Hitch, het grote slotinterview - Ik wil dat mensen onthouden dat we het allemaal op onze eigen manier hebben gedaan

Het gebeurt vaak dat muzikanten je laten wachten. Bij Hitch-frontman Mich Decruyenaere ligt dat wel anders. Stipt op tijd begroeten we elkaar aan het station van Kortrijk om van daar te vertrekken naar het gezellige Muziekcafé Track, dat zich uitstekend leent voor interviews. Door de boxen galmt de dodenmars gelukkig net niet. Het zou nochtans niet ver gezocht zijn, want na een muzikale loopbaan van ruim vijftien jaar geeft Hitch er de brui aan. Dat deden ze met een slotconcert  voor een vol huis op 18 december 2010 in De Kreun in Kortrijk. We blikken samen met Mich terug op het ontstaan van Hitch , de vele hoogtepunten van de Kortrijkse groep en de toekomst van ’s mans label Vlas Vegas.



Indiestyle: Dag Mich, Hitch kan terugblikken op zo’n vijftien jaar muziek. Je zou haast vergeten hoe het allemaal begonnen is voor jullie. Hoe ging de bal aan het rollen?
Om eerlijk te zijn, simpelweg uit het niets.  We waren allen prille skateboarders die slenterden in Aalbeke, het dorp waar we woonden. Het was in die periode dat we ook met verschillende soorten muziek in aanraking kwamen. Dat ging dan voornamelijk om muziek van bands als Dinosaur Jr. die toen vaak terug te vinden waren in skateboardfilms. Bovendien speelde mijn broer (nvdr. Fré Decruyenaere, ex-Galatasaray) ook muziek. Het grappige wil dat hij ooit eens een elektrische gitaar had gekocht maar die eigenlijk amper aanraakte.

Indiestyle: Dus je pakt die vast en begint er wat op te jammen? Is het zo gegaan?
Klopt, eerst waren dat voornamelijk nummers van Slayer omdat die riffs soms heel basic waren.  Dat lukte wel, in diezelfde periode kochten mijn kompanen ook heel basic instrumenten. En zo begonnen we samen te spelen en muziek te maken.

Indiestyle:  Hitch was geboren..
Niet helemaal, het was eerder een ander bandje van waaruit Hitch is ontstaan, met wat mensen die erbij kwamen en opnieuw vertrokken. Enfin, zaken die normaal zijn bij de opstart van een band. Uiteindelijk speelden we onder de naam Hitch, maakten we enkele nummers en wilden we die opnemen met het oog op het uitbrengen van een debuutplaat. Op dat moment was Edward van Goodlife Records essentieel.

Indiestyle: Hoezo?
Die man zag iets in ons, hij wilde onze debuutplaat uitbrengen op cd en vinyl. Vooral dat laatste vonden wij superinteressant gezien we zelf helemaal wild waren van vinyl. Bovendien wilde hij die cd ook op de Amerikaanse markt gooien. Hij heeft Hitch dus een flink zetje gegeven.

Indiestyle: Dat was ook nodig, neem ik aan. Vergeleken met nu was er wellicht een groot verschil qua accommodatie, communicatie en ondersteuning. Hoe hebben jullie die overgang ervaren?
Klopt, vijftien jaar lijkt niet veel maar op vlak van communicatie en promotie is dat absoluut gigantisch.  Het geluk dat wij hadden in die tijd, was dat we behoorden tot een bepaalde scene die groeit en leeft van netwerken. Er waren toen nog geen sociale netwerksites, laat staan een gsm en/of internet. Toen gebeurde het netwerken voornamelijk via brieven en het versturen van mixtapes. Die werden ook opgestuurd naar de zogenaamde fanzines die eigenlijk een verslag maakten van wat leefde binnen die scene. De grootste promotie gebeurde echter via mond-aan-mondreclame terwijl die ontmoetingen nu veeleer digitaal zijn.

