ame Buccale straf genoeg is om ook tot in de finale te geraken.

Bad Cirkuz leek een beetje zenuwachtig aan de set te beginnen maar eens de zangeres begon te zingen, bleek dat ze best wel straf uit de hoek kon komen. Het geluid van de groep was powersoul die wat tussen Anouk en Tina Turner in zat. Ondanks hun kwaliteiten waren we toch niet helemaal overtuigd. Na hun drie nummers gehoord te hebben, leek Bad Cirkuz ons wel een leuke band om een fuif op te vrolijken met soulvolle en funky live muziek, maar het geheel klonk een beetje te clichématig om ons echt te raken.

Barefoot and the Shoes waren twee jonge gitaristen die de Diestestraat in Leuven geregeld onveilig maken als buskers. Als lokale helden hadden ze dan ook de meest enthousiaste fanclub bij, inclusief spandoek, wat wel voor extra sfeer zorgde. Ze brachten aardige bluesrock maar deden daarbij net iets teveel hun best om op Jimi Hendrix te lijken. Daardoor kwamen de songs niet echt tot hun recht. Als ze zich iets meer concentreren op het uitwerken van de songs en iets minder op de tierlantijntjes dan kunnen er zeker nog mooie dingen uit groeien.

Na twee groepjes met hun wortels duidelijk in het verleden was het tijd voor een iets origineler geluid. Het Gentse vijftal Look & Trees was een van onze online tips voor deze voorronde. Hun eerste nummer deed nogal rommelig aan door de overvloed aan ideetjes die er in verwerkt zaten. Maar de opvolgers klonken al coherenter, en bevatten toch nog steeds voldoende verrassingen om de nummers interessant te houden. Vooral Leech heeft, met de juiste productie, potentie genoeg om uit te groeien tot een sterke single.

De 'favoriet' van Indiestyle voor deze voorronde was School Is Cool en dat bleek niet onterecht te zijn. De band speelde met een ongegeneerd enthousiasme dat onmiddellijk oversloeg op het publiek dat voor het eerst luid van zich liet horen. De groep rond zanger/gitarist Jonathan Genard bracht mooi uitgewerkte songs voortgestuwd door een aanstekelijk ritme. New Kids in Town deed ons wat denken aan het opgewektere uptempo werk van Daniel Johnston. Ook In Want of Something en Junkyards Kids waren songs met inhoud die ons benieuwd maakten naar meer werk van dit gezelschap. Het zou ons sterk verbazen als School Is Cool het niet ver zo schoppen in deze editie van de Rock Rally.

De zesde act van de avond was Silverfish. Die hadden voor de gelegenheid hun beste pak en das aangetrokken. De combinatie van hun brave poprock en de outfit zorgde ervoor dat we het gevoel hadden naar  de band te kijken die je ziet opduiken op het prom bal in Amerikaanse tienerfilms. Een beetje te braaf en te weinig durf voor de Rock Rally naar onze mening. Het kwam misschien door de stress om voor een grotere zaal te spelen, maar ze misten de overgave en de goesting om te spelen die je van een beginnend groepje wel verwacht.

Spannender waren Emperors of Decay en hun glam rock metal, zoals de heren hun muziek zelf omschrijven. Dit viertal grossierde in seventies hard rock van het genre Judas Priest, Motley Crue en Iron Maiden, inclusief wijdbeense gitaarsolo's. Ze waren duidelijk gekomen om Het Depot wakker te schudden. We zijn dan wel geen grote fan van het genre, maar de drie songs konden ons wel bekoren en klonken zeker niet belegen of langdradig. Vooral The Neon Drugs was een degelijke song die rond een goeie riff opgebouwd was. Of ze de finale halen kunnen we moeilijk inschatten, maar we vermoeden wel dat de Emperors of Decay in een niet zoverre toekomst hun plaats op Graspop zullen veroveren.

Vincent & Jules tapten uit alweer een ander vaatje. Dit trio speelde met de nodige branie en attitude. De drummer had precies goed gekeken naar Steve Forrest van Placebo (of dat goed of slecht is, is een discussie voor een ander moment). Ze hadden aardige songs in huis, alleen jammer dat hun Engelse songteksten een beetje rammelden. Nu, dat is een euvel waar meerdere jonge Belgische groepen mee worstelen. Voor Fragments werd de bas geruild met een synth, wat zorgde voor een ander geluid. Zelfs in een set van maar drie nummers is het niet slecht om wat variatie te stoppen, zeker als je de jury en het publiek moet overtuigen van je kunnen. Afsluiter House was een aanstekelijk poppy nummer dat wel wat weg had van Pavement.

Ook The Pilot Light speelde in de klassieke gitaar/bas/drum opstelling, maar hun présence en songs waren eerder gewoontjes zonder een uitschieter naar boven toe. Hun passage kon maar matig boeien en de zaal was dan ook snel afgeleid, aan het gebabbel rondom ons te horen. Hasty Lady was geen onaardig nummer, maar de koebel in het refrein was eerder storend dan dat ze iets extra bracht en haalde zo wat schwung uit het liedje.

De afsluiter van de avond was de punkrock van El FUZZ! uit Diest. Ze hadden met Niel Hendrickx een frontman in huis waar je niet naast kon kijken en die uithaalde zoals je van een jonge rocker kan verwachten. Hun rechttoe rechtaan punkrock was niet echt origineel te noemen, de eerste referentie die ons te binnen schoot was The Datsuns, maar dat was geen beletsel om het publiek nog mee te krijgen. De drie songs lieten ons geloven dat de groep wel in staat moet zijn om een langere set te kunnen spelen.

door Gert Thijs

Links:
Humo's Rock Rally 2010
Het Depot
Foto's van deze preselectie