Hot Hot Heat – Future Breeds: uptempo happy ritmes en sombere teksten

2 minuten en 42 seconden. Dat zou de perfecte lengte zijn voor een popsong. Althans, volgens ene Joshua Allen van The Morning News. Kijken we naar “California Dreamin” (The Mamas & the Papas) of naar “This Charming Man” (The Smiths) dan kunnen we die stelling alleen maar bevestigen. Give or take a second naargelang de versie.

Op “Future Breeds” klokt "Jedidiah" ook af op 2:42. En toch is er geen vergelijk mogelijk met de hierboven vermelde klassiekers. Een wereldnummer zal het nooit worden. Waarom? Omdat de laatste 15 seconden de meest overbodige 15 ooit zijn. 2:27 dus. Geen 2:42. Close, but no cigar! Die 15 overbodige seconden vertalen het grootste pijnpunt van de vijfde worp van deze eigenzinnige Canadese band: dit album hebben ze zelf geproducet. En dat hadden ze beter niet gedaan. Het resultaat is een aaneenschakeling van te lange songs en te veel nutteloze tierelantijntjes. Op de beste momenten doet Hot hot heat denken aan een mix van Supergrass, The Fratellis en Arctic Monkeys. Ergens. Maar dan de C-versie.

Het album telt 12 nummers, en die rit is te weinig overtuigend. "21@12 (21 at midnight)" is een topnummer. Catchy, speels, ritme zit goed. Maar duurt misschien net iets te lang (waarom moest dat insectengezoem er per se bij op het einde?!). "Zero Results", puik. "Future Breeds" idem, alleen al voor de tekst (“it’s hard to hide behind the fortress of it’s not my fault”). "Buzinezz Az Uzual" en "Nobody’s Accusing You of Having a Good Time" belichamen het contrast tussen het uptempo happy ritme en de somberheid van de teksten doorheen zowat elk nummer. Of hoe beter de nietigheid van ieder te omschrijven als “he prays for my blind eye, i pray for his new wife, we pray for nothing”.
 
Is "Future Breeds" daarom een slechte cd? Of Hot Hot Heat afgeschreven? Helemaal niet. Hot Hot Heat heeft goeie songs te over. Afzonderlijk, te vinden doorheen hun volledige repertoire. Catchy sing-a-longs. En daarom moet de band het vooral hebben van live performances. Gooi ze op een festival en de weide staat gegarandeerd in vuur en vlam. Gooi ze in de cd-lader en de wijsvinger zal zelden de repeat-toets beroeren.

Maar, maar, maar… Hot Hot Heat is al lang geen eendagsvlieg. En klasse hebben ze in overvloed. Zelfdiscipline misschien iets te weinig. Daarom: laat het producen aan een producer over, gooi alle ballast uit de songs, probeer niet langer te bewijzen wat je allemaal in de schuifjes hebt zitten en die zesde is een klassieker in wording. But then again, who are we?

Score: 3/5

door Mark Baeten

Links:
Hot Hot Heat MySpace
Hot Hot Heat homepage
Verdeeld door Suburban

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!