Indiestyle: En omtrent accommodatie? Hadden jullie voldoende podia om jullie ding te doen?
Voor ons was vooral JH ’t Skut in Aalbeke logischerwijs van groot belang. Dat was een relatief nieuw jeugdhuis met Frankie Devos (nvdr, directeur Kunstencentrum Buda) als voorzitter. Hij zocht jongeren die bereid waren om  samen met hem concerten te organiseren. Wij zijn daar toen allen ingestapt. Bovendien konden we daar ook naar hartenlust repeteren. We hadden echt het gevoel dat we daar enorm gesteund werden. En gezien we daar ook zelf de concerten mochten organiseren, konden we al eens onszelf programmeren. Bovenal mag je ook de andere twee punten van de ‘gouden driehoek’ niet vergeten. Er was toen immers vaak kruisbestuiving met concerthuizen als de Pits in Kortrijk en Lagaar in Lauwe. Dat heeft ons ook enorm vooruit geholpen.

Indiestyle: Waren dat de enige podiummogelijkheden op lokaal vlak?
Nee hoor, regelmatig werden ook last-minute gigs georganiseerd op locaties – ook in Kortrijk. in het textielhuis bijvoorbeeld. Dat werd toen een dag of 5 voor het concert verspreidt via allerhande kanalen (telefoon, brieven, mond-aan-mond,…). Soms waren dat shows voor 100 man op locaties waar normaal geen shows doorgaan, soms ook gewoon kleine concerten voor 5 man in kelders. Zonder twijfel hebben die concerten een belangrijke rol gespeeld in onze loopbaan.

Indiestyle: Dit kun je toch moeilijk vergelijken met de accommodatie van nu. Hier kun je bij wijze van spreken een band starten, je repetitiehok uitkiezen en meteen op tal van podia belanden. Wat me echter vooral intrigeert, is dat jullie het DIY (Do It Yourself) principe altijd hoog in het vaandel hebben gedragen. Was dat – gezien die beperkte accommodatie – niet veeleer een noodzaak?
Goh, het is dubbel. We droegen dat principe inderdaad hoog in het vaandel, hoewel we eigenlijk die eerste plaat niet zelf uitbrachten. Het was veeleer een ideaal. We wilden met Hitch zo weinig mogelijk afhankelijk zijn. In dat opzicht was het voor ons belangrijk dat we de touwtjes stevig in eigen handen hadden. Bovendien hebben we dat principe ook doorgevoerd in onze zoektocht naar shows. We moesten naar het buitenland, we hadden geen tijd om te lanterfanten. Dus regelden we zelf onze tournees. Zoals ik zei, dat was noodzakelijk. Waren we toen in België gebleven, dan waren we zonder twijfel doodgebloed.

Indiestyle: Tot jullie Clair Obscur uitbesteedden aan iemand anders, met name John Congleton. Dat was in strijd met dat principe.
Klopt, maar ik was achteraf wel blij dat we het gedaan hebben. Het was goed dat we het even loslieten, al voelde je wel dat iedereen daar bang voor was. Het voelt een beetje alsof je je eigen kind uit handen geeft, een naar gevoel. Ik staafde het idee door andere platen te laten horen die Congleton had bewerkt. Die man was echt vakkundig, dus zijn we er voluit voor gegaan. Het resultaat mocht er wezen, in die mate dat we achteraf zelfs spijt hadden dat we het niet eerder hadden gedaan. Het is echt dubbel. Want uiteindelijk heeft dat principe ook iemand als Hein, onze geluidsman en tevens vierde bandlid, enorm geholpen. We zagen hem als het ware echt meegroeien met ons. Dat deed ontzettend veel deugd.

