Horses - Horses: keer op keer verstillende schoonheid

Sinds een dik jaar maakt het  Belgische Horses een opmars in intieme, nationale duyster-kringen. Met recht en rede want de band maakt uitstekende songs die keer op keer getuigen van verstillende schoonheid. Zo ook op hun allereerste EP, doorgaans de voorbode van een debuutplaat.

Op ‘Horses’ staan vier gebalde nummers die zweven tussen Iron & Wine, The Bony King Of Nowhere en The Bear That Wasn’t. Hiervoor steunt de groep nog het meest op de mooie intrigerende stem van zanger Bert Vliegen. Dat tot de verbeelding sprekende randje stoppen ze ook op voortreffelijke wijze in hun geluid: de belletjes in ‘Ellesmere’ die als een rode draad door het verhaal lopen of de diverse instrumenten in ‘White Lake’ die de band zelf beschrijft als “toys”. Het maakt de muziek zeer gevarieerd, bij beide nummers gaan ze er ook een breed klankenspectrum mee vullen. Het komt hun sound absoluut ten goede. De melodieën – luister naar opener ‘These Birds’ – zijn bovenal meeslepend en strategisch uitgekiend.

Vier nummers is nogal weinig, maar we houden wel van die aanpak, in vier songs ver wars van alle poespas je verhaal vertellen, zonder de overbodige details. Het vraagt respect voor een beginnende band die dankzij die “Less is more”-aanpak te catalogeren valt als “in de gaten te houden”.

Score: 3,5/5

Door Vincent Coomans


Horses MySpace

EP verschenen bij Collectief Debonair

Small-time Hero, de eigen blog van onze redacteur Vincent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!