Humo's Rock Rally - verslag halve finale Vooruit op 7 maart 2010
De laatste rechte lijn naar de finale van Humo's Rock Rally 2010 lag zondagnamiddag in Gent. In de Vooruit meer bepaald. Sneuvelen in het zicht van de streep is natuurlijk niet tof, maar ook na deze laatste halve finale moeten er onvermijdelijk enkele fijne groepen uit. Gelukkig ligt de keuze niet bij ondergetekende en hebben de heren en dames van Humo daar een vakjury voor…
Of Maya’s Moving Castle de finale haalt is uiterst twijfelachtig, maar van ons krijgen ze alvast het voordeel van de twijfel. Hoewel het muzikaal nog wat rammelt en allemaal iets te bombastisch klinkt, beschikt de groep zonder twijfel over een erg getalenteerde zangeres. Je zou kunnen zeggen dat hun cover van “Sabotage” van The Beastie Boys in een heel nieuw kleedje werd gestoken, maar op de één of andere manier klinkt dat net iets te frivool voor een dergelijk nummer. Laat het ons dan maar houden op een nieuw paar legerlaarzen. Iedereen weet dat een oorlog enkel gewonnen kan worden met een degelijke schoen aan de voet!
De combinatie van sarcastische teksten en pretdeuntjes die de muziek van Nele Van den Broeck kenmerkt, bleek ook nu weer een beproefd recept. Helaas wist de cover van The Magnetic Fields de pret enigszins te drukken. Het was duidelijk dat de zangeres behoorlijk nerveus was, en helaas liet zich dat bij momenten pijnlijk horen op vocaal vlak. Het is dat de openbare omroep al besloten heeft om ene Tom Dice naar het songfestival te sturen, deze drie jolige dames zouden vast hoge ooien gooien in Europa!
Over The Jerusalem Syndrome kunnen we kort zijn: een behoorlijk eerste nummer, een goede cover en een slecht laatste nummer. We weten niet naar welke kant dat de balans doet overhellen, maar we zijn geneigd om gematigd pessimistisch te zijn.
Ook voor Willow lijkt de finale redelijk veraf te zijn. Hoewel ze ondergetekende in Eeklo nog wisten te overtuigen, was de liefde in Gent plots over. De frontman was nog steeds niet verlost van de peper in zijn achterwerk, en dat was niet alleen vervelend voor hem, maar vooral ook voor ons. Het helpt daarbij trouwens niet om aldoor de microfoon uit te kafferen dunkt me. Of hoe Sturm und Drang alleen niet altijd voldoende is. Vraag dat maar aan Philippe Gilbert…
Gelukkig was er toen Charlie Jones Big Band. Ook hen had uw dienaar al eerder aan het werk gezien en ook bij deze band was hij uiterst opgetogen. In Gent brachten ze een leuke cover van de New Weird Americapatriarch Devendra Banhart, een verrassend breekbare keuze na de onstuimige vertoning in Eeklo. Verder rockten deze heren nog steeds als de beesten. Jawel, Charlie Jones Big Band was gewoon een sterke kandidaat.
Ik weet niet wat het is met die zangers en zangeressen die hun teksten op quasi onhoorbare fluistertoon door de microfoons blazen, maar als volwaardig element van het publiek hebben we er ook graag iets aan. Wat Willow teveel had, was bij Amatorski duidelijk te weinig aanwezig: volume. We kunnen ons inbeelden dat er mensen zijn die volledig wegkwijnen bij dit etherisch gehijg, maar ons kon het niet echt bekoren. Toch was het niet allemaal negatief. Eigenlijk had deze groep zelfs goede songs meegebracht, en ondergetekende is er zich dan ook terdege van bewust dat hij een absolute azijnpisser is als het aankomt op stemgeluid. Dat Amatorski een nummer opdroeg aan de betreurde Mark Linkous van Sparklehorse, wist deze man bovendien absoluut te appreciëren.
Joni Sheila wist ons in Eeklo maar matig te boeien, maar wat ze in Gent uit haar mouw toverde was absoluut het beste wat we te zien kregen. Deze singer-songwriter is op korte tijd enorm gegroeid en dat maakte haar doortocht in de Vooruit tot één waar je absoluut niet kon naast kijken. Dat je weleens over haar durft te kijken zou echter een flauwe opmerking zijn die hier geen enkele relevantie heeft. Joni Sheila bracht als cover “Every Day Is Exactly The Same” van Nine Inch Nails. We nemen het woord niet graag in de mond, maar het kippenvelmoment was hier toch echt wel een feit. Aan de reacties in het publiek te horen, was uw verslaggever duidelijk niet de enige die deze niet geheel ontoevallige samentrekking van de spiertjes in de huid ervoer.
Een bom testosteron. Zo zou je Emperors of Decay misschien het beste kunnen omschrijven. Dat zoiets ook afstraalt op je publiek was vooral ook te merken aan de iets te wild pogoënde fans die zich op de eerste rijen hadden geposteerd. Jammer genoeg viel ondergetekende net buiten het stralingsgebied en bleef hij er bijgevolg vreselijk onbewogen bij. Een laatste wahoopsoffensief door het inzetten van een wulpse danseres die zich in schaarse kledij over het podium bewoog kon niet meer baten. Met een dergelijke naam was het voor mij overigens al op voorhand verloren. Voor de liefhebbers van Slash en AC/DC.
De dames van Gloria hadden een seintje gegeven dat ze wat later zouden zijn door een panne met de auto. Op de dag dat je een halve finale van Humo’s Rock Rally speelt is dat natuurlijk ontzettend balen. Niet getreurd, Gloria werd als voorlaatste band ingepast en bracht een opmerkelijk volle en volwassen performance. De inbreng van een drummer en saxofonist zijn hier natuurlijk niet vreemd aan. Met de keuze voor “Walk On The Wild Side” van Lou Reed als cover bewezen ze trouwens over een goede smaak te beschikken. Net als Joni Sheila maakte deze groep een erg grote sprong voorwaarts.
F*ck You Stupid Loser sloot de avond af en dat gebeurde uiteraard weer met veel feestgedruis. Als je met deze band mag afsluiten, beschik je als organisator meteen over een veredelde afterparty. Deze vrolijke bende, die op Limbomania nog de publieksprijs en de tweede plaats wisten te bemachtigen, zien we eerlijk gezegd nooit als een potentiële winnaar, maar een finaleplaats is op basis van hun geestdrift zeker verdiend. Als cover kozen de Truienaars voor “You Are Unbelievable” van EMF. Party On!
door Gijs Brans
Links:
Humo's Rock Rally 2010
Vooruit
Foto's van deze preselectie
