Gorillaz - The Fall: experimentele denkoefening
Als we een lijstje maken met invloedrijke bands uit het afgelopen decennium, mogen we Gorillaz absoluut niet vergeten. Gorillaz wist zich dankzij de genialiteit van frontman Damon Albarn een bijzonder eigenzinnig en cool imago aan te meten. Zowel op muzikaal als op grafisch vlak wist de band vele fans aan wal te trekken. Gorillaz is echter vooral bekend als act die heel snel oog heeft voor nieuwe en vooruitstrevende technieken. Het verwonderde ons geenszins dat ze er als eerste groep ter wereld in slaagden een plaat te maken met de gloednieuwe – enfin, zo nieuw is hij nu ook alweer niet meer – Ipad. ‘The Fall’ is meteen de opvolger van het vorig jaar uitgebrachte ‘Plastic Beach’, nog steeds beschouwd als het absolute orgelpunt van de Britse band.
‘The Fall’ werd volledig gemaakt tijdens de wereldtournee die Gorillaz het voorbije jaar ondernam. Dat Damon Albarn tegenwoordig inspiratie op overschot heeft, merken we bij het kijken naar de vijftien nummers tellende tracklist. In tegenstelling tot op voorganger ‘Plastic Beach’ doet Albarn het vrijwel uitsluitend met zijn vaste band en dus niet met ’s mans veelgebruikte gastvocalisten. Dat is vooral in het begin wat wennen. De vermoeidheid in de stem van Albarn valt duidelijk te horen op ‘Revolving Doors’ en op ‘The Parish of Space Dust’ die beiden nogal monotoon en dof uit de speakers schallen. Het monotone is in tegenstelling tot vorige platen iets prominenter aanwezig. Dat wijten we graag aan de veelgebruikte synthesizers die het goede van de plaat al te vaak verdringen. Denk bijvoorbeeld aan de uitzonderlijke start van ‘Hillibily Man’ dat mede door de gitaarpartij van Mick Jones opklimt tot iets moois maar even snel naar de verdoemenis wordt verwezen door de wel erg voor de hand liggende synths.
Niet dat het allemaal slecht is, integendeel, er zijn ook behoorlijk veel momenten waarop de genialiteit van Albarn en de zijnen komt bovendrijven. Gecharmeerd werden we door de melodie in ‘Little Pink Plastic Bags’, de opbouw in ‘Amarillo’ en ‘Aspen Forest’ die wat ons betreft best bestempeld mogen worden als de hoogtepunten van de plaat. Om dan nog te zwijgen van de verstillende bijdrage van gastvocalist Bobby – wat een held! – Womack in het heerlijke soulvolle ‘Bobby in Phoenix’. Met een vreemd gejodel in slotsong ‘Seatle Yodel’ eindigt ‘The Fall’ vervolgens op een wel erg ludieke wijze.
Technologie staat niet stil, dat is maar goed ook. We hopen evenwel dat het maken van platen aan de hand van de Ipad geen trend wordt. ‘The Fall’ mag dan een aardige poging zijn, er zat volgens ons veel meer potentieel in. Het gros van de nummers zijn interessante ideeën die met de nodige zorg en geduld nog veel mooier hadden kunnen worden maar vreemd genoeg verdwalen in het experiment. We zijn er nog niet uit of deze denkoefening nu goed of slecht is. Dat kunnen we pas zeggen na het beluisteren van een volgende plaat, die wellicht verdergaat op de goede elementen van deze.
Tot dan toe beschouwen we ‘The Fall’ als een leuke zoethouder, een verlangen naar meer en beter, maar vooral als een interessant plaatje boordevol veredelde b-sides die zich vooral richten tot de echte Gorillaz-fans. Gezien wij tot die laatste groep behoren, gunnen wij Damon Albarn alvast het voordeel van de twijfel.
Score: 3/5
Door Vincent Coomans
Gorillaz website
Album verdeeld door EMI
Small-time Hero, de eigen blog van onze redacteur Vincent
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!