Banjo or Freakout - Banjo or Freakout: evenwicht tussen experimentele drones en poppy karakter

Met Banjo or Freakout zet Alessio Natalizia de luisteraar meteen op het verkeerde been. Met een naam als deze zouden we weleens durven denken dat het hier gaat om één of ander nu-countrygroepje. Niks is minder waar, laat staan dat je hier een banjo zou horen, want deze in London woonachtige Italiaan is het soort singer-songwriter die zich het liefst opsluit in zijn kamer en gedreven door weemoedige dromen iets uit zijn mouw weet te schudden dat de meeste mensen zullen onderbrengen onder de noemer bedroompop.

Op zich is zoiets niks nieuws, de wereld zal nooit een gebrek hebben aan dagdromerigere slaapkamertroubadours, alleen doet deze man het iets anders. Zijn muzikale wereld bestaat vooral uit veel drones waarbij het experiment niet geschuwd wordt, maar die toch in mooi evenwicht staan met het poppy karakter van zijn songs. Zo’n beschrijving zou een fantastisch album moeten opleveren, wat hier niet het geval is. Dat valt grotendeels te verklaren doordat deze muzikant weinig kaas gegeten heeft van hoe je beklijvende songs moet schrijven.

Hoe mooi de aanzet soms mag klinken, toch lijken het na een tijdje niet meer dan wat vingeroefeningen te zijn waarbij al gauw de gevreesde geeuwfactor in werking treedt. Een nummer als 'Dear Me' bezit wel mooie psychedelische momenten, maar blijft gewoon niet aan je broek plakken. Dat staat in schril contrast met een song als 'Go Ahead' , de enige uitblinker omdat dit nu eenmaal meer is dan zomaar wat experiment ontstaan uit dagdromerij.

Geen mens zal ontkennen dat Banjo or Freakout geen mooi geluid weet neer te zetten. Alleen doet deze Alessio er niks mee. En mooi behangpapier blijft behangpapier...

Score: 3/5

Door Didier Becu


Banjo or Freakout MySpace

Album verdeeld door Munich Records

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!