Atlantis - Mistress of Ghosts: post-rock voor een verdoemde generatie

Atlantis is Google-gewijs niet meteen de beste keuze om uit de grijze massa te geraken. Na enig zoekwerk kwamen we te weten dat achter deze gezonken stad een Nederlander schuil gaat die reeds van 2005 meedraait in het post-rock genre. De man in kwestie heet Gilson. Na een EP en een eerste album is ‘Mistress of Ghosts’ zijn nieuwste worp, en meteen een plaat die indruk maakt. Meer zelfs, het is één van de sterkere releases die we de laatste tijd uit het post-rockwereldje hebben mogen verwelkomen.

‘White Russians’ treft meteen raak, want ook al is het overduidelijk dat Mogwai hier het voorbeeld is, het schept een sfeer die de adem uit je keel trekt. ‘Mata Hari’s Kiss’ klinkt even mysterieus als de titel doet vermoeden en voert je naar een psychedelische reis die verdraaid veel weg heeft van deze die Master Musicians Of Bukkake hebben ondernomen. Ook al gunt ‘She Loves All’ ons wat ademruimte, we worden met ‘Mascara’ weer naar het land der vervloekten gevoerd. Dit zou je best kunnen omschrijven als post-rock voor een verdoemde generatie, en in deze stijl gaat dit plaatje door tot aan het laatste digitale streepje.

Atlantis kun je moeilijk als vernieuwend beschouwen, want alles is reeds eerder gedaan. Maar toch, wanneer muziek op zo'n intense manier wordt voortgebracht, zijn wij de laatsten om daar de kniesoor voor uit te hangen. Of je nu echt op de uitkijk bent voor een werk waar het moeilijk bij blijft om de ogen droog te houden is een ander paar mouwen. ‘Mistress of Ghosts’ is in elk geval een loodzwaar en bij momenten gitzwart meesterwerkje dat iedereen zal weten te ontroeren.

Score: 4/5

Door Didier Becu


Atlantis live zien kan in de herfst van 2011 onder meer in Breda (Mezz, 15.10, info & tickets) en Hasselt (Carpe Diem, 28.10, info & tickets)

Atlantis MySpace

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!