Birds That Change Colour – On Recording the Sun: atypische sound met wijd klankspectrum
Eerlijk, we moesten hem even laten smeulen vooraleer we onze mening over ‘On Recording the Sun’ konden ventileren. De kans is groot dat de atypische sound van Birds That Change Colour daar voor iets tussen zit. Al jaren schaaft songwriter Koen Kohlbacher aan zijn liedjes. Samen met Zita Swoon-bassist Christophe Albertijn en drummer Davy Schroyen, in een vorig verleden aan de slag bij Evil Superstars en Creature With The Atom Brain, bouwde hij een repertoire op om u tegen te zeggen. Dat is althans wat we na enkele luisterbeurten durven te besluiten.
Wat opvalt is de duidelijke muzikale richting die Birds That Change Colour kiest op ‘On Recording the Sun’. Schaamteloos wordt teruggegrepen naar werk van The Beatles, Pink Floyd en Midlake om er vervolgens een eigenzinnige injectie aan te geven. Daarvoor maken deze vreemde vogels gebruik van een zeer wijd, al dan niet psychedelisch klankspectrum. Nummers als ‘Stones’, ‘Playground’ en ‘Lullaby’ zijn keer op keer rustgevend, oprecht en uitzonderlijk verstillend. Met een kordate trompetintro luidt Birds That Change Colour de komst van de spinnen in in ‘Spiders and Castaways’ dat op zijn beurt de intro is van het door strijkers overgoten ‘Woods’. Niets kan echter tippen aan ‘Tales from The Moon’, een mix van Blur en The Beatles, die baadt in die nostalgische sfeer van toen. Het is in dit nummer en in songs als ‘Sunny Sides of Me’ met Pascal Deweze als gastmuzikant en onze favoriet ‘Oh so Tired’ – Lalala - dat Birds That Change Colour zich profileert als een bont gezelschap dat niet alleen durft te verrassen maar waarvan tegelijk het spelplezier afspat. Het zijn stuk voor stuk nummers die door de ludieke noot zorgen voor de broodnodige variatie in het geheel.
Nog meer zijn we onder de indruk van de zangpartijen van Laïs-meisje Nathalie Decroix. Haar zachte klankkleur smelt op zeer harmonieuze wijze samen met de unieke, soms wat robuuste maar tegelijk tedere stem van zanger Kohlbacher. Afsluiter ‘Oh What a Day’ wordt zo een uitzonderlijk steekspel tussen twee mysterieuze timbres. In ‘Never Ending First of May’, een tien minuten durend betoverend en fragiel lied, bewijst Kohlbacher dan weer dat zijn zang volstaat om de meest tragische, meeslepende songs te maken. Eén ding is zeker: the sky is the limit voor Birds That Change Colour, dat met ‘On Recording The Sun’ mag aanschuiven bij een beperkt kransje Belgische revelaties van het jaar.
Score: 4/5
Door Vincent Coomans
Birds That Change Colour MySpace
Album verdeeld door Munich Records
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!