Buffalo Tom - Skins: in de schaduw van de klassiekers

Buffalo Tom is een van die groepen die altijd wars van alle trends hun ding hebben gedaan. Net die kijk op de muziekbusiness zorgt ervoor dat Buffalo Tom het zich kan veroorloven om gewoonweg de draad weer op te pakken na een periode van tien jaar non-activiteit. Na 'Smitten' uit 1998 was het wachten tot 2007 voor opvolger 'Three Easy Pieces'. En nu, na alweer bijna vier jaar relatieve stilte, verschijnt hun achtste langspeler 'Skins'.

Buffalo Tom mag dan wel nooit echt de stap naar de grote zalen en het grote publiek gezet hebben, het is ook niet zomaar het eerste beste gitaargroepje. Hun repertoire, met een album als 'Let Me Come Over' uit 1992, is iets te straf om zomaar te negeren. Het was daarom toch een beetje uitkijken naar het nieuwe werk. De vraag die dan onmiddellijk opborrelt is of Buffalo Tom het nog in zich heeft om een goede plaat uit de gitaar te schudden. Daar kunnen we jammer genoeg niet volmondig ja op antwoorden. 'Skins', zeker geen slecht album, staat zonder twijfel in de schaduw van die klassiekers uit het begin van de jaren '90.

De cd klinkt ontegensprekelijk als Buffalo Tom. Dat is een verdienste, en ook dadelijk het grootste nadeel. Ze blijven mijlenver van alles wat hip en trendy is, dus geen samples of opgeklopte electronica, maar dat betekent wel dat de plaat niet echt een verrassing te bieden heeft. Hoewel het merendeel van de nummers wel goed klinkt, missen we een zekere vorm van samenhang om er een kloppend geheel van te maken. Terwijl in de beginjaren de zang nog voor het overgrote deel in handen was van Bill Janovitz, is het op 'Skins' bijna beurtelings aan Bill Janovitz en Chris Colburn om te zingen. Persoonlijk linken we Buffalo Tom toch nog altijd aan de stem van Janovitz, ook al zijn de bijdragen van bassist Colburn niet van mindere kwaliteit.

'Skins' is een plaat die je moet laten groeien en waarvan je de nummers de kans moet geven om zich na iedere luisterbeurt verder te ontplooien. Ook al bestaat Buffalo Tom uit slechts gitaar, bas en drum, ze weten donders goed hoe ze een knappe song moeten schrijven en er iets boeiends mee aanvangen. Voor 'Skins' kon Buffalo Tom bovendien ook nog een beroep doen op stadsgenote Tanya Donelly, bekend van The Breeders en Belly, die haar stem leende voor het intiemere 'Don't Forget Me'. Toch verkiezen we de stukken met iets meer power. Met nummers als 'Arise Watch', 'She's Not Your Thing' en 'Here I Come' weten ze in een samengebalde song toch een krachtige boodschap over te brengen.

Ondergetekende kan zich nog steeds levendig het concert van Buffalo Tom herinneren in de Vooruit waarbij de heren als een soort van anti-Liam Gallagher alles deden wat niet echt cool is voor een rockster. Zeg nu zelf, fruit uitdelen aan de fans voor het podium staat niet echt in het grote rock 'n roll handboek. Dat dit niet enkel pose was, kunnen we ook nu nog afleiden aan hun houding ten opzichte van de muziekindustrie. Het valt nu maar te  hopen dat de nieuwe nummers zich live staande houden tussen de klassesongs uit het verleden. Dat komen we begin maart te weten tijdens de doortocht van Buffalo Tom in de Benelux.

Score: 3,5/5

Door Gert Thijs


Buffalo Tom live zien kan in Groningen (Vera, 05.03, info & tickets), Brussel (AB, 06.03, info & tickets) en Amsterdam (Melkweg, 07.03, info & tickets).

Buffalo Tom MySpace

Album verdeeld door Rough Trade

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!