Indiestyle: Jullie hebben ruim vijftien jaar muziek gemaakt, wat was voor jou het ultieme hoogtepunt?
Ik heb er twee eigenlijk. Allereerst was er die eerste tour in de Verenigde Staten. Toen was alles nog nieuw en bijgevolg ook superinteressant. We zijn zo’n drietal keer op tournee geweest door de States en dat was degene die het meeste underground was, letterlijk en figuurlijk. We werden daar opgenomen in een concertcultuur. Je hebt er veel shows waar je alleen maar naar toe kan als je 21 jaar bent. Dus organiseerden die jongeren het zelf. We hebben zowat de helft van die tournee afgewerkt in kelders. Soms was dat maar voor vijf man maar dan nog bleef die sfeer uitzonderlijk. Het was werkelijk een nieuwe wereld die voor ons openging. Die typische concertcultuur  waarin we werden opgenomen en die muziekbeleving. Maar bovenal  het teken dat Amerikanen – hoewel men daar soms andere meningen op nahoudt – ook zeer gastvriendelijke mensen kunnen zijn.

Indiestyle: Dat kan ik geloven. En hoogtepunt nummer twee?
Overduidelijk ons eerste optreden in Zuid-Afrika. Dat maakte deel uit van een uitwisselingsprogramma. Zo vertrokken we met twee bands naar Zuid-Afrika om er enkele concerten af te werken. De andere band was Das Pop. Ik weet nog goed dat ons eerste optreden in zo’n township was. Het krioelde er van de kinderen. Wij waren helemaal kapot van de reis toen we daar aankwamen. Ze hadden wat materiaal voor ons voorzien. Echt superkleine amps maar bon, we deden gewoon alles wat we konden om de sound zo goed mogelijk te krijgen met het materiaal dat er voorhanden was. En we begonnen te spelen en die kinderen gingen echt compleet uit de bol. Dat was een unieke ervaring. Ze begonnen te dansen op onze muziek op een erg ritmische manier. Dat ga ik nooit vergeten. Het zette ons even weer met de voetjes op de grond.

Indiestyle: En het dieptepunt?
Voor mij persoonlijk kwam dat na die laatste plaat ‘Clair Obscur’. Toen de cd uit was, waren wij werkelijk opgetogen. De recensies waren zeer lovend en de plaat werd onthaald als de beste Hitch-plaat ooit. En toch bleven de shows uit. We werkten amper vijftien shows af. Dus richtten we ons maar op zomerfestivals zoals Pukkelpop, Dour en Rock Herk maar ook die bleven uit.

Indiestyle: Waarom was dat denk je?
Geen idee, dat meen ik. Maar bon, daarna hebben we nieuwe nummers geschreven die we nadien één voor één naar de prullenbak verwezen. Het was gewoon niet goed meer. Ik had constant het gevoel dat we onszelf aan het herhalen waren. Het voelde een beetje als richtingloos ronddobberen. Waar ik lang voor had gevreesd was uitgekomen. De vibe was helemaal weg en ook na de repetities bleven we onvoldaan achter. Wat doe je dan? Iemand erbij nemen? Ik vond dat niet echt een optie. Toen begon ik over het idee om te stoppen. Om Hitch te begraven. Ik geef toe, een klein drama. We hebben nadien nog gespeeld in de handelsschouwburg, exact een jaar geleden. Er waren toen heel wat discussies omdat niet iedereen overtuigd was van dat idee. Daarna heb ik hen gevraagd om nog een laatste show te doen. Om er een positief einde aan te breien en duidelijkheid te scheppen voor de fans. De rest van het verhaal ken je.

Indiestyle: Juist, jullie speelden een afscheidsshow op 18 december 2010 in De Kreun. Hoe was die? Speelden jullie niet voor een vol huis?
Wel, het was bijna uitverkocht maar het slechte weer gooide wat roet in het eten. Zo was er een bus met fans uit Kroatië die hun reis afgelast zagen. Maar bon, het was lang niet onze beste show niettegenstaande ik wel het gevoel had dat we de juiste setlist hanteerden en dat heel wat mensen onze muziek intens beleefden. Bovendien kregen we achteraf veel reacties van mensen die ons gingen missen, van wiens leven we deel uitmaakten. Dat doet toch deugd hoor.

