Blackfield - Welcome to my DNA: Beter dan Borsato

Toen we 'Welcome to my DNA' van Blackfield in handen kregen, sloeg de schrik ons enigszins om het hart. Het hoesje lijkt zowaar als twee druppel waters op dat van 'Zien' van de door ondergetekende alom gevreesde Marco Borsato.

Een weinig aantrekkelijk uitgangspunt, en menig lezer van Indiestyle zal deze cd ook wel uit de lader schoppen wegens te oubollig. Op zich is dat allemaal niet zo verwonderlijk. Wilson is ook de gitarist en zanger van progrockband Porcupine Tree. Blackfield is één van zijn vele muzikale zijprojecten, dat naast hem ook uit Aviv Geffen bestaat, en vaak als Wilsons meest poppy project wordt aangeduid.

Luisteren naar 'Welcome to my DNA' zou je eigenlijk best kunnen vergelijken met het bovenhalen van een foute lp uit de 80's. Je begrijpt best dat het in principe je reinste rommel is. Toch gaat er tezelfdertijd een aantrekkingskracht van uit die je er steeds naar doet teruggrijpen, ook zijn er ongetwijfeld lezers die zo’n stelling nooit zullen snappen. Vanaf opener 'Glasshouse' is het meteen raak want deze symfonische ballad zou je eerder thuisbrengen op één of ander REO Speedwagon-album, terwijl 'Go to Hell' niet meer is dan FM-rock die in de jaren '80 niet van de radio weg te denken was maar zoals gezegd: het werkt. Het gaat zelfs van kwaad naar erger want 'Rising of the Tide' is het soort ballade die je in de 80's op iedere soundtrack kon terugvinden, terwijl 'Blood' en 'Waving' duidelijk geïnspireerd zijn door George Harrisons solowerk. Omwille van Wilson's verdiensten bij Porcupine Tree zul je deze cd regelmatig zien opduiken onder de term progrock of zelfs psychedelica. De invloeden van Pink Floyd, weliswaar de jaren '70-versie, mogen er dan wel zijn, toch blijft 'Welcome to my DNA' eerder een rockalbum met 80's allures.

Is het nu goed of slecht, of begint je zelfs te huiveren? Tja, dit hangt natuurlijk af van hoe je omgaat met het werk van bovenvermelde artiesten. We kunnen ons inbeelden dat er anno 2011 maar weinig mensen zijn die zitten te wachten op de terugkomst van het geluid van Marillion of Boston. Eén ding blijft een feit: we vinden het beter dan Borsato.

Score: 3/5

Door Didier Becu


Blackfield live zien kan op 28.04.2011 in TRIX te Antwerpen (info & tickets)

Blackfield website

Album verdeeld door Bertus

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!