Delays - Star Tiger Star Ariel: plaats voor experiment in erg herkenbare sound
Zelden platen zo ondergewaardeerd meegemaakt als de eerste drie releases van het onbegrijpelijk nog steeds relatief illustere Britse bandje Delays. Plaat na plaat kwam de bende uit Southampton op de proppen met onweerstaanbare popmuziek waar griezelig weinig op aan te merken viel – en toch bleef het grote succes uit. Naar het waarom daarvan blijft het raden, want Delays brengen Melodieën met de grote M, zijn catchier dan alle Coldplays en U2’s van deze wereld bij elkaar en slagen erin om al die popperfectie te verpakken in een jasje dat toch nog voorzien is van een zeker randje dat hen onderscheidt van de platte commercie. De glazuur ligt er steevast dik op, maar heeft wel een pittig nasmaakje.
Dat bleek dus echter niet voldoende, en het lijkt wel alsof Delays daarop besloten hebben het eens over een andere boeg te gooien. Wees gerust, alle voorgenoemde elementen zijn nog steeds prominent aanwezig op cd nummer 4. Het verschil ligt erin dat de groep zich op hun nieuwste worp ook meer durft te profileren als de band àchter al dat popgevoel. Af en toe uit zich dat in een meer breekbare benadering van de nummers (‘Find A Home’), elders laten de mannen zich opmerken door iets meer experiment toe te laten in hun wel erg herkenbare sound.
Waarin ‘Star Tiger Star Ariel’ dan weer helemaal niet verschilt met zijn voorgangers is de opvallende afwezigheid van zwak materiaal. Goed, ‘Shangai’d’ kan zich niet meten met het ander werk van de groep – maar daarna zijn we alweer rond wat betreft de minpunten. Geen probleem, want dan resteert ons wat meer tijd en ruimte om de vele fantastische songs de aandacht te geven die ze voor de volle honderd procent verdienen.
Het broeierige ‘Find A Home’ loopt uit in het poppy ‘Lost Estate’, maar onze favorieten staan verderop. Dansvloervullers bij uitstek zijn deze keer de eerste single – het overduidelijk door de jaren tachtig beïnvloede ‘Unsung’ – en ‘Brilliant Sunshine’ . Terwijl hij op de vorige plaat nergens kon tippen aan broer en leadzanger Greg Gilbert, doet Aaron Gilbert met laatstgenoemde nummer dit keer wel een stevige duit in het zakje. Al blijft het in de eerste plaats natuurlijk Greg die de show steelt met zijn onverminderd indrukwekkende falset (‘Rhapsody’), die hij extra in de verf weet te zetten wanneer hij schakelt tussen die fenomenale kopstem en een lagere, rauwere manier van zingen (‘May 45’ en ‘Lakes Can Be Lethal’). Die zangkwaliteiten werpen tevens hun vruchten af in de pakkende ballades waar Delays evenzeer handig overweg mee kunnen - dat bewijzen ze op ‘Star Tiger Star Ariel’ nog maar eens aan de hand van ‘Hold Fire’ en het adembenemende ‘Moment Gone’.
Ondergetekende beoordeelde Delays’ eerste worp ‘Faded Seaside Glamour’ met een stevige 4.5/5, opvolger ‘You See Colours’ was haar zelfs de volle vijf op vijf waard. Daar waar het derde wapenfeit ‘Everything’s The Rush’ een kleine ‘terugval’ betekende naar een welverdiende vier sterren, kan ‘Star Tiger Star Ariel’ dermate bekoren dat deze nieuwe parel op het palmares van Delays zich alweer mag meten met het debuut. En laat ons hopen dat iedereen deze keer wel kan vatten dat dit een band uit de duizend is.
Score: 4.5/5
door Laura Van Eeckhout
Links:
Delays MySpace
Delays homepage
Verdeeld door Bertus
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!