Indiestyle: Jullie hebben bij sommige mensen inderdaad heel wat teweeggebracht. Hoe willen jullie als band onthouden worden?
Ik hoop dat men ons onthoudt als een groep die meer was dan muziek. Hitch was meer dan een groep. We zijn er echt veel geweest voor andere groepen, hebben ook zotte groepen naar hier gehaald. Nog meer wil ik dat de mensen onthouden dat we het  allemaal op onze eigen manier hebben gedaan. Ik weet nog dat Maarten Devoldere (frontman van Balthazar) ooit eens na een optreden kwam praten met me. Hij vond ons interessant, onze sound was anders, eigenzinniger. Mensen vonden het ook altijd vreemd dat we niet deelnamen aan Humo’s Rock Rally. Ik ben nog steeds blij dat we dat niet gedaan hebben. Muziek is geen wedstrijd, het is een passie, een gevoel; ook al begrijp ik het belang die zo’n rock rally heeft tegenwoordig om ergens te raken.

Indiestyle: Oké, het is goed dat jullie daar geen spijt van hebben, maar zijn er geen andere zaken die jullie ervaren hebben als een gemiste kans?
Ja hoor, ik vind het nog altijd jammer dat we nooit in Japan zijn geraakt. Er waren veel besprekingen en een tournee door Japan was ook erg concreet. Uiteindelijk is dat toch nog afgesprongen. Wat me wel stoort is dat daar altijd heel groots over gedaan wordt. Een paar jaar geleden stond in koppen van letters in een magazine dat The Black Box Revelation op tournee ging in de States. Dat is niet nieuw hoor, tien jaar geleden stonden wij daar ook. Het wordt echt heel snel opgeblazen. Iedereen kan toeren in de States. No big deal. (lacht)

Indiestyle: Dat durf ik absoluut te geloven. Wat rest er nog voor de Hitch-fan? Komt er nog onuitgegeven werk?
Wel, onlangs boden we nog een onuitgegeven nummer ‘The Blinding Light’ als download aan. Dat kun je nog steeds downloaden op volgende link. Verder heb ik nog veel materiaal op zolder waar wellicht niks mee zal gebeuren. En natuurlijk is alles van Hitch nog te koop in de GTO, vlasmarkt  Kortrijk (boven café Gainsbar). Er komt binnenkort trouwens nog een video online van ons laatste concert in De Kreun. Deze zul je kunnen vinden op de 4X4-website (nvdr, interregionaal samenwerkingsproject tussen 4AD Diksmuide, De Kreun Kortrijk, Le Grand Mix Tourcoing en 4 Ecluses in Duinkerke).

Indiestyle: En wat met de leden? Komen er nog nieuwe projecten van jullie?
Onze bassist Paul en onze drummer Olivier treden al op met een nieuw project. De band heet Tarn en brengt heavy spul. Ikzelf heb ook nog een aantal ideetjes en speel met het idee om alleen iets op te zetten. Maar er is nog niks concreet. Feit is dat ik zeker nog actief blijf in de muziekwereld.

Indiestyle: En met je label Vlas Vegas? Het valt niet te ontkennen dat er heel wat bands uit jullie label gestopt zijn de laatste tijd. Vullen jullie die nog aan?
Er ontstaan heel wat interessante bands, vooral in het hardere genre. Ik denk bijvoorbeeld aan een Black Haven. Die hebben we ietwat doorverwezen naar grote labels als Hypertension, simpelweg omdat die meer kunnen betekenen voor hen dan Vlas Vegas. Door de fusie van Bang met Pias zijn wij maar een kleine garnaal geworden. Om die reden brengen we ook geen cd’s meer uit, enkel vinyl. Zo hopen we onze tweede adem te vinden. Nog meer dan vroeger willen we van Vlas Vegas immers een label maken voor de meerwaardezoeker.

Indiestyle: Dat onthouden we Mich. Bedankt voor het interview en nog heel veel succes met de projecten die jullie na Hitch nog zullen doen.
Bedankt!

door Vincent Coomans (foto: Eefje Casteele)


Hitch MySpace

Small-time Hero, de eigen blog van onze redacteur Vincent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!