Emily Jane White - Ode to Sentience: betoverend én betoverd
Het is vreemd : zelfs na enkele luisterbeurten leek het nieuwste album van Emily Jan White tegen te vallen. Als je het album daarentegen meteen na haar twee vorige in chronologische volgorde afspeelt, vallen de puzzelstukjes in mekaar, hoor je de evolutie die ze doormaakte, en hoe natuurlijk die klinkt.
Betekent dit nu dat je die eerdere albums moet gehoord hebben om te kunnen genieten van deze plaat? Natuurlijk niet. Emily Jane White heeft een pracht van een stem, met daarin een langoureuze zucht, een van verlangen zwangere toets, die haar zo herkenbaar maakt tussen al die andere vrouwelijke singer-songwriters. Ook zijn er de strijkers, altijd aanwezig (prominent of op de achtergrond), en altijd het lied dragend. Er is de piano, die de melodielijnen uittekent. Op dit album is er bovendien een rijkere orkestratie, rijkere arrangementen, en zelfs een breder palet aan stijlen.
Zo klinkt ‘The Cliff’ wel heel erg laidback country. Tot we Emily's eigen stem horen, denken we daarbij aan schoon volk als Emmylou Harris, Caroline Herring en Gillian Welch. ‘Requiem Waltz’ begint als een wals die vrolijk een feest opent, tot alweer haar stem een andere wending geeft aan het nummer. De muziek mag verder dezelfde weg op blijven gaan, de weg is wonderbaarlijk veranderd door al wat in die vocalen doorklinkt. Op een nummer als ‘The Law’ (gratis te downloaden op haar website, echt een aanrader) klinkt ze dan weer heel erg zoals we haar al langer kennen, en dat is een compliment. Er is iets sprankelends aan de manier waarop ze haar verdriet bezingt, of haar woede, of eender welke emotie. Je hoort en voelt doorheen alle nummers een stérke vrouw, die moeilijkheden niet uit de weg gaat, problemen op haar weg vindt, maar tegelijk ook over de omgevallen boomstammen heen klautert, door de snelstromende beken waadt, door de donkere nacht het pad weet te vinden in een gloed zoals die haar op de hoesfoto ook omgeeft.
‘Ode to Sentience’ is een betoverende én betoverde plaat, waarop de grootste troef ligt in de stem van Emily Jane White, waarmee ze wat ze aanraakt, verandert in iets nieuws, met méér lagen, méér diepgang, méér gevoel. Het is ook een groeiplaat, en nu we erover nadenken, waren haar vorige albums dat ook al. Ze kropen onder de kleren. Binnen enkele maanden zullen we je kunnen vertellen of ook deze derde worp daarin slaagt. Al is de kans groot dat je Emily Jane White tegen dan ook al overal met je meedraagt, onverhoeds opduikend tussen andere liedjes, wanneer je dat het minst verwacht.
Score: 4/5
door Sven Volckerijck
Emily Jane White zien kan eind 2010 in Brussel (Botanique, 08.12, info & tickets), Ottersum (Roepaen, 12.12, info & tickets), Brugge (Cactus, 14.12, info & tickets), Groningen (Groninger Museumcafe, 16.12, info & tickets), Zwolle (Eureka, 18.12, info & tickets) en Amsterdam (Paradiso, 19.12, info & tickets).
Luister gratis naar enkele nummers van Emily Jane White op MySpace.
Album verdeeld door Munich.
Bezoek ook De Ongeletterde Wanhoop, de eigen blog van onze redacteur Sven.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!